جدول‌های کاهش فشار هالدین

کل این سازوکار در یک بطری آب گازدار دیده می‌شود و این تشبیه بسیار نزدیک است، با یک محدودیت که در پایان گفته می‌شود.

1. یک بطری دربسته‌ی نوشیدنی گازدار بردارید و نگاهش کنید: مایع شفاف، بدون حباب، گاز با فشار در محلول نگه داشته شده است.
2. آن را آهسته باز کنید و شکل‌گرفتن حباب‌ها در سراسر مایع را تماشا کنید.
3. دوباره ببندید، تکان دهید و سریع باز کنید: ببینید گاز چقدر شدیدتر خارج می‌شود.
4. حالا بطری دوم را آهسته و مرحله‌به‌مرحله باز کنید و میان هر بار تخلیه در را ببندید.

گاز تا وقتی فشار نگهش دارد حل‌شده می‌ماند و وقتی فشار افت کند از محلول بیرون می‌آید؛ و سرعت بیرون آمدنش به این بستگی دارد که فشار را با چه سرعتی پایین بیاورید. تخلیه‌ی مرحله‌ای کف بسیار کمتری از تخلیه‌ی ناگهانی تولید می‌کند.

همین مشاهده‌ی آخر، خودِ عمل کاهش فشار است. غواص بطری است، نیتروژن گاز حل‌شده است، و بالا آمدن یعنی باز کردن در.

درمان بیماری کاهش فشار، خود بیماری است که وارونه شده، و ارزش دارد ببینید چرا.

1. یک ظرف تحت فشار سخت و شفاف بردارید که درونش مایعی گازدار و دربسته است که شروع به حباب زدن کرده.
2. فشار بیرونی را با کمپرسور بالا ببرید و حباب‌ها را تماشا کنید.
3. فشار را نگه دارید، سپس آن را آهسته و مرحله‌به‌مرحله آزاد کنید.

بالا بردن فشار حباب‌ها را کوچک می‌کند و دوباره حل می‌کند؛ آزاد کردن آهسته‌ی آن اجازه می‌دهد گاز بدون تشکیل دوباره‌ی حباب خارج شود. این دقیقاً همان کاری است که محفظه‌ی بازفشرده‌سازی با غواص مبتلا می‌کند: او را دوباره زیر فشار می‌برد، حباب‌ها را حل می‌کند، و سپس با برنامه‌ای آن‌قدر آهسته بالا می‌آورد که گاز از راه ریه‌ها خارج شود نه اینکه دوباره حباب بسازد.

در درمان اکسیژن داده می‌شود چون دو کار را هم‌زمان انجام می‌دهد: نیتروژنِ مخلوط تنفسی را جایگزین می‌کند تا شیب خروج گاز از بافت تندتر شود، و اکسیژنِ رسیده به بافت‌هایی را که حباب‌ها از خون محرومشان کرده‌اند افزایش می‌دهد.

کاهش فشار تنها کاری نیست که عمق با غواص می‌کند، و دو حد دیگر بی‌خبر می‌رسند.

1. فشار جزئی نیتروژن را در عمق ۳۰، ۴۰ و ۶۰ متر حساب کنید.
2. فشار جزئی اکسیژن را در همان عمق‌ها با تنفس هوا حساب کنید.
3. جایی را که هر کدام از حد پذیرفته‌شده‌اش می‌گذرد علامت بزنید.

نارکوز نیتروژن از حدود ۳۰ متر محسوس می‌شود و با عمق بدتر می‌شود؛ این یک اثر بیهوش‌کننده است، و خطرش این است که قضاوتِ آسیب‌دیده نمی‌تواند خودش را ارزیابی کند. غواصان از احساس سرخوشی کاذب در حین انجام کاری احمقانه می‌گویند.

حد کاری پذیرفته‌شده برای اکسیژن فشار جزئی ۱٫۴ بار است (حداکثر ۱٫۶ بار، برای توقف‌های کاهش فشار)؛ با هوا ۱٫۴ بار در حدود ۵۷ متری به دست می‌آید، و نخستین نشانه‌ی مسمومیت با اکسیژن می‌تواند تشنج باشد. تشنج زیر آب با قطعه‌ی دهانی در دهان معمولاً کشنده است، هر اندازه گاز که باقی مانده باشد.

هر دو با تغییر مخلوط حل می‌شوند نه با تغییر برنامه: هلیوم جای نیتروژن را می‌گیرد تا نارکوز کاهش یابد، و سهم اکسیژن برای کار در عمق کاهش داده می‌شود تا فشار جزئی‌اش قابل تحمل بماند. تری‌میکسِ غوص‌های بسیار عمیق ممکن است در سطح کم‌اکسیژن باشد: شما را روی قایق زنده نگه نمی‌دارد و فقط در عمق قابل تنفس می‌شود.