ပလန်တေး၏ ခဲ-အက်ဆစ်ဆဲလ်

၁၈၅၉ ခုနှစ်မတိုင်မီ ဆဲလ်တိုင်းသည် တစ်လမ်းသာ သွားခဲ့သည်။ အားကုန်သွားလျှင် သွပ်လည်း ကုန်သွားပြီ။ တစ်ခုတည်းသော ပြုပြင်မှုမှာ သတ္တုအသစ်ဖြစ်သည်။ ၁၈၅၉ ခုနှစ်တွင် ဂက်စတွန် ပလန်တေးသည် ရော်ဘာအစပါးများဖြင့် ခြားထားသော ခဲပြားနှစ်ချပ်ကို ခွေပုံလိပ်ပြီး ရေဖျော်ထားသော ဆာလ်ဖျူရစ်အက်ဆစ်ထဲ ထည့်ကာ လျှပ်စီးကြောင်းဖြင့် ဓာတ်ပြုမှုကို ပြောင်းပြန်တွန်းပြီး စွမ်းအင်ကို ပြန်ထုတ်ယူနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၁၈၆၀ ခုနှစ်တွင် ပြင်သစ်သိပ္ပံအကယ်ဒမီသို့ တင်ပြခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ဓာတုဗေဒမှာ ထူးခြားစွာ ရှင်းလင်းသည်။ အားပြည့်နေချိန်တွင် ဆဲလ်သည် အက်ဆစ်ထဲရှိ ရေမြှုပ်သဏ္ဌာန်ခဲနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်နေသော ခဲဒိုင်အောက်ဆိုဒ်ဖြစ်သည်။ အားကုန်ချိန်တွင် ပြားနှစ်ခုလုံးသည် တူညီသောဒြပ်ပေါင်း ခဲဆာလ်ဖိတ်ဖြစ်သွားပြီး အက်ဆစ်၏ များစွာသောအပိုင်းမှာ ရေဖြစ်သွားသည်။ ထိုနောက်ဆုံးအချက်သည် အသုံးဝင်သော မတော်တဆမှုဖြစ်သည်။ လျှပ်ခွဲရည်သည် ကြည့်နေသူမဟုတ်ဘဲ ဓာတ်ပြုပစ္စည်းဖြစ်သဖြင့် အရည်၏သိပ်သည်းဆက အားသိုလှောင်မှုအခြေအနေကို ပြောပြသည်။ ပေါ်လွင်စေသောအရာနှင့် ဖန်ပြွန်တစ်ခုသည် လောင်စာမီတာဖြစ်ပြီး အခြားရိုးရိုးဆဲလ်တစ်ခုမျှ ဤအရာကို မပေးနိုင်ပါ။ ပလန်တေးပေးဆပ်ခဲ့ရသည်မှာ အချိန်ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြားများကို မထုတ်လုပ်ခဲ့ပါ။ ခဲပြားပါးကို လုပ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ပြားများကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ မျက်နှာပြင်သည် အသုံးဝင်သောအားကို ထိန်းနိုင်လောက်အောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပြောင်းလဲသည်အထိ အားသွင်း၊ အားထုတ်ကို အကြိမ်ကြိမ်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ပုံဖော်ခြင်းသည် သီတင်းပတ်များမှ လများအထိ ကြာသည်။ ထို့ကြောင့် ခဲ-အက်ဆစ်သည် မည်သူမျှ မရောင်းနိုင်မီ နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် တည်ရှိခဲ့သည်။ ထိုတစ်ခုတည်းသောပြဿနာသည် ဤကွင်းဆက်၏ နောက်ထပ်ပုံစံ၏ အကြောင်းအရာတစ်ခုလုံးဖြစ်သည်။ သူသည် မူပိုင်ခွင့် တစ်ခါမျှ မယူခဲ့ပါ။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကားနီးပါးတိုင်းကို စက်နှိုးပေးသော ဆဲလ်သည် အကယ်ဒမီရှေ့တွင် ဖတ်ကြားခဲ့သော စာတမ်းတစ်စောင်အဖြစ် ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။