Szycie greckiego chitonu — lniana szata

Ten blueprint wykorzystuje najprostszą konstrukcję: dwa jednakowe prostokąty lnu, przód i tył. Do chitonu jońskiego, spinanego wzdłuż ramion, zrób każdy prostokąt tak szeroki jak rozpiętość twoich ramion od nadgarstka do nadgarstka, plus 20–30 cm na miękkie fałdy; do chitonu doryckiego, spinanego tylko na barkach, wystarczy węższy prostokąt, mniej więcej od łokcia do łokcia z tym samym zapasem. Zrób każdy prostokąt tak długi jak odległość od ramienia do wybranego dołu (kostka w chitonie kobiecym; kolano lub kostka w męskim), plus około 20 cm do podciągnięcia nad pasek, a w chitonie doryckim z wyłogiem (apoptygma) — plus głębokość tego wyłogu. Tnij równo ostrymi nożycami krawieckimi. Starożytne chitony często tkano na krośnie od razu w potrzebnym rozmiarze, zamiast wycinać je z większego płótna, więc tkane brzegi (krajki) służyły za wykończone krawędzie niewymagające podwinięcia; zostaw krajki u góry i po bokach, gdzie tylko możesz.

Jeśli szyjesz chiton dorycki z apoptygmą, najpierw zegnij na zewnątrz górną krawędź każdego prostokąta na przewidzianą głębokość wyłogu (wyłóg opada na pierś i plecy i częściej występuje w strojach kobiecych). Połóż przedni prostokąt na tylnym, krawędź do krawędzi. Wzdłuż górnej krawędzi połącz obie warstwy tam, gdzie będą spoczywać na ciele. W chitonie doryckim spnij tylko w dwóch punktach na barkach fibulami (szpilami lub broszami; grecka szpila to perone), zostawiając między nimi otwór na szyję i odsłonięte ramiona. W chitonie jońskim spinaj, zszywaj lub zapinaj na guziki górną krawędź w odstępach od szyi aż do nadgarstka z każdej strony, zostawiając małe przerwy między zapięciami; ręce wychodzą na końcach, a umocowana krawędź układa się w coś, co wygląda jak marszczone rękawy. Nadmiar szerokości tworzy charakterystyczne miękkie fałdy greckiego stroju.

Przy spiętej górnej krawędzi zszyj każdy bok od tuż pod otworem na rękę aż do dołu, ściegiem fastrygowym albo za igłą, lnianą nicią. W chitonie doryckim zostaw otwarte górne 20–25 cm każdego boku na ręce; w chitonie jońskim ręce wychodzą na końcach górnej krawędzi, więc u góry każdego boku zostaw otwarte tylko tyle, by tkanina swobodnie opadała. Szwy powinny być równe i mocne, bo w ruchu dźwigają ciężar drapowanej tkaniny. Nie każdą szatę zszywano: peplos spartańskich dziewcząt zostawał otwarty z jednej strony, a inni Grecy kpili z nich, nazywając je phainomerides, „pokazującymi uda”. Aby chiton był całkiem zamknięty, zszyj oba boki.

Załóż chiton i zawiąż wokół pasek (zoster lub zone). Podciągnij tkaninę nad pasek, tworząc bufiasty nawis, kolpos, który jednocześnie ustala dół na wybranej długości. Kobiece chitony noszono do kostek. Mężczyźni nosili długi chiton w okresie archaicznym, a później głównie do kolan, a robotnicy czy żołnierze mogli go podkasać jeszcze wyżej, by swobodnie się poruszać. Miejsce paska i ilość tkaniny bufiastej nad nim bardzo zmieniają wygląd szaty: pasek w talii to przepasanie „nisko”, a tuż pod biustem — „wysoko”.

Jeśli krawędź jest cięta (nie jest krajką), obrób ją wąskim zwijanym podwinięciem drobnymi ściegami. Greckie szaty często miały ozdobne bordiury wtkane na krośnie — wzory geometryczne, meander (klucz grecki) albo kolorowe pasy wzdłuż krawędzi. Jeśli twoja tkanina nie ma wtkanej bordiury, możesz naszyć taśmę lub plecionkę wzdłuż dołu i dekoltu. Gotowy chiton powinien opadać pionowymi fałdami, gdy stoisz. Na chiton zakładano inne okrycia: himation, duży płaszcz, a u mężczyzn chlamidę, krótką pelerynę ulubioną przez jeźdźców i żołnierzy.