چراغ قوسی: سوزاندن کربن‌ها و حفظ فاصله

**گواهینامه آمریکایی شماره 190,864، «بهبود در کربن‌ها برای چراغ‌های الکتریکی»، پل ژابلوشکوف، پاریس، مورخ 15 مه 1877.** کربن‌ها *"به‌صورت عمودی و موازی"* در فاصله‌ای کوتاه از یکدیگر قرار می‌گیرند و فضای میان آن‌ها با ماده عایقی پر می‌شود که همراه با آن‌ها می‌سوزد — هدف، به تعبیر او، *"حذف هرگونه تنظیم‌کننده مکانیکی"* است. در عمل، این شمع‌ها با جریان متناوب کار می‌کردند تا هر دو کربن با سرعت یکسان بسوزند. **گواهینامه آمریکایی شماره 219,208، «چراغ الکتریکی»، چارلز ف. براش، کливلند، اوهایو، مورخ 2 سپتامبر 1879.** چراغی *"دارای دو یا چند مجموعه کربن"* با دستگاه بالابری که به‌گونه‌ای تعبیه شده است که *"کربن‌های دو مجموعه"* یکی پس از دیگری جدا شوند: هنگامی که جفت نخست بسوزد و تمام شود، قوس الکتریکی به جفت بعدی منتقل می‌شود و مدت زمانی را که چراغ بدون نیاز به مراقبت می‌سوزد دو برابر می‌کند.

تنظیم‌کننده را می‌توان با ولتاژ ۱۲ ولت و بدون هیچ قوسی، به‌طور ایمن ساخت و آزمود. یک سلنوئید کوچک با حرکت رفت‌وبرگشتی (push-pull) را به‌صورت عمودی روی پایه‌ای از تخته سه‌لا نصب کنید، به‌طوری‌که شافت آن رو به پایین باشد. یک میله گرافیتی کوتاه (بریده‌شده از یک بلوک گرافیت) را به انتهای پایین شافت ببندید. در زیر آن، میله گرافیتی دوم را به پایه ثابت کنید، به‌طوری‌که وقتی شافت آزادانه آویزان است، دو میله تازه با هم تماس پیدا کنند؛ این حالت «خاموش» لامپ است. باتری ۱۲ ولتی، یک مقاومت قدرت ۱۰ وات، سیم‌پیچ سلنوئید و هر دو میله را به‌صورت SERIES سیم‌کشی کنید. مدار را ببندید: جریان از میله‌های در تماس عبور می‌کند، سلنوئید میله بالایی را به سمت بالا می‌کشد، تماس باز می‌شود، جریان قطع می‌شود، شافت پایین می‌افتد و دوباره تماس برقرار می‌شود. این مدار وزوز می‌کند: این نشانه آن است که حلقه بازخورد تنظیم‌کننده در حال نوسان است و چیزی برای ثابت نگه داشتن آن وجود ندارد. با افزودن یک فنر سبک یا یک وزنه کوچک به شافت و یک قطره روغن به‌عنوان میراکننده، وزوز کندتر شده و آرام می‌گیرد؛ همان کاری که کلاچ و دَش‌پات برش انجام می‌دادند. ولتاژ را روی ۱۲ ولت نگه دارید. برای ایجاد قوس، از برق شهری یا دستگاه جوشکاری استفاده نکنید: نور آن به چشم‌ها آسیب می‌زند.

هامفری دیوی در اوایل قرن نوزدهم قوس کربنی را نشان داد؛ این فناوری تنها با ظهور دینام کاربردی شد. شمع‌های ژابلوخکوف خیابان اوپرا در پاریس را در سال ۱۸۷۸ روشن کردند و سیستم‌های قوس سری براش از سال ۱۸۷۹ خیابان‌های شهرهای آمریکا را روشن کردند. کتاب **هرتا آیرتون** با عنوان *قوس الکتریکی* (۱۹۰۲) معادله‌ای را ارائه کرد که دفترچه یادداشت از آن استفاده می‌کند. **محدودیت‌های صادقانه.** لامپ‌های قوسی خیره‌کننده‌اند، صدای وزوز دارند، سوسو می‌زنند، هر روز نیاز به تعویض زغال‌ها دارند و اشعه ماورای بنفش خطرناک ساطع می‌کنند؛ در فضاهای داخلی جای خود را به لامپ رشته‌ای (پله بعدی) دادند و تنها در جاهایی که به نور شدید نیاز بود، مانند نورافکن‌ها و دستگاه‌های نمایش سینما، باقی ماندند.