باتری گازی گروو

هر پیل پیش از این، سوخت خود را با خود می‌برد. پیل ولتا صفحه‌های روی خود را می‌خورد؛ پیل دانیل یک میله روی و محلول سولفات مس را می‌خورد. وقتی فلز تمام می‌شد، پیل هم تمام شده بود و تنها راه گرفتن انرژی بیشتر ساختن پیلی بزرگ‌تر بود. در ۱۸۳۹ ویلیام رابرت گروو، وکیلی که در اوقات فراغت فیزیک کار می‌کرد، چیز دیگری را در Philosophical Magazine گزارش کرد. او دو نوار پلاتین را تا نیمه در اسید سولفوریک رقیق فرو برد و نیمهٔ بالایی یکی را در هیدروژن و دیگری را در اکسیژن محبوس کرد. پیل حدود یک ولت می‌داد، بی‌آنکه فلزی در آن مصرف شود: پلاتین دست‌نخورده می‌ماند و آنچه مصرف می‌شد گاز بود. او پنجاه پیل را روی هم چید و آن را باتری ولتایی گازی نامید و با آن آب را الکترولیز کرد؛ یعنی واکنش را با خودش وارونه به کار انداخت. این تمام ایدهٔ پیل سوختی است و صد و بیست سال زودتر از آنکه کسی بتواند از آن استفاده کند رسید. دلیلش در گام سوم است: واکنش تنها در امتداد خطی رخ می‌دهد که گاز و مایع و کاتالیزور در آن به هم می‌رسند، و روی سیم صاف پلاتین این خط به‌شدت کوتاه است. پیل‌های گروو ولتاژ خوبی می‌دادند و تقریباً هیچ جریانی. هرچه پس از آن آمد — سیاه پلاتین، صفحه‌های متخلخل موند و لانگر، الکترودهای نیکلی تحت فشار بیکن، و پشتهٔ غشایی امروزی — حمله‌ای است به همان یک مسئلهٔ هندسی. گروو هرگز آن را ثبت اختراع نکرد. آن را در نامه‌ای منتشر کرد و به بحث دربارهٔ پایستگی انرژی پرداخت.