Baterya ng Gas ni Grove

Bawat selda bago ito ay may dalang sariling gatong. Kinain ng pile ni Volta ang mga disk nitong sink; kinain ng selda ni Daniell ang isang baras na sink at isang solusyon ng copper sulfate. Kapag naubos ang metal, ubos na rin ang selda, at ang tanging paraan para sa mas maraming enerhiya ay gumawa ng mas malaking selda. Noong 1839 iniulat ni William Robert Grove, isang abogadong nagpi-pisika sa bakanteng oras, ang ibang bagay sa Philosophical Magazine. Inilubog niya sa kalahati ang dalawang piraso ng platinum sa lasaw na sulfuric acid at isinara ang itaas na kalahati ng isa sa hidroheno at ang isa naman sa oksiheno. Nagbigay ang selda ng humigit-kumulang isang volt na walang anumang metal na nauubos sa loob: buo pa rin ang platinum, at ang gas ang naubos. Nagsalansan siya ng limampu sa tinawag niyang gas voltaic battery at ginamit ito upang mag-electrolyse ng tubig, pinatakbo ang reaksyon pabalik gamit ang sarili nito. Iyan ang buong ideya ng fuel cell, at dumating ito isang daan at dalawampung taon bago ito magamit ninuman. Nasa ikatlong hakbang ang dahilan: sa linya lamang kung saan nagtatagpo ang gas, likido at katalista maaaring mangyari ang reaksyon, at sa makinis na kawad na platinum halos wala ang linyang iyon. Nagbigay ang mga selda ni Grove ng magandang boltahe at halos walang agos. Lahat ng sumunod — ang platinum black, ang butas-butas na plato nina Mond at Langer, ang pinresyurang nickel na elektrodo ni Bacon, ang makabagong membrane stack — ay pagsalakay sa iisang suliraning heometriko na iyon. Hindi kailanman ito ipinatente ni Grove. Inilathala niya ito sa isang liham, at bumaling sa pagtatalo tungkol sa konserbasyon ng enerhiya.