Duch Peppera

Przezroczysta płyta akrylowa odbija prawie tak samo dobrze i nie rozpryskuje się. Jeśli jednak bierzesz szkło, oklej krawędzie taśmą i nigdy nie tnij go bez ochrony oczu.

Zrób prostokątną skrzynkę o boku około 300 mm, otwartą z przodu, gdzie zagląda widz, i otwartą u góry. Górny otwór to miejsce dla ukrytego przedmiotu.

Pomaluj lub oklej każdą wewnętrzną powierzchnię głęboko matową czernią. Ten jeden krok decyduje, czy efekt wygląda magicznie, czy jak odbicie w pudełku. Każda jasna powierzchnia odbija się w akrylu jako własny duch.

Wytnij płytę dość szeroką, by weszła do wnętrza skrzynki, i dość długą, by sięgała od dolnej krawędzi przedniej do górnej tylnej. Folię ochronną zdejmij dopiero przy montażu.

Zamocuj ją od dolnej przedniej krawędzi ku górnej tylnej, w rowkach lub na małych klockach. 45° umieszcza odbicie w tym samym pozornym miejscu co scena rzeczywista; kilka stopni obok i duch siedzi widocznie krzywo.

Podeprzyj ją, nie zaciskając mocno. Wygięta płyta działa jak słabe zwierciadło wklęsłe i zniekształca ducha — zwykle widać to jako twarz, która rozciąga się przy ruchu widza.

Ustaw przedmiot, który publiczność ma widzieć — krzesło, model pokoju — w głębi skrzynki, za akrylem. To na to patrzą wprost.

Połóż przedmiot, który ma się zjawić jako duch, na górnym otworze, zwrócony ku płycie, zasłonięty przed widzem krawędzią skrzynki. Nic z niego nie może być widoczne wprost od przodu.

Odbicie zamienia lewo z prawem. Każdy napis lub niesymetryczny przedmiot trzeba ułożyć lustrzanie, żeby czytał się poprawnie — klasyczny błąd, natychmiast widoczny, gdy tylko ktoś to sfotografuje.

Zmierz od płyty do przedmiotu-ducha i od płyty do miejsca, w którym duch ma się pojawić w scenie. Zrównaj je, inaczej duch zawiśnie na złej głębokości i nie zechce wyglądać solidnie.

Umieść małą jasną diodę LED na ukrytym przedmiocie i osłoń ją tak, by jej światło nie rozlewało się na scenę główną ani nie trafiało wprost do oka widza.

Daj tylnej scenie własne światło, słabsze niż światło ducha. Względna jasność obu jest jedynym pokrętłem decydującym, jak solidny wydaje się duch.

Podnieś światło ducha, a postać się materializuje; ściągnij je, a rozpłynie się w nicość. Płyta nigdy się nie porusza. Dokładnie tak scenografia z 1862 roku kazała duchom pojawiać się i znikać.

Popatrz z miejsca widza w zaciemnionym pokoju i wypatruj przypadkowych jasnych krawędzi, samej diody albo własnej twarzy. Każde zamaluj czarnym flokiem lub zaklej taśmą. To pochłania większość czasu budowy.

Co tafla naprawdę robi. Na każdej granicy powietrza i materiału przezroczystego część światła się odbija, a reszta przechodzi. Dla zwykłego szkła czy akrylu przy umiarkowanych kątach to odbicie stanowi tylko około czterech procent na powierzchnię — słabo, i właśnie to czyni efekt użytecznym. Widz widzi jasną tylną scenę przez taflę z ponad dziewięćdziesięcioprocentową siłą, a na to nałożone czteroprocentowe odbicie ukrytego przedmiotu. Słabe odbicie mocno oświetlonego przedmiotu potrafi dorównać dobrze oświetlonej scenie, a efektem jest postać, przez którą widać.

Debiut w 1862 i uczciwe przypisanie. John Henry Pepper pokazał to w Royal Polytechnic Institution w Londynie w 1862 roku i stało się to sensacją, ale technikę opatentował inżynier budownictwa Henry Dircks, który obmyślił ją jako "Fantasmagorię Dircksa". Wersja Dircksa wymagała przebudowania wokół niej teatru; wkładem Peppera było przerobienie jej tak, by dała się wstawić do istniejącej sceny — dlatego się rozpowszechniła i dlatego nosi jego nazwisko, a nie Dircksa. Dzielili patent, a Pepper podobno bezskutecznie próbował, by w potocznym użyciu przylgnęło do niej nazwisko Dircksa.

Dlaczego nazywanie tego hologramem jest błędem. Hologram zapisuje fazę fali świetlnej na nośniku i odtwarza naprawdę trójwymiarowy front falowy: ruszasz głową i zaglądasz za przedmiot. Duch Peppera to płaskie odbicie płaskiego lub rzeczywistego przedmiotu i ma jedno poprawne miejsce oglądania — odejdź dostatecznie daleko, a złudzenie pęka. Szeroko reklamowane "hologramy" zmarłych wykonawców na koncertach i polityków w serwisach informacyjnych to bez wyjątku ta 160-letnia sztuczka z odbiciem, zwykle z ekranem projekcyjnym u góry i naprężoną folią zamiast szkła.

Gdzie użyłeś takiego dzisiaj. Prompter to duch Peppera: prowadzący czyta tekst odbity od pochylonej szyby, a kamera filmuje prosto przez nią. Wyświetlacz przezierny w samochodzie to ten sam układ z użyciem przedniej szyby. Oba działają dokładnie z tego powodu, z którego działa twoja skrzynka: częściowe odbicie, zrównane drogi optyczne i staranna kontrola tego, co jest oświetlone.