Ekstrakcja molibdenu z molibdenytu — Śliska substancja, która wzmacnia stal

Molibden (Mo, pierwiastek 42) był przez wieki mylony z ołowiem i grafitem. Jego główną rudą, molibdenytem (MoS₂), jest miękki, szary, ślizgliwy minerał, który wygląda i czuje się niemal identycznie jak grafit — oba pozostawiają ciemne ślady na papierze, oba mają tłusty dotyk, a oba występują jako szare metaliczne płatki. Nazwa molibden pochodzi z greckiego molybdos ('ołów'), odzwierciedlając tę starożytną pomyłkę. To Carl Wilhelm Scheele, który jako pierwszy odróżnił molibdenyt od grafitu w 1778 roku, traktując go kwasem azotowym i obserwując białą pozostałość (kwas molibdenowy, H₂MoO₄), którą grafit nie wytwarzał.

Peter Jacob Hjelm, pracując na sugestię Scheele'a, jako pierwszy wyizolował metaliczny molibden w 1781 roku poprzez redukcję kwasu molibdenowego węglem. Metal był nieczysty (skażony węglkiem molibdenu i tlenkiem), a naprawdę czysty molibden nie został wyprodukowany do 1893 roku, gdy Henri Moissan użył pieca elektrycznego.

Molibdenyt (MoS₂) zawiera 60% molibdenu pod względem masy. Ma warstwową strukturę krystaliczną identyczną w zasadzie do grafitu — warstwy atomów molibdenu ułożone między warstwami atomów siarki, ze słabymi siłami van der Waalsa między warstwami. To wyjaśnia jego śliskość i jego zastosowanie jako stały smar (gaz siarczek molibdenu). Ekstrakcja polega na prażeniu do trioksydu molibdenu (MoO₃), a następnie redukcji węglem.

HAZARD: Prażenie molibdenytu wytwarzam ditlenek siarki (SO₂), toksyczny, dławiący gaz. Pył trioksydu molibdenu (MoO₃) drażni błony śluzowe i powoduje stan zwany molibdenozą u zwierząt gospodarskich pasących się na glebach bogatych w molibden. Używaj ochrony dróg oddechowych przez cały czas. Pracuj na zewnątrz podczas prażenia.