چرنِ دَشرِ حلقه‌ایِ پمپِ هوا: یک پمپ در میان، یک دَشرِ حلقوی دورِ آن

بالارد «یک پمپ هوا را با دَشرِ رفت‌وبرگشتیِ چرنِ معمولیِ عمودی یا بشکه‌ایِ رایج ترکیب کرد.» استفن بالارد از میگز کریک، اوهایو، گواهینامه US 5,567 را که در ۱۶ مه ۱۸۴۸ صادر شد برای یک چرنِ جوی دریافت کرد: یک سیلندرِ پمپ که به‌صورت عمودی در وسطِ تشت ثابت شده، در پایین بسته است، با دریچه‌هایی در لبه‌ی پایینی‌اش که به بیرون باز می‌شوند، و پیستونی که دریچه‌ی آن رو به پایین باز می‌شود، «به شیوه‌ی یک پمپ معمولی»؛ و همچنین یک دَشرِ حلقوی با بازوهای شعاعی که روی سیلندر سُر می‌خورد و با میله‌هایی به کراسْهِد میله‌ی پیستون متصل است. یک تیرِ کاری روی پایه، که از طریق چرخ‌دنده‌ها، یک چرخ تعادل، میل‌لنگ و پیتمن به حرکت درمی‌آید، هر دو را به کار می‌اندازد. این بخش هوای پمپ‌شده را محاسبه می‌کند، سپس سیلندر، پیستون، دَشرِ حلقوی و کراسْهِد را چاپ می‌کند، آن‌ها را با یک تیرِ دستی به کار می‌اندازد و کره می‌سازد.