ก่วยเล้ย — หมวกปีกกว้างยอดแหลม โครงไผ่สีสุกสานสองชั้น ใบไผ่ตงบ่มอัดกลาง ทาน้ำมันยาง

"การบ่มทำให้เกิดความร้อน ใบไผ่จะเหลืองและหลุดร่วงจากกิ่ง นำมาเรียงเก็บไว้ใช้ได้นานเป็นปี" (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร ผู้เขียน ประพีร์ภัทร พิเสฎฐศลาศัย และ นวลพรรณ บุญธรรม, CC BY 4.0)

ตัดกิ่งไผ่ตง ใบแก่ทนกว่าใบอ่อน ปูใบไม้อื่นรอง วางใบไผ่ ห่อด้วยใบไม้ วางท่อนไม้หนักทับ บ่มจนใบเหลืองหลุดจากกิ่ง เรียงเก็บไว้ จักไผ่สีสุกเป็นตอกเส้นบางยาวด้วยมีดบาง ชุบน้ำให้อ่อนก่อนสาน

สานโครงบนโบ๊ (แบบ) เป็นตาขัดเหมือนตาชะลอม ขึ้นเป็นยอดแหลม ฐานกลม สานฝาด้านนอกแบบเดียวกันด้วยตอกเส้นใหญ่กว่า

วางกระดาษแช่น้ำเปียกซ้อนเรียงรอบโครง (ป้าฉลวยใช้ถุงพลาสติกแทนให้กันน้ำดีขึ้น) วางใบไผ่ที่แช่น้ำซ้อนทับ ประกบฝานอกทับ ใช้ตอกถักเข้าขอบ เสียบยอดด้วยไม้ไผ่สองอันงอไขว้เป็นสี่ขา (หรือถักด้วยหวายหรือคล้า) ทาน้ำมันยางหรือน้ำมันเคลือบไม้ด้านนอก ตากให้แห้ง เพิ่มสายรัดคาง

ภาพก่วยเล้ยจริงและการสานของป้าฉลวย ใจช่วงโชติ (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร ผู้เขียน ประพีร์ภัทร พิเสฎฐศลาศัย และ นวลพรรณ บุญธรรม, CC BY 4.0)

สวมกันแดดกันฝนเวลาทำสวน ค้าขาย หรือเดินทาง รัดสายคางกันปลิว ใบเล็กใช้ครอบผลไม้ เช่น แตงโม กันแมลงเจาะ

ป้าฉลวยเรียนการสานก่วยเล้ยจากเตี่ย ซึ่งอากงอพยพจากจีนมาทำสวนผักที่นครปฐม เคยส่งให้สวนแตงโมสุพรรณบุรีครอบลูกกันแมลง ปัจจุบันชาวสวนอัมพวายังนิยม เพราะเบาและระบายความร้อนดี ขนาด 24 ตาสานยาก แทบไม่มีใครสานแล้ว ระวังมีดขณะจักตอก แหล่งข้อมูล: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร ฐานข้อมูลเครื่องมือเครื่องใช้พื้นบ้าน "ก่วยเล้ย" ผู้เขียน ประพีร์ภัทร พิเสฎฐศลาศัย และ นวลพรรณ บุญธรรม พิพิธภัณฑ์ตั้งเซียมฮะ สมุทรสงคราม (สัญญาอนุญาต CC BY 4.0) **ข้อจำกัด** แหล่งข้อมูลไม่ให้เส้นผ่านศูนย์กลางของแต่ละขนาด หรือรูปทรงโบ๊ ไม่มีรายการสินค้าสำหรับใบไผ่และน้ำมันยาง จึงระบุไว้ในข้อความ