Wiązka drobnego, suchego materiału palnego — postrzępionej kory (cedrowej, brzozowej), suchej trawy, puchu pałki wodnej lub zwęglonej tkaniny — uformowana w luźne gniazdo. Chwyta iskrę lub żar z ognia krzesanego tarciem albo z krzesiwa, po czym delikatnie się ją rozdmuchuje w płomień. To klucz do skutecznego rozpalania ognia od czasów paleolitu.