Budowa dołowego pieca do wypalania ceramiki — otwarte wypalanie przykryte ziemią

Wykop płytki dół o głębokości około 60-80 cm i średnicy 1 metra. Gleba powinna dobrze odprowadzać wodę — podmokły grunt wytworzy parę, która rozsadzi garnki. Przed wypałem wszystkie naczynia gliniane muszą być całkowicie suche; wszelka pozostała wilgoć zamieni się w parę i spowoduje wybuchowe pęknięcia. Naczynia wstępnie podgrzewaj, ustawiając je do góry dnem wokół niewielkiego ogniska grzewczego przez 1-2 godziny, stopniowo podnosząc ich temperaturę do 100-150 stopni C. Pozwala to usunąć ostatnie ślady chemicznie związanej wody.

Wyłóż dno dołu warstwą suchego chrustu i suchej trawy o grubości 10-15 cm. Umieść wstępnie podgrzane naczynia do góry dnem lub na boku na tej warstwie, zostawiając przerwy o szerokości 5-10 cm między każdym garnkiem, aby zapewnić cyrkulację powietrza. Mniejsze garnki wkładaj do większych, aby oszczędzić miejsce. Wypełnij szczeliny i przykryj garnki kolejnym drewnem opałowym — najlepiej sprawdza się rozłupane twarde drewno, ponieważ pali się równomiernie i daje długotrwałe ciepło. Buduj kolejne warstwy, aż drewno wystanie 15-20 cm ponad górną krawędź najwyższego garnka.

Rozpal podpałkę od strony nawietrznej, aby wiatr przepychał płomienie przez warstwę paliwa. Ogień szybko rozprzestrzeni się przez suchą trawę i podpałkę, zapalając większe drewno. Na tym etapie wypał jest otwarty — płomienie i ciepło swobodnie unoszą się w górę. Pozwól ogniowi palić się intensywnie przez 30–45 minut, aż drewno zapadnie się w złoże rozżarzonych do czerwoności węgli otaczających garnki. Garnki będą świecić matowoczerwonym do jasnopomarańczowego blaskiem, w zależności od temperatury. Nie dokładaj dużych, zimnych kawałków drewna bezpośrednio na rozgrzane garnki — szok termiczny może je popękać.

Gdy powstanie gruba warstwa żaru węglowego, przykryj dół warstwą ziemi, rozbitych skorup ceramicznych (szamotu) lub wilgotnej gliny o grubości 5-10 cm. Pozostaw 2-3 małe otwory wentylacyjne, aby zapewnić dalszy przepływ powietrza. Ta przykrywka zatrzymuje ciepło i zmniejsza szybkość stygnięcia, co zapobiega pękaniu spowodowanemu szokiem termicznym. Przykryty dół powinien tlić się przez 3-5 godzin. Dobrze uszczelniony dół z odpowiednią ilością paliwa osiąga 700-900 °C — wystarczająco, aby minerały ilaste przekształciły się w ceramikę w wyniku spiekania. Dym wydostający się z otworów wentylacyjnych jest normalny i świadczy o tym, że ogień wciąż się pali.

Pozwól piecowi całkowicie ostygnąć przed odkryciem — zajmuje to 8-12 godzin lub całą noc. Wyjmowanie naczyń, gdy są jeszcze gorące, naraża je na gwałtowne chłodzenie, które powoduje dunting (pękanie od naprężeń termicznych). Po ostygnięciu ostrożnie odgarnij popiół i ziemię. Prawidłowo wypalone naczynia będą dźwięczeć po opukaniu kostką palca, co oznacza, że glina w pełni się spiekła. Należy spodziewać się pewnych strat — nawet doświadczeni twórcy wypalający w dołach tracą 10-20 procent naczyń na skutek pęknięć. Naczynia będą miały nierówne wzory barwne wynikające ze zmiennego dostępu tlenu: ciemne plamy tam, gdzie uwięziono węgiel (redukcja), oraz pomarańczowo-czerwone miejsca, do których dotarł tlen (utlenianie).