Egypsk línvefnaður — Vefnaður á fínu líni í láréttum vefstól

Reknir fjórir traustir tappar í jörðina þannig að þeir mynda ferhyrning, um 1 metra breiðan og jafnlangan og óskuð lengd efnisins. Bindið tvo vefstólsbita láréttt yfir stuttu endana, tryggilega festa við tappana. Þessir bitar verða að vera strekktir og samsíða — öll slaki eða misjöfnun veldur ójöfnu efni. Láréttur jarðvefstóll var algengur í Egyptalandi frá forættartímabilinu fram á Miðríkið, sýndur á veggmyndum í grafhýsum í Beni Hasan og á trélíkönum. Stóllinn liggur flatur á jörðinni og vefarinn situr á hækjum sér eða krýpur við hlið hans. Þessi hönnun er einföld en áhrifarík og útgáfur hennar eru enn notaðar í hlutum Norður-Afríku í dag.

Vindið undiðþræðina á vefstólinn með því að binda upphafsendann við annan bjálkann og vefja fram og til baka á milli bjálkanna tveggja, þannig að hver umferð sé samsíða og jafnt bil á milli þeirra. Fyrir fínt líni sambærilegt við egypskt miðlungsgæða efni skal hafa þræðina u.þ.b. 2-3 mm á milli (10-12 þræðir á sentímetra). Fyrir fínasta líni í konunglegum gæðaflokki gæti þéttleikinn farið yfir 40 þræði á sentímetra. Viðhaldið jafnri spennu á öllum undiðþráðunum með því að stilla pinna bjálkanna — ójöfn spenna veldur hrukkóttu efni. Forn línsýni úr gröf Tutankhamons sýna undiðþræði sem eru S-spunnir (snúnir réttsælis), einkennandi fyrir egypska spunatækni.

Settu upp lykkjustöng og skilstöng til að mynda tvo skiptis skil sem veftur fer í gegnum. Skilstöngin er slétt prik sem er stungið undir annan hvern uppistöðuþráð og hvílir ofan á hinum þráðunum. Þegar hún er hallað á rönd lyftir hún sínum þráðum og myndar náttúrulega skilið. Lykkjustöngin er með litlum band lykkjum bundnum um sig, og hver lykkja umlykur einn uppistöðuþráð NOT stýrður af skilstönginni. Þegar hún er dregin upp á við lyftir hún seinna settinu og myndar gagnskilið. Þessi skiptis aðferð er grundvallarregla allrar vefnaðar og gerir veftinum kleift að fara yfir og undir annan hvern uppistöðuþráð fyrir sléttvef (tabby) — algengustu egypsku vefnaðarbyggingina.

Vefðu hörþræði upp á skutlu. Opnaðu fyrsta skilið með því að halla skilastönginni á rönd og renndu skutlunni í gegnum frá annarri hlið til hinnar. Þéttu ívafið þétt við fyrri umferðina með flötum vefjarkambi — þetta þéttir vefnaðinn fyrir þétt og jafnt efni. Opnaðu gagnskilið með því að toga lyftistöngina upp og renndu skutlunni til baka. Þéttu aftur. Haltu áfram að skipta um skil og renna ívafinu. Haltu jafnri spennu — of stíf og efnið dregst saman við jaðrana; of laus og ívafið myndar lykkjur. Egypskir vefarar náðu einstökum samræmi og framleiddu dúk með fullkomlega jöfnu bili yfir breidd allt að 2 metrum.

Þegar ofna svæðið nær að efri geislanum, skerðu ívafsþræðina við báða geislana og skildu eftir nægilega lengd til að binda hnúta eða gera frang á endunum. Skornu endar ívafsins má hnýta í litla hópa til að koma í veg fyrir að þeir rakni upp, eða skilja þá eftir sem skrautlegan frang. Fullunnið líndúk á að vera slétt, jafnt ofið og gegnsætt þegar það er haldið upp í ljós — einkennandi fyrir gæðalín frá Egyptalandi. Það var yfirleitt skilið eftir í náttúrulegum fölum rjómalit eða bleikt hvítt með endurteknum þvottum og sólarljósi. Heródótos greindi frá því að egypskir prestar klæddust eingöngu hvítu líni, sem var talið helgisiðalega hreint. Fínasta varðveitta egypska línið, úr gröf Kha við Deir el-Medina, er sambærilegt að fínleika við nútíma bómullarlök með háa þráafjölda.