Jadual Dekompresi Haldane

Seluruh mekanismenya dapat dilihat dalam sebotol air berkarbonat, dan analoginya sangat hampir, dengan satu had yang dinyatakan di akhir.

1. Ambil botol minuman berkarbonat yang masih bertutup dan perhatikan: cecair jernih, tiada gelembung, gas ditahan dalam larutan oleh tekanan.
2. Buka perlahan-lahan dan lihat gelembung terbentuk di seluruh cecair.
3. Tutup semula, goncang, dan buka dengan cepat: perhatikan betapa lebih kuat gasnya keluar.
4. Sekarang buka botol kedua perlahan-lahan, berperingkat, dengan menutup penutupnya di antara setiap pelepasan.

Gas kekal terlarut selagi tekanan menahannya, dan keluar daripada larutan apabila tekanan turun; betapa cepat ia keluar bergantung pada betapa cepat anda menurunkan tekanan. Pelepasan berperingkat menghasilkan jauh kurang buih berbanding pelepasan mengejut.

Pemerhatian terakhir itu IALAH amalan dekompresi. Penyelam ialah botolnya, nitrogen ialah karbonasinya, dan naik ke permukaan ialah membuka penutupnya.

Rawatan penyakit dekompresi ialah penyakit itu sendiri yang diterbalikkan, dan wajar dilihat sebabnya.

1. Ambil bekas tekanan yang tegar dan lut sinar berisi cecair berkarbonat bertutup yang sudah mula bergelembung.
2. Naikkan tekanan luar dengan pemampat dan perhatikan gelembungnya.
3. Tahan tekanan, kemudian lepaskannya perlahan-lahan secara berperingkat.

Menaikkan tekanan membuat gelembung mengecil dan larut semula; melepaskannya perlahan-lahan membiarkan gas keluar tanpa membentuknya semula. Itulah tepat apa yang dilakukan kebuk rekompresi kepada penyelam yang terkena: menekannya semula, melarutkan gelembung, kemudian menaikkannya mengikut jadual yang cukup perlahan supaya gas keluar melalui paru-paru dan bukan membentuk gelembung lagi.

Oksigen diberikan semasa rawatan kerana ia melakukan dua tugas serentak: menggantikan nitrogen dalam campuran pernafasan supaya kecerunan keluar dari tisu lebih curam, dan menambah oksigen yang sampai ke tisu yang kekurangan darah akibat gelembung.

Dekompresi bukan satu-satunya kesan kedalaman kepada penyelam, dan dua had lagi datang tanpa amaran.

1. Kira tekanan separa nitrogen pada 30, 40 dan 60 m.
2. Kira tekanan separa oksigen pada kedalaman yang sama apabila bernafas dengan udara.
3. Tandakan di mana setiap satu melepasi had yang diterima.

Narkosis nitrogen mula dirasai dari kira-kira 30 m dan bertambah teruk dengan kedalaman; ia kesan bius, dan bahayanya ialah pertimbangan yang terjejas tidak dapat menilai dirinya sendiri. Penyelam menggambarkan rasa selesa palsu semasa melakukan sesuatu yang bodoh.

Had kerja yang diterima bagi oksigen ialah tekanan separa 1.4 bar (paling tinggi 1.6 bar, untuk perhentian dekompresi); dengan udara, 1.4 bar dicapai pada kira-kira 57 m, dan gejala pertama ketoksikan oksigen boleh jadi sawan. Sawan di bawah air dengan corong di mulut biasanya membawa maut, walau berapa banyak gas yang tinggal.

Kedua-duanya diatasi dengan menukar campuran, bukan jadual: helium menggantikan nitrogen untuk mengurangkan narkosis, dan pecahan oksigen DIKURANGKAN untuk kerja dalam supaya tekanan separanya kekal boleh ditahan. Trimix untuk selaman yang sangat dalam boleh jadi hipoksik di permukaan: ia tidak akan menyokong nyawa anda di atas bot dan hanya boleh dihirup di kedalaman.