Tworzenie suszonego pojemnika z tykwy — pierwsze naczynie ludzkości

Tykwa butelkowa (Lagenaria siceraria) była prawdopodobnie pierwszą rośliną udomowioną przez ludzi — nie ze względu na jadalność, lecz dzięki twardoskórkowemu owocowi, który w czasie suszenia naturalnie tworzy wodoodporny, trwały pojemnik. Archeologiczne fragmenty tykwy butelkowej z Norte Chico w Peru datuje się na około 13 000 lat temu, a badania genetyczne sugerują, że gatunek pochodzi z Afryki i trafił do Ameryk albo dzięki prądom oceanicznym, albo dzięki wczesnym ludom żeglarskim. Tykwy pojawiły się na długo przed ceramiką i przez tysiące lat służyły jako butelki na wodę, miski, chochle, pojemniki na zapasy, grzechotki i pławiki do sieci rybackich we wszystkich kulturach, które miały do nich dostęp. Tykwa butelkowa jest wyjątkowa wśród roślin: jej łupina (egzokarp i mezokarp) wysycha w zdrewniały, drewnopodobny materiał, który jest naturalnie wodoszczelny, lekki i zaskakująco wytrzymały. Suszona ścianka tykwy o grubości 3–5 mm może utrzymać wodę, wytrzymać umiarkowane uderzenia i służyć przez lata przy podstawowej pielęgnacji. Wnętrze zawiera gąbczastą masę nasion i suszonego miąższu, które trzeba usunąć. Proces suszenia jest pasywny — po zebraniu dojrzałej tykwy większość pracy wykonuje ona sama. Ten plan uczy, jak zbierać, suszyć, czyścić i przygotowywać tykwy butelkowe jako pojemniki, obejmując cały proces od pędu do gotowego naczynia.