میخ آهنی یونانی — ساخت میخ‌های آهنی کوبشی

انتهای یک میله آهن کوبشی یا فولاد نرم را در کوره قرار دهید و آن را تا رنگ زرد-نارنجی درخشان، تقریباً ۹۰۰ تا ۱۰۵۰ درجه سانتی‌گراد گرم کنید. در این دما، آهن بسیار نرم‌شونده می‌شود و می‌توان آن را با ضربات نسبتاً سبک چکش شکل داد. آهن باید در حالت داغ کار شود — بر خلاف برنز که می‌تواند در حالت سرد چکش‌کاری و بازپخت شود، آهن در دمای اتاق بیش از حد سخت و شکننده است تا به‌طور کارآمد شکل داده شود. پذیرش فناوری آهن توسط یونانیان (از حدود ۱۰۵۰ تا ۹۰۰ BCE) تحولی بزرگ در فناوری بود، زیرا سنگ آهن بسیار فراوان‌تر از مس و قلع است، اما به دماهای کوره بالاتر و تکنیک‌های ذوب پیچیده‌تری نیاز دارد. آهن اولیه یونانی در کوره‌های کوچک بلومری تولید می‌شد که توده‌های اسفنجی از آهن کوبشی آمیخته با سرباره به دست می‌داد.

میله داغ‌شده را با انبردست از کوره بیرون بیاورید و روی سندان قرار دهید. بخش گرم‌شده را با چکش بکشید (بلندتر کنید) و همزمان آن را به سمت یک نوک نازک کنید. ابتدا روی دو وجه مقابل کار کنید، سپس ۹۰ درجه بچرخانید و دو وجه دیگر را نازک کنید تا یک مخروط با مقطع مربع ایجاد شود. ساقه نهایی میخ باید به‌طور یکنواخت از حدود ۶ میلی‌متر مربع در انتهای سر تا یک نوک تیز در طول ۴ تا ۸ سانتی‌متر نازک شود، بسته به اندازه میخ مورد نظر. سریع کار کنید تا آهن داغ است — حدود ۳۰ تا ۶۰ ثانیه زمان کار دارید پیش از آنکه فلز زیر دمای آهنگری سرد شود و نیاز به گرم‌کردن دوباره پیدا کند. میله را در صورت نیاز به کوره بازگردانید.

میله آهنی را دوباره گرم کنید و میله را روی هاردی (ابزار برشی که در سوراخ هاردی سندان قرار می‌گیرد) در نقطه‌ای که می‌خواهید میخ را از میله اصلی جدا کنید قرار دهید — حدود 5 تا 8 میلی‌متر مواد اضافی بالای برش باقی بگذارید تا برای شکل‌دادن سر میخ استفاده شود. میله را روی لبه هاردی بکوبید تا حدود سه‌چهارم آن بریده شود، سپس با خم کردن، میخ را جدا کنید. به‌عنوان جایگزین، می‌توانید از یک قلم برش داغ استفاده کنید که روی میله نگه داشته می‌شود در حالی که دستیار ضربه می‌زند. برش باید تمیز باشد و طوری قرار گیرد که بخش باقی‌مانده بالای ساقه برای پهن‌کردن (گسترش) و تبدیل به سر میخ کافی باشد.

فقط انتهای سر میخ را تا گرمای زرد دوباره گرم کنید. میخ را نوک‌به‌پایین از سوراخ مخروطی یک نگهدارنده میخ (صفحه فلزی ضخیمی با سوراخ فرورفته که میخ را هنگام شکل‌گیری سر نگه می‌دارد) وارد کنید. ساقه باید از سوراخ بیرون بزند و فقط ماده سر بالای آن دیده شود. تکه بیرون‌زده را با سطح صاف چکش محکم بکوبید تا به سمت بیرون پهن شود و یک سر صاف، گرد یا مربعی شکل بگیرد. به این کار «سرکوبی» یا heading گفته می‌شود. ممکن است دو یا سه بار گرم‌کردن لازم باشد تا سری با شکل مناسب ساخته شود. سر باید در همه طرف‌ها دست‌کم 3 تا 4 میلی‌متر پهن‌تر از ساقه باشد تا هنگام کوبیدن در چوب قدرت نگهداری داشته باشد. میخ‌های سر گل‌سرخی (با سری کمی گنبدی و وجهدار) رایج‌ترین شکل تاریخی بودند.

هنگامی که سر میخ شکل گرفت، میخ را برای سرد شدن در آب فرو ببرید. میخ‌های آهن کوبشی برخلاف ابزارهای فولادی نیازی به عملیات حرارتی ندارند — مقدار کربن کم آهن کوبشی باعث می‌شود هنگام سرد شدن در آب به‌طور قابل توجهی سخت نشود. میخ تمام‌شده باید ساقه‌ای مستقیم و به‌طور یکنواخت مخروطی، نوکی تیز و سری صاف و به‌خوبی شکل‌گرفته داشته باشد. برای آزمایش، آن را در یک تکه چوب نرم بکوبید — باید بدون خم شدن مستقیم وارد چوب شود و سر میخ باید با سطح چوب هم‌سطح یا کمی پایین‌تر از آن قرار گیرد. یک آهنگر ماهر می‌تواند روزانه ۲۰۰ تا ۴۰۰ میخ تولید کند. میخ‌های کوبیده‌شده با دست در دنیای باستان کالایی حیاتی بودند — تنها کشتی‌سازی مقادیر عظیمی از آن‌ها مصرف می‌کرد. تریرِم آتنی (کشتی جنگی) برای محکم کردن تخته‌های بدنه‌اش به هزاران میخ و پیچ برنزی و آهنی نیاز داشت و اسکله‌های نظامی دریایی انبارهای بزرگی از میخ را به‌عنوان مواد راهبردی نگه می‌داشتند.