ساخت تریننیل — میخ‌های چوبی برای قاب‌بندی چوبی و کشتی‌سازی

پیش از آنکه میخ‌های آهنی ارزان شوند، چوب را با چوب محکم می‌کردند. تریننیل (که «ترانل» تلفظ می‌شود) میخ چوبی استوانه‌ای است که درون سوراخی حفر‌شده کوبیده می‌شود تا یک اتصال چوبی را به هم قفل کند. تریننیل‌ها قرن‌ها خرپاهای سقف قرون وسطی، کشتی‌های وایکینگ و انبارهای تیرک‌و‌تیرچه‌ای را کنار هم نگه می‌داشتند. در بسیاری از کاربردها از میخ‌های آهنی بهترند: زنگ نمی‌زنند، هنگام خیس شدن متورم می‌شوند و اتصال را محکم‌تر می‌کنند، و همراه با چوب خم می‌شوند به جای آنکه شل شوند.

تریننیل‌ها همیشه از چوبی ساخته می‌شوند که سخت‌تر یا دست‌کم به سختی چوبی باشد که به هم وصل می‌کنند. تریننیل بلوطی در قاب‌های بلوطی، یا تریننیل انجیلی (لوکاست) در سازه‌های نرم‌چوب. آن‌ها از تنه‌های صاف و با الیاف مستقیم شکافته می‌شوند، نه اره‌شده؛ شکافتن، پیوستگی الیاف را حفظ می‌کند که به میخ مقاومت برشی می‌دهد. میخ اره‌شده الیاف بریده‌شده‌ای دارد که زیر بار می‌شکند.

این فن ساده است: قطعه چوب را به صورت مقاطع مربعی خام شکافته، سپس با کوبیدن از میان صفحه فولادی دارای سوراخ گرد (قالب گرد‌کن) یا با تراشیدن با رنده دسته‌دار، آن‌ها را گرد می‌کنند. تریننیل نهایی کمی مخروطی است تا بتوان آن را در سوراخ شروع کرد و با چکش چوبی تا ته کوبید. برخی سنت‌ها انتهای بیرون‌زده را می‌شکافند و گوه سخت‌چوب کوچکی درون شکاف می‌کوبند تا تریننیل برای همیشه قفل شود.