Skurður og útskurður á leðurbelti — Miðaldaleðurvinna

Notaðu beittan leðurhníf eða ólaskera til að skera beina ræmu úr kúhúðinni, 3 til 4 cm breiða og nógu langa til að vefja um mitti notandans auk um það bil 25 cm aukalega fyrir spennubrotið og beltisendann. Leðrið ætti að vera jurtalitað (ekki krómbætt), því aðeins jurtalitað leður heldur upphleyptum mynstrum varanlega. Snyrtu báðar langu brúnirnar beinar og samsíða. Skástu efri brúnir beggja langhliða með brúnaskástara — þetta ávalar beittu hornin og gefur beltinu frágengið útlit. Skerðu endann í odd. Við spennuendann skaltu þynna síðustu 5 cm af leðrinu með því að skafa holdhliðina með beittum hníf til að minnka þykktina þar sem það bretur yfir spennustöngina.

Vættu skinnhlið (sléttu ytri hliðina) leðursins með svampi þar til það er jafnt rakt en ekki gegnsósa – rétt vætt leður er dökkt og mjúkt, og fingurnagaför skilur eftir skýra far sem ekki springur til baka. Notaðu réttskeiðu og oddhvassað mótunarverkfæri til að rispa rammalínur u.þ.b. 5 mm frá hverri brún og mynda þannig skrautramma. Milli þessara rammalína skaltu stimpla endurtekið rúmfræðilegt mynstur með leðurstimplum og hamri – algeng miðaldamynstur eru snúnir kaðlar, hlaupandi oddbogar, samtengdir hringir og grasafræðilegar vínviðarrúllur. Hafðu stimplana jafnt bil á milli, annaðhvort eftir auga eða með því að merkja bil. Slógu hvern stimpil með einu föstu höggi hamarsins – tvö högg á sama stað mynda tvöfalt far. Vinntu eftir allri lengd beltisins. Stimplaförin verða varanleg þegar leðrið þornar.

Leyfðu beltinu sem búið er að móta með verkfærum að þorna að hluta (enn örlítið rakt), berðu síðan leðurlit á með pensli eða svampi og vinndu hann jafnt inn í yfirborðið. Miðaldaleðursmiðir notuðu jurtalitarefni — eikarbörk fyrir brúnt, þykkni úr valhnetuhýði fyrir dökkbrúnt, og járn-edikslausn fyrir svart. Berðu litinn á með löngum, jöfnum strokum eftir endilangi beltinu til að forðast flekki. Þegar liturinn hefur þornað skal bera á leðurnæringu — hrossafótaolíu (neatsfoot oil) eða vax-byggðan frágang úr býflugnavaxi — til að innsigla yfirborðið, endurheimta sveigjanleika og draga fram dýpt mynstursins sem mótað var með verkfærum. Liturinn sest dýpra í stimpluðu förin og gerir mynstrið sýnilegra. Pússaðu yfirborðið með mjúkum klút þar til það fær lágan gljáa. Miðaldabelti voru yfirleitt frágengin í brúnu eða svörtu, en rauð og græn belti voru borin af þeim efnuðu.

Brettu þunnda sylgjuendann á beltinu utan um sylgjustöngina og leiddu tunguna í gegnum rauf sem skorin er í miðjan brotna hlutann. Brotið á að liggja þétt við sylgjustöngina með kornhliðina snúna út. Festu brotið með því að gata tvö til þrjú göt í gegnum bæði lögin og setja nagla (kopar- eða messingnagla með hettum), eða með því að sauma í gegn með vaxboðnum línþræði og hnakkasaumi. Ef notaðir eru naglar, settu þá á miðlínu beltisins með jöfnu millibili. Sylgjan á að snúast frjálslega á stönginni en beltið á ekki að renna í gegn – brotið verður að vera nógu þétt til að grípa um stöngina án bils.

Stanzið röð af 5 til 7 jafnt bil milli gata í beltið á endanum gegnt spennunni, miðjað á breidd beltisins, svo að spennutungan geti smellt í gegnum þau. Hafið um 2,5 cm á milli gatanna. Notið hringlaga leðurgatara sem passar við þvermál spennutungunnar — venjulega 4 til 5 mm. Fyrsta gatið ætti að vera staðsett þannig að beltið passi þétt um notandann, og fleiri göt gefa stillingu í báðar áttir. Beltum á miðöldum var yfirleitt klæðst nokkuð löngum og umframlengdin eftir spennuna var þrædd í gegnum beltalykkju (lítinn leðurhring festan við beltið nálægt spennunni) og hékk niður um framanvert líkamann. Bætið við beltalykkju með því að skera litla ræmu úr samsvarandi leðri, vefja henni um beltið og nítja eða sauma endana saman. Fullbúið beltið á að vera traust, þægilegt og skreytt í stíl sem endurspeglar færni miðaldaleðurvinnumannsins.