Piła, która przesuwa się nad obrabianym materiałem: jeden obrót, każdy kąt

Odłącz zasilanie maszyny. Wszystko w tym kroku wykonujesz przy wyłączonym zasilaniu i wyjętej wtyczce. Prowadnica jest punktem odniesienia, a ramię musi być do niej prostopadłe. Dociśnij do prowadnicy szeroką, znaną z prostoliniowości deskę. Wysuń wózek, oprzyj kątownik zbieżny o prowadnicę i dociśnij jego ostrze do korpusu tarczy piły — nie do zębów, które są rozwarte na boki i pokażą nieprawdziwy wynik o wielkość rozwarcia. Sprawdź przy bliskim końcu skoku, a potem ponownie przy dalekim. Jeśli odczyt się zmienia, ramię nie jest prostopadłe i krok 4 pokazuje, ile to kosztuje na szerokiej desce. Reguluj na podziałce ramienia, a nie podkładkami pod prowadnicę. Prowadnica jest częścią eksploatacyjną — jest nacinana przy każdej zmianie kąta tarczy — a maszyna ustawiona względem elementu ofiarnego wypadnie z prostopadłości przy pierwszej jego wymianie. Zapisz datę kontroli w zeszycie. Ramię wykrojnicowe, które zostało uderzone, przesunięte lub wypożyczone, jest niewspółosiowe, dopóki nie udowodni się inaczej.

Patent nosi tytuł „Motor-driven woodworking tool” (Narzędzie do obróbki drewna z napędem silnikowym), a jego argumentacja dotyczy ruchu, a nie cięcia. Silnik z tarczową piłą zawieszony jest na ramie nad stołem roboczym. Rama obraca się wokół punktu mocowania SINGLE, dzięki czemu piłę można obracać, aby ciąć pod dowolnym kątem poziomym, podczas gdy oś obrotu — a tym samym punkt, przez który przechodzi linia cięcia — pozostaje w miejscu. Ten sam zespół można przechylać, tak aby oś piły była nachylona do stołu, co daje cięcie ukośne (fazowanie). Połączenie obu ruchów pozwala wykonać cięcie złożone jednym ustawieniem. Carter umieścił także elektryczne sterowanie w **rękojeści typu pistolet** na wózku, dwa lata po tym, jak Black and Decker opatentował ten uchwyt w wiertarce. Ten kształt wyszedł już poza narzędzie, dla którego został wynaleziony — i to jest cicha historia całej tej serii. Z punktu widzenia wytwórcy najważniejsze twierdzenie dotyczy pojedynczego punktu obrotu. W kapie do cięcia pod kąt trzeba za każdym razem ponownie ustawiać przedmiot i błąd narasta przy każdym kącie. Tutaj przedmiot pozostaje dociśnięty do ogranicznika i porusza się tylko ramię, dzięki czemu powierzchnia odniesienia nigdy nie zostaje naruszona. To ta sama dyscyplina, co mierzenie każdego progu od wrębu w siodełku, a nie od poprzedniego progu.

Ustaw ramię na 45 stopni i utnij cztery ukosy z tej samej deski, bez zmieniania ustawienia między cięciami. Złóż je na sucho w ramkę i ściśnij ją zaciskiem. Cztery cięcia pod kątem 45 stopni dają 360 stopni tylko wtedy, gdy każde cięcie jest naprawdę pod kątem 45. Przytrzymaj ramkę do światła w każdym rogu. Szczelina na zewnątrz oznacza, że kąt jest mniejszy niż 45; szczelina od wewnątrz oznacza, że jest większy. Ponieważ błąd pojawia się czterokrotnie, ramka pokazuje usterkę, której pojedyncze cięcie by nie ujawniło — z tego samego powodu mechanik sprawdza kątownik, odwracając go, a nie ufając skali. Zmierz szczelinę szczelinomierzem i zapisz wynik. Następnie zmniejsz korektę o połowę na indeksie ramienia i wykonaj jeszcze cztery cięcia. Zwykle dwie iteracje wystarczają, aby domknąć połączenie. Bezpieczeństwo, i nie jest to opcjonalne przy tej maszynie: trzymaj osłonę ostrza opuszczoną, trzymaj dłonie poza torem ostrza podczas całego ruchu i **przytrzymuj wózek** zamiast pozwalać mu jechać na ciebie. Krok 4 pokazuje, dlaczego chce on jechać.

**US 1,601,610**, Charles K. Carter z Los Angeles, Kalifornia. Zgłoszony 20 sierpnia 1924, udzielony 28 września 1926, na czterech arkuszach rysunków. Dawno wygasły. Piłę promieniową zazwyczaj przypisuje się Raymondowi DeWaltowi, którego maszyna z 1922 roku oraz firma zbudowana wokół niej uczyniły ten typ słynnym. Patent Cartera to odrębna, współczesna odpowiedź na to samo pytanie — źródła różnie podają pierwszeństwo, a ten korpus przedstawia obie wersje zamiast wskazywać zwycięzcę. Niesporna jest natomiast idea, którą obaj podzielają: przynieść narzędzie do obrabianego materiału na ramieniu i pozwolić, by jeden obrót obsługiwał każdy kąt. Przez pięćdziesiąt lat była to maszyna w centrum małego warsztatu, ponieważ wykonuje poprzeczne cięcia, cięcia na ukos, fazowanie, wpusty i — słabo — cięcie wzdłużne. Potem piła ukośna przesuwna przejęła cięcia poprzeczne, a pilarka stołowa cięcie wzdłużne, i piła promieniowa została bez jednego zadania, które mogłaby wykonywać w pełni. **Uczciwe ograniczenia.** Posuw odbywa się samoczynnie, co pokazuje krok 4, i przez to cięcie wzdłużne na niej jest naprawdę niebezpieczne, a cięcie poprzeczne wymaga opanowania. Potrzebuje dużej, stałej powierzchni oraz stołu, który pozostaje płaski. Traci kątową precyzję, jeśli cokolwiek poruszy kolumnę. A regulacje, które czynią ją wszechstronną, są tymi samymi, które pozwalają jej się rozregulować — każdy stopień swobody to jednocześnie sposób, by się pomylić.