Tabele dekompresyjne Haldane'a

Cały mechanizm widać w butelce wody gazowanej, a analogia jest bardzo bliska, z jednym ograniczeniem opisanym na końcu.

1. Weź zamkniętą butelkę wody gazowanej i przyjrzyj się jej: przejrzysty płyn, bez pęcherzyków, gaz utrzymywany w roztworze przez ciśnienie.
2. Otwórz ją powoli i patrz, jak w całym płynie tworzą się pęcherzyki.
3. Zakręć ją, wstrząśnij i otwórz szybko: zauważ, o ile gwałtowniej się odgazowuje.
4. Teraz otwórz drugą butelkę powoli, etapami, zakręcając nakrętkę między kolejnymi upustami.

Gaz pozostaje rozpuszczony, dopóki ciśnienie go tam trzyma, i wydziela się z roztworu, gdy ciśnienie spada; a to, jak szybko się wydziela, zależy od tego, jak szybko obniżysz ciśnienie. Upust etapami daje znacznie mniej piany niż nagły.

Ta ostatnia obserwacja TO JEST praktyka dekompresji. Nurek jest butelką, azot jest gazem w wodzie, a wynurzanie to otwieranie nakrętki.

Leczenie choroby dekompresyjnej to choroba odwrócona, i warto zobaczyć dlaczego.

1. Weź sztywny, przezroczysty zbiornik ciśnieniowy z zamkniętym płynem gazowanym w środku, który zaczął się perlić.
2. Zwiększ ciśnienie zewnętrzne sprężarką i obserwuj pęcherzyki.
3. Utrzymaj ciśnienie, a potem powoli je upuszczaj, etapami.

Wzrost ciśnienia sprawia, że pęcherzyki się kurczą i ponownie rozpuszczają; powolne upuszczanie pozwala gazowi uchodzić bez ich ponownego tworzenia. Dokładnie to robi komora dekompresyjna z chorym nurkiem: ponownie poddaje go ciśnieniu, rozpuszcza pęcherzyki, a potem wynurza według harmonogramu na tyle powolnego, by gaz uchodził przez płuca, zamiast znowu tworzyć pęcherzyki.

Podczas leczenia podaje się tlen, bo spełnia dwie funkcje naraz: wypiera azot z mieszaniny oddechowej, dzięki czemu gradient wyjścia z tkanki jest bardziej stromy, i zwiększa ilość tlenu docierającego do tkanek, które pęcherzyki pozbawiły krwi.

Dekompresja nie jest jedyną rzeczą, jaką głębokość robi nurkowi, a dwie pozostałe granice przychodzą bez ostrzeżenia.

1. Oblicz ciśnienie parcjalne azotu na 30, 40 i 60 m.
2. Oblicz ciśnienie parcjalne tlenu na tych samych głębokościach przy oddychaniu powietrzem.
3. Zaznacz, gdzie każde z nich przekracza przyjętą granicę.

Narkoza azotowa staje się odczuwalna od około 30 m i nasila się wraz z głębokością; to działanie znieczulające, a jego niebezpieczeństwo polega na tym, że upośledzony osąd nie potrafi ocenić sam siebie. Nurkowie opisują fałszywe poczucie dobrego samopoczucia podczas robienia czegoś niemądrego.

Przyjęta granica robocza dla tlenu to ciśnienie parcjalne 1,4 bara (najwyżej 1,6 bara, na przystankach dekompresyjnych); przy powietrzu 1,4 bara osiąga się na około 57 m, a pierwszym objawem toksyczności tlenowej mogą być drgawki. Napad drgawek pod wodą z ustnikiem w ustach jest zwykle śmiertelny, niezależnie od tego, ile gazu zostało.

Oba problemy rozwiązuje się, zmieniając mieszaninę, a nie harmonogram: hel zastępuje azot, by zmniejszyć narkozę, a udział tlenu jest ZMNIEJSZANY do pracy głębinowej, by jego ciśnienie parcjalne pozostało znośne. Trimiks do bardzo głębokich nurkowań może być hipoksyczny na powierzchni: nie utrzymałby cię przy życiu na łodzi i nadaje się do oddychania dopiero na głębokości.