Að búa til silfurspegil með Liebig-ferlinu — Útfelling málmsilfurs á gler

Fyrir 1835 voru speglar búnir til úr fáguðum málmi — bronsi, stáli eða spekúlmálmblöndu — sem mynduðu patínu hratt og endurkastaði ljósi illa miðað við nútímaspegla. Byltingin kom þegar Justus von Liebig þróaði efnaferli til að útfella þunnu, jöfnu lagi af málmsilfri beint á glerfleti. Liebig-ferlið notar silfurspegilhvarfið: silfurnítrat er leyst upp í ammóníaki til að mynda diammínsilfur(I)-flóka (Tollens-hvarfefni), þá er afoxandi sykra (glúkósa eða formaldehýð) bætt við. Afoxunarefnið gefur silfurjónunum rafeindir, sem falla út sem málmsilfuratóm sem bindast hreinu glerfletinum og mynda atómfræðilega slétta, mjög endurkastandi húð. Ferlið virkar við stofuhita og krefst aðeins einfaldra efna. Um 1850 höfðu silfruð glerspeglar Liebigs leyst spekúlmálm af hólmi í sjónaukum — Léon Foucault notaði silfur-á-gleri spegil árið 1857 til að smíða endurskinssjónauka sem var betri en allt sem gert var úr spekúlmálmi. Sérhver heimilisspegill, sjónaukaspegill og spegill í sjóntækjum sem gerður var á milli 1856 og um miðja 20. öld (þegar álgufuhúðun í lofttæmi tók við) notaði þetta ferli. Þessi teikning býr til silfraðan glerspegil með Tollens-aðferðinni.