
درخت لاستیک و لاتکس طبیعی — استخراج سنتی لاتکس در آمازون
دستورالعملها
آشنایی با درخت کائوچو (Hevea brasiliensis)
آشنایی با درخت کائوچو (Hevea brasiliensis)
درخت کائوچو (Hevea brasiliensis) درختی از خانواده Euphorbiaceae است که بومی حوضه آمازون است. ارتفاع آن به ۲۵ تا ۳۰ متر میرسد، با تنهای راست به قطر ۳۰ تا ۶۰ سانتیمتر و تاجی پهن. پوست درخت صاف و خاکستریرنگ است و نشانههای جای برگ بر آن دیده میشود. برگها مرکب و سهبرگچهای (سه برگچه) با حاشیه صاف هستند و بهصورت یکدرمیان قرار گرفتهاند. این درخت میوههای کپسولی با سه دانه تولید میکند که هنگام رسیدن منفجر میشوند و دانهها را چند متر دورتر پرتاب میکنند؛ از این رو نام خانواده (Euphorbiaceae، از واژه یونانی 'euphorbia') برگرفته شده است. لاتکس در مجاری لاتکسساز (laticifer vessels) واقع در پوست داخلی (فلوئم ثانویه) تولید میشود. لاتکس تازه امولسیون شیریرنگ سفیدی است که شامل ۳۰ تا ۴۰ درصد ذرات کائوچو (cis-1,4-polyisoprene) معلق در آب است، همچنین پروتئینها، قندها، مواد معدنی و لیپیدها در آن یافت میشود.
تاریخچه چرخه لاستیک را درک کنید
تاریخچه چرخه لاستیک را درک کنید
نخستین چرخه لاستیک (۱۸۷۹-۱۹۱۲) آمازون برزیل را دگرگون کرد. تقاضای جهانی لاستیک برای تایرهای دوچرخه و خودرو هزاران شیاربان لاستیک را جذب کرد، که عمدتاً از خشکسالیها گریزان شمالشرقیها بودند. منائوس یکی از ثروتمندترین شهرهای جهان شد — تئاتر آمازونas (۱۸۹۶) با مصالحی که از اروپا وارد شد ساخته شد. برزیل تا سال ۱۸۷۶ انحصار جهانی لاستیک را در اختیار داشت، تا اینکه هنری ویکهام ۷۰٬۰۰۰ دانه Hevea را قاچاقی به باغهای گیاهشناسی سلطنتی کیو در انگلستان برد. نهالها به سیلان (سریلانکا) و مالایا فرستاده شدند، جایی که مزارع سازمانیافته از تولید استخراجی آمازون پیشی گرفتند. تا سال ۱۹۱۳ لاستیک مزرعهای آسیا بر بازار جهانی مسلط شده بود و چرخه آمازون فرو ریخت. امروز، تایلند و اندونزی بزرگترین تولیدکنندگان جهان هستند. در برزیل، شیاربانانی مانند چیکو منդس (۱۹۴۴-۱۹۸۸) برای ایجاد ذخایر استخراجی به منظور حفظ شیوه زندگی سنتی و جنگل مبارزه کردند.
شناسایی درختان لاستیک در جنگل
شناسایی درختان لاستیک در جنگل
در جنگل بومی آمازون، درختان لاستیک بهصورت پراکنده رشد میکنند — معمولاً ۵ تا ۱۰ درخت بهرهده در هر هکتار، و هرگز در خوشههای متراکم. شیرهگیر لاستیک باید «مسیر سرینگا» خود را بشناسد — مسیری دایرهای در جنگل که ۱۰۰ تا ۲۰۰ درخت لاستیک را به هم متصل میکند و هر روز پیموده میشود. شناسایی Hevea brasiliensis: تنه صاف، پوست صاف خاکستریمایل با عدسکهای افقی (منافذ)، برگهای سهبرگچهای با دمبرگهای بلند، و جای زخمهای شیاربرداریهای پیشین روی درختانی که قبلاً شیاربرداری شدهاند. در مزارع (باغات کشتشده لاستیک)، درختان در ردیفهایی با فاصله ۷ × ۳ متر کاشته میشوند (تقریباً ۴۷۰ درخت در هر هکتار). درختی زمانی آماده شیاربرداری است که در ارتفاع ۱ متری از زمین به محیط ۵۰ سانتیمتر برسد — معمولاً در سن ۵ تا ۷ سالگی. درختان جوانتر نباید شیاربرداری شوند، زیرا پوست آنها بسیار نازک است.
ابزارهای مورد نیاز:
قمهآمادهسازی چاقوی برش و تجهیزات
آمادهسازی چاقوی برش و تجهیزات
چاقوی برش درخت (چاقوی سانگریا) ابزار اساسی شیرهگیر لاستیک است. این ابزار تخصصی با تیغه کوتاه و خمیده طراحی شده است تا پوست درخت را دقیقاً تا عمق مورد نظر برش دهد، بدون آنکه به کامبیوم (بافت رشد) برسد. تیغه باید همیشه تیز باشد — چاقوی کند پوست را بهطور ناهموار پاره میکند، به کامبیوم آسیب میزند و تولید آینده را کاهش میدهد. قبل از هر شیفت، چاقو را با سنگ تیزکن تیز کنید. چاقوی سنتی آمازونی دارای محدودکننده طبیعی عمق به شکل تیغه است که از برشهای عمیقتر از ۲ میلیمتر در پوست جلوگیری میکند. علاوه بر چاقو، این موارد را آماده کنید: فنجانهای جمعآوری (فنجانهای سفالی، آلومینیومی یا پلاستیکی با ظرفیت ۲۰۰ تا ۵۰۰ میلیلیتر)، لولههای فلزی (ناودانی) برای هدایت جریان لاتکس، سیم برای ثابت کردن فنجانها، و پرونگا (چراغ نفتی که روی سر بسته میشود) برای روشنایی در سحرگاه.
مواد مورد نیاز این مرحله:
کاسهٔ گردآوری شیرابه20 قطعهابزارهای مورد نیاز:
چاقوی شیرهگیری کائوچو
سنگ تیزکنی
چراغ پیشانی نفتی
ناودان فلزی
مفتول بستنقدم زدن در مسیر شیاردار کاوچوک در صبح زود
قدم زدن در مسیر شیاردار کاوچوک در صبح زود
شیاربند کاوچوک حدود ساعت ۳ تا ۴ صبح بیدار میشود و در حالی که هنوز هوا تاریک است، با چراغ پرونگا راه را روشن میکند و در امتداد مسیر کاوچوک به راه میافتد. شیاربندی باید در صبح زود انجام شود، زیرا فشار تورگор در سلولهای درخت کاوچوک در طول شب و ساعات اولیه صبح در بیشترین حد خود است، زمانی که تعرق برگ در کمترین حد قرار دارد — که نتیجه آن جریان لاتکس ۳۰ تا ۵۰ درصد بیشتر از زمان روز است. رطوبت بالای صبح زود آمازون (۹۰ تا ۱۰۰ درصد) نیز لختهشدن طبیعی لاتکس در محل برش را کند میکند. یک مسیر معمولی ۱۰۰ تا ۲۰۰ درخت دارد و پیمودن کامل آن ۳ تا ۵ ساعت طول میکشد. شیاربند به هر درخت شیار میزند (برش + نصب فنجان) و به درخت بعدی میرود. پس از اتمام آخرین درخت، به اولین درخت بازمیگردد تا لاتکس جمعشده در فنجانها را جمعآوری کند.
ابزارهای مورد نیاز:
چراغ پیشانی نفتی
چاقوی شیرهگیری کائوچوایجاد برش ضربهای روی پوست درخت
ایجاد برش ضربهای روی پوست درخت
برش استاندارد، نیممارپیچ (half-spiral، S/2) است: برشی مورب که نصف محیط تنه را میپیماید، با شیب ۳۰ درجه نسبت به افق، و از چپ به راست پایین میرود (برای بهرهبرداران راستدست). برش اول را در ارتفاع ۱٫۵۰ متری از زمین شروع کنید. شیب ۳۰ درجه ضروری است زیرا رگهای لاتکس در پوست هوآ به صورت مارپیچ از راست به چپ آرایش یافتهاند؛ برش ۳۰ درجه بیشترین تعداد رگها را قطع میکند. فقط پوست بیرونی را تا رسیدن به رگهای لاتکس برش دهید، در عمق ۱٫۵ تا ۲ میلیمتر. کامبیوم (بافت زنده رشد) درست در زیر آن قرار دارد؛ NUNCA به کامبیوم برش ندهید، زیرا توان بازسازی پوست را برای همیشه آسیب میزند. در هر ضربهگیری، یک لایه نازک پوست (۱ تا ۲ میلیمتر) در امتداد برش قبلی بتراشید تا رگهای جدید باز شوند. لاتکس سفیدرنگ بلافاصله جاری میشود و در امتداد شیب برش به داخل شیر و فنجان میریزد.
ابزارهای مورد نیاز:
چاقوی شیرهگیری کائوچونصب ناودان و فنجان جمعآوری
نصب ناودان و فنجان جمعآوری
در انتهای پایینی برش (پایینترین نقطه قطری، سمت راست)، یک ناودان فلزی (شیار) را با کوبیدن در پوست درخت نصب کنید. ناودان جریان لاتکس را به داخل فنجان هدایت میکند. فنجان جمعآوری را درست زیر ناودان ثابت کنید و با سیم به تنه متصل کنید. فنجان باید تمیز و خشک باشد — لاتکسی که با آب باران یا خاک آلوده شود زودتر لخته میشود و لاستیکی با کیفیت پایینتر تولید میکند. یک درخت لاستیک بالغ معمولاً ۳۰ تا ۵۰ میلیلیتر لاتکس در هر بار شیاربرداری تولید میکند (معادل ۱۰ تا ۱۵ گرم لاستیک خشک). درختان بسیار پربازده میتوانند تا ۸۰ تا ۱۰۰ میلیلیتر تولید کنند. شیاربرداری هر ۲ تا ۳ روز یکبار انجام میشود (سیستم d/2 یا d/3)، هرگز روزانه — درخت به زمان نیاز دارد تا پوست را بازسازی کند و لاتکس در رگهای لاتکسساز دوباره پر شود.
مواد مورد نیاز این مرحله:
کاسهٔ گردآوری شیرابه1 قطعهابزارهای مورد نیاز:
نگهدارندهٔ سیمی لیوان
ناودان فلزیجمعآوری لاتکس از فنجانها
جمعآوری لاتکس از فنجانها
لاتکس پس از برش به مدت ۲ تا ۴ ساعت بهطور مداوم جاری میشود، تا زمانی که لختهشدن طبیعی در محل برش جریان را متوقف کند. برشکار لاستیک ۳ تا ۵ ساعت پس از اولین برش، در امتداد مسیر برش بازمیگردد تا لاتکس جمعشده در فنجانها را جمعآوری کند. لاتکس را از هر فنجان داخل یک سطل جمعآوری بزرگتر بریزید. لاتکس تازه سفید شیری، سیال و با بویی کمی شیرین است. همچنین «سرنامبی د تیگلا» را جمعآوری کنید — یعنی لاتکسی که داخل فنجان لخته شده است (دیسک سفید/مایل به زرد). سرنامبی، لاستیک با کیفیت پایینتری است و بهطور جداگانه فروخته میشود. همچنین «سرنامبی د فیتا» را، یعنی لایه نازک لاتکس لختهشده روی محل برش، که در برش بعدی تراشیده خواهد شد، جدا کنید. فنجانها را پس از هر جمعآوری تمیز کنید. مجموع لاتکس جمعآوریشده از مسیری با ۱۵۰ درخت معمولاً ۵ تا ۸ لیتر لاتکس مایع در هر روز برش است.
ابزارهای مورد نیاز:
سطل گردآوری شیرابهلاتکس را صاف کنید
لاتکس را صاف کنید
لاتکس جمعآوریشده ممکن است حاوی ناخالصیهایی باشد: تکههایی از پوست درخت، برگ، حشرات و زبالههای جنگلی. لاتکس را از یک صافی فولادی ضدزنگ ریز (مش 40 تا 60) یا یک پارچه نخی تمیز عبور دهید و آن را در یک ظرف تمیز بریزید. لاتکس صافشده باید همگن، سفیدشیری و بدون کلوخه یا ذرات قابلمشاهده باشد. ناخالصیهای آلی کیفیت لاستیک نهایی را کاهش میدهند — آنها باعث لکههای تیره، بوی نامطبوع و شکنندگی در محصول دودشده میشوند. در سنت آمازونی، لاستیکگیر لاتکس را با پارچه نخی که روی دهانه سطل کشیده شده است صاف میکند. برای نگهداری طولانیتر لاتکس مایع قبل از دوددادن، میتوان ۲ تا ۳ میلیلیتر محلول آمونیاک در هر لیتر افزود — آمونیاک pH را بالا میبرد و از انعقاد طبیعی جلوگیری میکند. با این حال، در روش سنتی دوددادن فوری، معمولاً آمونیاک لازم نیست.
ابزارهای مورد نیاز:
صافی فولاد زنگنزن
پارچهٔ پنبهایآمادهسازی آتش برای دودی کردن
آمادهسازی آتش برای دودی کردن
دودی کردن (دودی کردن سنتی) روش تاریخی است که لاستیکتراشها برای منعقد کردن و نگهداری لاتکس به کار میبردند. روی زمین یا در یک کوره گلی (دودخانه) آتش کوچکی روشن کنید و از میوهها و دانههای روغنی جنگل استفاده کنید که دود سفید و غلیظی تولید میکنند. بهطور سنتی، از نارگیل باباسو (Attalea speciosa)، دانههای توکومان (Astrocaryum aculeatum) یا پوستههای آجیل برزیلی (Bertholletia excelsa) استفاده میشود. این دانههای روغنی دودی تولید میکنند که سرشار از اسید استیک، فرمالدehید و ترکیبات فنلی است و لاتکس را منعقد میکند و بهعنوان عامل ضدقارچ و ضدباکتری عمل کرده و لاستیک را حفظ میکند. از چوبهای رزیندار (کاج) خودداری کنید، زیرا رنگ تیره و بوی نامطلوب ایجاد میکند. دود باید غلیظ و سفید باشد؛ دود سبک و داغ نشاندهنده احتراق بیشازحد است. دودخانه باید دارای دریچهای در بالا باشد که به سمتی هدایت شود که لاستیکتراش، چوب گردان را با توپ لاستیکی در حال شکلگیری در آن قرار میدهد.
مواد مورد نیاز این مرحله:
مغز نخل باباسو5 kilogramابزارهای مورد نیاز:
دودخانهٔ گِلی
وسیلهٔ آتشافروزیدودیدن لاتکس برای تشکیل توپ لاستیکی
دودیدن لاتکس برای تشکیل توپ لاستیکی
دودیکردن با چرخاندن یک چوب دودی چوبی (میله دودی) بهصورت افقی بر روی دود غلیظ و بهتدریج ریختن لاتکس روی آن انجام میشود. این میله، چوبی مستقیم از چوب سخت به طول 1 تا 1.5 متر و قطر 3 تا 4 سانتیمتر است. برای تسهیل جدا کردن بعدی، میله را قبل از شروع با آب خیس کنید. یک پیمانه (کدو) را در سطل لاتکس فرو ببرید و لایه نازکی روی میله بریزید، در حالی که آن را به آرامی در دود میچرخانید. دود هر لایه نازک را در 1 تا 2 دقیقه منعقد و خشک میکند. لایه بعدی را روی لایه قبلی بزنید و به چرخاندن ادامه دهید. این فرایند دهها بار - لایه به لایه - تکرار میشود تا توپی کروی یا بیضیشکل به نام «توپ لاستیکی» یا «پلا» تشکیل شود. یک توپ معمولی در زمان تکمیل 40 تا 60 کیلوگرم وزن دارد و به چندین روز کار با لاتکس از چندین جمعآوری نیاز دارد. لاستیک دودی به رنگ کهربایی تیره تا قهوهای است، کشسان است و بوی دودی مشخصی دارد. هر لایه باید قبل از لایه بعدی کاملاً خشک شود - لایههای بیش از حد ضخیم منجر به لاستیک خام در داخل میشوند.
مواد مورد نیاز این مرحله:
لاتکس صافشده5 لیترابزارهای مورد نیاز:
پاروی چوبی دودی کردن (pau de defumação)
ملاقه
دودخانهٔ گِلیگلوله را از سیخ جدا کنید و بازرسی کنید
گلوله را از سیخ جدا کنید و بازرسی کنید
وقتی گلوله به اندازه مطلوب (معمولاً ۲۰ تا ۶۰ کیلوگرم) برسد، آن را با چاقوی تیز در امتداد سیخ ببرید تا جدا شود. گلوله باید از نظر رنگ یکنواخت (کهربایی تیره تا قهوهای) و در لمس کشسان باشد و هیچ جیب لاتکس خامی در داخل آن وجود نداشته باشد. یک برش نازک برای بازرسی بزنید: درون آن باید همگن باشد، بدون لایههای سفید (لاتکس منعقدنشده) یا حباب هوا. لاستیک دودی با کیفیت خوب (لاستیک ریز) وقتی در برابر نور بهصورت برش نازک دیده شود، شفاف است. لاستیکی که دارای لایههای خام یا آلودگی باشد، بهعنوان «سرنامبی» — کیفیت پایینتر — طبقهبندی میشود. طبقهبندی سنتی از «فینا» (بهترین) تا «انترفینا» و «سرنامبی» (بدترین) است. لاستیک ریز بهخوبی دوددادهشده میتواند بهلطف خواص ضدقارچی دود، ماهها بدون تخریب نگهداری شود.
ابزارهای مورد نیاز:
چاقومراقبت از سلامت درختان لاستیک
مراقبت از سلامت درختان لاستیک
مدیریت پایدار درختان لاستیک برای بهرهوری بلندمدت ضروری است. هر درخت باید حداقل ۲ روز بین هر دو بار شیاربرداری استراحت کند (سیستم d/3: شیاربرداری هر ۳ روز یک بار). شیاربرداری روزانه، رگهای شیرهساز را فرسوده میکند و میتواند درخت را طی چند سال از بین ببرد. پنل شیاربرداری (ناحیهای از پوست که برشها در آن ایجاد میشود) باید بهطور منظم تجدید شود: از ارتفاع ۱٫۵۰ متر شروع کنید و به ازای هر ماه شیاربرداری ۲ تا ۳ سانتیمتر به سمت پایین حرکت کنید. وقتی پنل جلویی به کمتر از ۳۰ سانتیمتر از زمین برسد، پنل جدیدی در سمت مقابل تنه باز میشود. پوست در طی ۷ تا ۱۰ سال بازسازی میشود و امکان بازگشت به پنل اولیه را فراهم میکند. مراقب نشانههای بیماری باشید: «خشکی پنل» (خشکی پوست، بیماری بست قهوهای) — نواحی پوستی که لاتکس ترشح نمیکنند — نشانه تنش است. تعداد دفعات شیاربرداری را کاهش دهید یا به درخت اجازه دهید ۶ تا ۱۲ ماه استراحت کند. در طول ریزش طبیعی برگ (تغییر برگ)، که دورانی است که درخت بیشترین آسیبپذیری را در برابر قارچ Microcyclus ulei (بلایت برگ آمریکای جنوبی) دارد، از شیاربرداری خودداری کنید. درخت لاستیکی که بهخوبی مدیریت شود، به مدت ۲۵ تا ۳۰ سال لاتکس تولید میکند.
ذخیرهسازی و حملونقل لاستیک
ذخیرهسازی و حملونقل لاستیک
توپهای لاستیکی دودداده باید در مکانی خشک، سرپوشیده و با تهویه مناسب، دور از نور مستقیم خورشید نگهداری شوند. لاستیک دودداده هیگروسکopic است — در محیطهای مرطوب رطوبت را جذب میکند که این امر رشد قارچها را روی سطح آن تقویت میکند. در سنت آمازونی، این توپها با قایق از طریق رودخانهها و ایگاراپهها به انبارهای رئیس کارگران برداشت لاستیک (باراکوئس) متعلق به سرینگالیستاها (پاترونها) حمل میشدند، جایی که وزن میشدند و در برابر کالاهای مورد نیاز تحت سیستم آویامنتو مبادله میشدند — نظام بدهی که سرینگیرو را به زمین پیوند میداد. سپس توپها برای صادرات به سمت پایین رودخانه به بِلِم یا ماناوس فرستاده میشدند. امروزه، لاستیک طبیعی آمازون توسط برنامههایی مانند «مهر لاستیک بومی» در ذخیرهگاه استخراجی چیکو مندس ارزشمند شمرده میشود. لاستیک بومی آمازون، با آنکه بخش کوچکی از تولید جهانی را تشکیل میدهد، ارزش فرهنگی و زیستمحیطی بیبدیلی دارد — هر توپ لاستیکی دودداده نمایانگر حفظ جنگل ایستاده و دانش نیاکانی سرینگیروها است.
ابزارهای مورد نیاز:
ترازو
محوطهٔ انبار سرپوشیدهمواد
3- 21 قطعهجایگزین
- 5 kilogramجایگزین
- 5 لیترجایگزین
ابزارهای لازم
17- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
- جایگزین
این نقشه میسازد
CC0 مالکیت عمومی
این نقشه تحت مجوز CC0 منتشر شده است. شما آزاد هستید آن را کپی، ویرایش، توزیع و برای هر هدفی بدون نیاز به اجازه استفاده کنید.
با خرید محصولات از طریق نقشه از سازنده حمایت کنید و او کمیسیون سازنده تعیین شده توسط فروشندگان، دریافت میکند یا یک نسخه جدید از این نقشه ایجاد کنید و آن را به عنوان اتصال در نقشه خود قرار دهید تا درآمد به اشتراک گذاشته شود.
