کنده‌کاری کاسه چوبی با تیشه — توخالی‌کردن از قطعه چوب تازه

پیش از استفاده از دستگاه تراش، هر کاسه چوبی با دست کنده‌کاری می‌شد. ابزار اصلی برای توخالی‌کردن، تیشه بود — تیغه‌ای که عمود بر دسته قرار داشت و با حرکات کوتاه و کمانی برای تراشیدن چوب به کار می‌رفت. یک کارگر ماهر می‌تواند با تیشه و یک گوج، کاسه‌ای را از نیم‌تنه چوب تازه در کمتر از یک ساعت توخالی کند. این فن بسیار کهن است — کاسه‌های چوبی کنده‌شده با تیشه‌های سنگی در سکونتگاه‌های دریاچه‌ای نوسنگی که به ۴۰۰۰ BCE تعلق دارند، یافت شده‌اند.

چوب تازه ضروری است. چوب تازه‌شکافته نرم و انعطاف‌پذیر است — تیشه به‌تمیزی فرو می‌رود و خرده‌چوب‌ها را بدون پاره‌شدن بیرون می‌آورد. چوب خشک‌شده سخت است، زاویه ضربه‌ای را که کمی اشتباه باشد تنبیه می‌کند و تمایل به ترک‌خوردن دارد. کاسه در حالت تازه به شکل اولیه درآورده می‌شود، سپس به آرامی خشک می‌شود. با خشک‌شدن، کاسه کنده‌کاری‌شده با دست تغییر شکل می‌دهد — دیواره‌ها به‌طور نامتقارن نازک می‌شوند و تنش در الیاف، لبه را به بیضی ملایمی می‌کشد. این عیب نیست، بلکه نشانه کار دستی است.

ترکیب تیشه برای شکل‌دهی اولیه و گوج برای پرداخت نهایی، کاسه‌ای با نشانه‌های ابزار قابل‌مشاهده می‌سازد که هم تزئینی و هم کاربردی هستند — سطح داخلی بافت‌دار، غذا را بهتر از سطح صاف تراشیده‌شده نگه می‌دارد و دیواره‌های ضخیم، گرما را بیشتر از کارهای تراش با دیواره نازک حفظ می‌کنند.