
Dmuchanie szklanego naczynia na żelaznej rurze — rzymskie dmuchanie szkła
Instrukcje
Zebranie stopionego szkła na szklarskiej rurce
Zebranie stopionego szkła na szklarskiej rurce
Podgrzewaj mieszankę szklarską w piecu, aż całkowicie się stopi w temperaturze około 1050–1100 stopni Celsjusza — stop powinien być jarzącą się pomarańczową, miodopodobną cieczą. Wstępnie podgrzej koniec żelaznej rurki szklarskiej w otworze pieca przez kilka minut, aby szkło do niej przylegało. Włóż koniec rurki do stopionego szkła i powoli ją obracaj, aby zebrać symetryczną kroplę (gob) szkła, mniej więcej wielkości pomarańczy w przypadku małej szklanki. Wyjmij rurkę i obracaj ją nieustannie, aby miękkie szkło pozostało wycentrowane — jeśli przestaniesz ją obracać, grawitacja przeciągnie stopione szkło poza środek lub spowoduje jego kapanie. Toczy zebraną porcję na marwerze (płaskiej stalowej lub marmurowej płycie), aby nadać jej gładki, równomierny walec, i lekko schłodź jej zewnętrzną warstwę, tworząc gradient temperatur, który ułatwia kontrolowanie szkła podczas dmuchania.

Materiały do tego kroku:
Piasek drobny500 grams per vessel sztuka
Tafla szklana200 grams sztukaPotrzebne narzędzia:
Piec ceramiczny
Piszczel hutnika szkła
Przylepiak szklarski
Kopyto kapelusznicze — drewniane, na rondo
Jacks (szczypce szklarskie)
Płyta granitowa
Piec do wyżarzaniaNadmuchaj początkowy pęcherz
Nadmuchaj początkowy pęcherz
Dmuchnij krótkim, równomiernym podmuchem powietrza w dalszy koniec szklarskiej rurki, zakrywając jednocześnie otwór kciukiem między wdechami. Wewnątrz porcji szkła powstanie mały pęcherz — nazywa się to parison. Pierwsze nadmuchiwanie powinno być delikatne; zbyt duże ciśnienie wytworzy cienkościenny, nierówny pęcherz. Nieustannie obracaj rurką. Pęcherz powinien być wycentrowany w obrębie porcji szkła. Jeśli szkło ostygło na tyle, że trudno je nadmuchać (staje się sztywne i stawia opór), krótko podgrzej je przy ustach pieca — nazywa się to flash — aż ponownie zmięknie. Rzymscy szklarze pracowali szybko, ponieważ szkło sodowo-wapniowe ma stosunkowo krótki zakres roboczy między stanem miękkim a sztywnym, w porównaniu z nowoczesnym szkłem borokrzemianowym.
Kształtowanie naczynia
Kształtowanie naczynia
Kontynuuj dmuchanie kontrolowanymi oddechami, jednocześnie formując zewnętrzną powierzchnię mokrym drewnianym blokiem (drewno owocowe, tradycyjnie wiśniowe lub jabłoniowe, które powoli się przypala). Otocz blokiem nadmuchiwaną bańkę i obracaj rurką — para z mokrego drewna zapobiega przylepianiu się szkła, a zakrzywiona powierzchnia kształtuje naczynie symetrycznie. Naprzemiennie dmuchaj, aby powiększyć bańkę, i kształtuj ją blokiem oraz szczypcami (dużymi metalowymi szczypcami). Aby uformować kształt kubka, pozwól bańce lekko się wydłużyć, a następnie użyj szczypiec, by zwęzić szyjkę, w miejscu której naczynie zostanie oddzielone od rurki. Grubość ścianki powinna wynosić około 2–3 mm — na tyle cienka, by naczynie było lekkie, ale na tyle gruba, by było trwałe. Rzymskie naczynia wydmuchiwane swobodnie często wykazują niewielkie asymetrie, ponieważ osiągnięcie idealnej symetrii wymaga większej precyzji techniki wydmuchiwania w formie.

Przeniesienie na pontil i otwarcie krawędzi
Przeniesienie na pontil i otwarcie krawędzi
Aby otworzyć naczynie i uformować krawędź, należy przenieść je z rurki dmuchawki na pręt pontilowy. Nabierz niewielką kroplę gorącego szkła na pręt pontilowy i dotknij nią podstawy (dna) naczynia, gdy nadal znajduje się ono na rurce dmuchawki. Gdy pontil zostanie pewnie przymocowany, nacięj szkło w zwężonej szyjce blisko rurki dmuchawki za pomocą szczypiec (jacks) i lekko stuknij rurkę — naczynie powinno czysto oderwać się od rurki dmuchawki, pozostawiając wolny otwarty koniec (przyszłą krawędź). Ponownie podgrzej krawędź w piecu, aż zmięknie, a następnie użyj szczypiec, aby ją rozszerzyć i wywinąć na zewnątrz. Krawędź może pozostać prostą, ogniowo wypolerowaną krawędzią (ciepło zaokrągla ostre brzegi) lub zostać zagięta dla dodatkowej wytrzymałości — wiele zachowanych rzymskich naczyń ma zagięte krawędzie.
Wyżarzanie gotowego naczynia
Wyżarzanie gotowego naczynia
Odłam naczynie od pręta pontilowego, delikatnie uderzając — pozostawi to szorstki ślad pontilu na dnie, cechę widoczną na niemal wszystkich starożytnych szkłach dmuchanych. Natychmiast umieść naczynie w piecu do wyżarzania (lehr) utrzymywanym w temperaturze około 480-520 stopni Celsjusza dla szkła sodowo-wapniowego. Celem wyżarzania jest usunięcie naprężeń wewnętrznych, które powstają, gdy różne części szkła stygną w różnym tempie podczas dmuchania. Bez wyżarzania naczynie pęknie samoistnie w ciągu godzin lub dni. Powoli obniżaj temperaturę pieca przez 4 do 8 godzin, aż osiągnie temperaturę pokojową. Gotowe naczynie można następnie oszlifować i wypolerować od spodu, aby wygładzić bliznę po pontilu, jeśli jest to pożądane. Szkło rzymskie ma zazwyczaj bladozielony lub niebieskozielony odcień, pochodzący od zanieczyszczeń żelazem w piasku, jednak szkło odbarwione wytwarzano, dodając dwutlenek manganu lub antymon.
Materiały
4- 500 grams per vessel sztukaZastępnik
- 200 grams sztukaZastępnik
- 500 grams per vessel sztukaZastępnik
- 200 grams sztukaZastępnik
Wymagane narzędzia
9- Zastępnik
- Zastępnik
- Zastępnik
- Zastępnik
- Zastępnik
- Zastępnik
- Zastępnik
Materiały z połączonych planów
Według tego planu powstaje
CC0 Domena publiczna
Ten plan jest udostępniany na licencji CC0. Możesz go swobodnie kopiować, modyfikować, rozpowszechniać i wykorzystywać do dowolnych celów, bez konieczności uzyskiwania zgody.
Wesprzyj Makera kupując produkty przez jego plan, za co zarabia Prowizja Makera ustalony przez sprzedawców, lub stwórz nową iterację tego planu i dołącz go jako połączenie w swoim własnym planie, aby dzielić się przychodami.



