Holrýmismagnetrónið

Nytsemi ratsjár ræðst af bylgjulengd hennar: til að sjá lítinn hlut þarf bylgjulengd sem er sambærileg við hann, og til að mynda þröngan geisla frá loftneti af hagnýtri stærð þarf sentimetra fremur en metra. Árið 1939 gat enginn framleitt verulegt afl á sentímetrabylgjulengdum, því rafeindarör hættir að virka þegar flutningstími rafeindarinnar yfir það verður sambærilegur við eina sveiflu merkisins. Svar Randalls og Boots í Birmingham árið 1940 hverfur frá allri hugmyndinni um að þvinga rafeindir fram og aftur í takt við merki. Segulsvið beygir rafeindastrauminn í snúningsmynstur geisla, og þessi snúningshleðsla strýkst framhjá hring af ómandi holrýmum sem eru fræst í massífan koparblokk og framkalla sveiflur í þeim eingöngu með nálægð. Flutningstími hættir að vera galli og verður aflgjafinn. Niðurstaðan skilaði tíu kílóvöttum á 10 cm frá tæki á stærð við hnefa, og aðgangur að henni er hér takmarkaður, því segulrafall er raunveruleg geislunar- og háspennuhætta.