Bateria gazowa Grove'a

Każde ogniwo przed tym nosiło własne paliwo. Stos Volty zjadał swoje cynkowe krążki; ogniwo Daniella zjadało pręt cynkowy i roztwór siarczanu miedzi. Gdy metal się kończył, kończyło się ogniwo, a jedynym sposobem na więcej energii było zbudowanie większego. W 1839 roku William Robert Grove, adwokat uprawiający fizykę po godzinach, doniósł w Philosophical Magazine o czymś innym. Zanurzył do połowy dwie platynowe blaszki w rozcieńczonym kwasie siarkowym, a górną połowę jednej zamknął w wodorze, drugiej w tlenie. Ogniwo dawało około wolta bez żadnego zużywalnego metalu w środku: platyna pozostawała nietknięta, a zużywał się gaz. Ułożył pięćdziesiąt takich ogniw w to, co nazwał gazową baterią woltaiczną, i użył jej do elektrolizy wody, puszczając reakcję wstecz nią samą. To jest cała idea ogniwa paliwowego, a przyszła sto dwadzieścia lat za wcześnie. Powód jest w trzecim kroku: reakcja może zachodzić tylko wzdłuż linii, gdzie spotykają się gaz, ciecz i katalizator, a na gładkim drucie platynowym ta linia jest znikoma. Ogniwa Grove'a dawały dobre napięcie i prawie żadnego prądu. Wszystko późniejsze — czerń platynowa, porowate płyty Monda i Langera, ciśnieniowe elektrody niklowe Bacona, współczesny stos membranowy — atakuje ten jeden geometryczny problem. Grove nigdy tego nie opatentował. Opublikował to w liście i zajął się sporem o zasadę zachowania energii.