حفره‌ی مگنترون

کاربردی بودن رادار به طول موج آن بستگی دارد: برای دیدن یک جسم کوچک به طول موجی نزدیک به اندازه‌ی آن نیاز است، و برای ایجاد یک پرتو باریک از آنتنی با اندازه‌ی عملی، به سانتی‌متر به جای متر نیاز است. در سال ۱۹۳۹ هیچ‌کس نمی‌توانست در طول موج‌های سانتی‌متری توان قابل توجهی تولید کند، زیرا یک لامپ خلأ زمانی از کار می‌افتد که زمان عبور الکترون از آن با یک چرخه‌ی سیگنال قابل مقایسه شود. پاسخ رندال و بوت در بیرمینگهام در سال ۱۹۴۰ کاملاً از ایده‌ی به جلو و عقب راندن الکترون‌ها همگام با یک سیگنال صرف‌نظر می‌کند. یک میدان مغناطیسی جریان الکترون‌ها را به یک الگوی پرهٔ چرخان خم می‌کند، و آن بار فضایی چرخان از کنار حلقه‌ای از حفره‌های تشدیدی که در یک بلوک مسی توپر ماشین‌کاری شده‌اند عبور می‌کند و صرفاً با نزدیکی، نوسان را در آن‌ها القا می‌کند. زمان عبور دیگر یک نقص نیست و به مکانیزم تبدیل می‌شود. این دستاورد ده کیلووات در طول موج ۱۰ سانتی‌متر را از دستگاهی به اندازه‌ی یک مشت تولید کرد، و در اینجا محدود شده است زیرا مگنترون یک خطر واقعی تشعشع و ولتاژ بالا است.