Betri ya Gesi ya Grove

Kila seli iliyotangulia hii ilibeba mafuta yake yenyewe. Rundo la Volta lilikula sahani zake za zinki; seli ya Daniell ilikula fimbo ya zinki na myeyusho wa salfati ya shaba. Chuma kikiisha, seli iliisha, na njia pekee ya kupata nishati zaidi ilikuwa kujenga seli kubwa zaidi. Mwaka 1839 William Robert Grove, wakili aliyefanya fizikia wakati wa mapumziko, aliripoti jambo jingine katika Philosophical Magazine. Alizamisha nusu ya vipande viwili vya platini katika asidi ya salfa iliyopunguzwa, akafunga nusu ya juu ya kimoja katika hidrojeni na kingine katika oksijeni. Seli ilitoa takribani volti moja bila chuma chochote kinacholiwa ndani yake: platini ilibaki salama, na kilicholiwa ni gesi. Alipanga hamsini kati yake na kuziita betri ya volta ya gesi, kisha akaitumia kupasua maji kwa umeme, akiendesha mmenyuko kinyume kwa kutumia nafsi yake. Hiyo ndiyo wazo zima la seli ya mafuta, na lilifika miaka mia moja na ishirini kabla mtu yeyote hajaweza kulitumia. Sababu iko katika hatua ya tatu: mmenyuko unaweza kutokea tu kwenye mstari ambapo gesi, kimiminika na kichocheo hukutana, na kwenye waya laini wa platini mstari huo ni mfupi mno. Seli za Grove zilitoa volti nzuri na karibu hakuna mkondo. Kila kilichofuata — platini nyeusi, sahani zenye vinyweleo za Mond na Langer, elektrodi za nikeli za Bacon zenye shinikizo, rundo la utando la kisasa — ni shambulio dhidi ya tatizo hilo moja la kijiometri. Grove hakuwahi kuiweka hataza. Aliichapisha katika barua, kisha akaelekea kwenye mjadala kuhusu uhifadhi wa nishati.