Gasrafhlaða Grove

Sérhver hlaða á undan þessari bar sitt eigið eldsneyti. Rafhlaða Volta át sínar sinkskífur; hlaða Daniells át sinkstöng og koparsúlfatlausn. Þegar málmurinn var uppurinn var hlaðan uppurin, og eina leiðin til meiri orku var að smíða stærri hlöðu. Árið 1839 greindi William Robert Grove, lögmaður sem stundaði eðlisfræði í frístundum, frá öðru í Philosophical Magazine. Hann dýfði tveimur platínuræmum til hálfs í þynnta brennisteinssýru og lokaði efri helming annarrar í vetni og hinnar í súrefni. Hlaðan gaf um það bil eitt volt án nokkurs málms sem eyddist: platínan hélst ósnortin og það sem eyddist var gasið. Hann staflaði fimmtíu slíkum í það sem hann kallaði gasrafhlöðu og notaði hana til að rafgreina vatn og keyra þannig efnahvarfið afturábak með sjálfu sér. Þetta er öll hugmyndin að efnarafal, og hún kom hundrað og tuttugu árum áður en nokkur gat nýtt hana. Ástæðan er í þriðja skrefi: hvarfið getur aðeins gerst eftir línunni þar sem gas, vökvi og hvati mætast, og á sléttum platínuvír er sú lína hverfandi stutt. Hlöður Grove gáfu góða spennu og nánast engan straum. Allt síðan — platínusvart, gropnu plöturnar hjá Mond og Langer, þrýstinikkelskaut Bacons, nútíma himnustafli — er árás á þetta eina rúmfræðilega vandamál. Grove sótti aldrei um einkaleyfi. Hann birti þetta í bréfi og sneri sér að deilunni um varðveislu orkunnar.