အခေါင်းပေါက်ပါ မက်ဂနက်ထရွန်

ရေဒါ၏ အသုံးဝင်မှုကို ၎င်း၏ လှိုင်းအလျားက သတ်မှတ်သည်: အရာဝတ္ထုငယ်တစ်ခုကို မြင်ရန် ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော လှိုင်းအလျား လိုအပ်ပြီး လက်တွေ့ကျသော အရွယ်အစားရှိ အင်တာနာမှ ကျဉ်းမြောင်းသော ရောင်ခြည်တန်း ပြုလုပ်ရန် မီတာများမဟုတ်ဘဲ စင်တီမီတာများ လိုအပ်သည်။ 1939 တွင် စင်တီမီတာ လှိုင်းအလျားများ၌ အင်အားကြီးကြီး မည်သူမျှ မထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပါ၊ အကြောင်းမှာ အီလက်ထရွန်တစ်ခု ဗာလ်ဗ်ကို ဖြတ်ကျော်ချိန်သည် အချက်ပြ၏ စက်ဝန်းတစ်ခုနှင့် နီးစပ်လာသောအခါ ဗာလ်ဗ်သည် အလုပ်မလုပ်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ 1940 တွင် ဘာမင်ဂမ်ရှိ ရန်ဒယ်နှင့် ဘုတ်တို့၏ အဖြေသည် အချက်ပြနှင့်အညီ အီလက်ထရွန်များကို ရှေ့နောက် တွန်းခြင်း အယူအဆ တစ်ခုလုံးကို စွန့်လွှတ်သည်။ သံလိုက်စက်ကွင်းက အီလက်ထရွန် စီးကြောင်းကို လည်ပတ်နေသော စပုတ်ပုံစံအဖြစ် ကွေးစေပြီး ထိုလည်ပတ်နေသော နေရာလွတ်ဓာတ်အားသည် ကြေးနီတုံးအစိုင်အခဲထဲ ထွင်းထားသော ပဲ့တင်ထပ် အခေါင်းပေါက် ကွင်းတစ်ခုအနီးမှ ဖြတ်သွားကာ နီးကပ်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ၎င်းတို့ကို တုန်ခါစေသည်။ ဖြတ်ကျော်ချိန်သည် ချို့ယွင်းချက် မဟုတ်တော့ဘဲ လုပ်ဆောင်ပုံ ဖြစ်လာသည်။ ရလဒ်မှာ လက်သီးဆုပ်အရွယ် ကိရိယာမှ 10 cm တွင် ကီလိုဝပ် ဆယ် ဖြစ်သည်။ မက်ဂနက်ထရွန်သည် တကယ့် ရောင်ခြည်နှင့် ဗို့အားမြင့် အန္တရာယ် ဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာတွင် ကန့်သတ်ထားသည်။