การสกัดขี้ผึ้ง — การเก็บเกี่ยวและการหลอมละลายขี้ผึ้งจากรังผึ้ง

ขี้ผึ้งเป็นขี้ผึ้งธรรมชาติที่ผลิตโดยผึ้งน้ำหนึ่ง (Apis mellifera) ผึ้งงานอายุ 12-18 วันจะหลั่งแผ่นขี้ผึ้งจากต่อมขี้ผึ้งแปดแห่งที่ด้านล่างของท้องของพวกมัน แผ่นเล็กๆ เหล่านี้จะถูกดัดแปลงรูปร่างโดยผึ้งด้วยขากรรมและใช้สำหรับการสร้างรังผึ้ง จุดหลอมเหลวของขี้ผึ้งคือ 62-65°C ขี้ผึ้งประกอบด้วยเอสเตอร์ กรดไขมัน และแอลกอฮอล์ห่วงโซ่ยาวเป็นหลัก เพื่อผลิตขี้ผึ้ง 1 กิโลกรัม ผึ้งต้องบริโภคน้ำผึ้งประมาณ 6-7 กิโลกรัม

แหล่งที่มาของขี้ผึ้งที่บริสุทธิ์และดีที่สุดคือขี้ผึ้งจากการเปิดฝาปิด — ขี้ผึ้งบางๆ ที่ผู้เลี้ยงผึ้งตัดออกจากกระดาษโครงสร้างที่มีฝาปิดก่อนการหมุน ขี้ผึ้งนี้มีความสว่าง สะอาด และปราศจากสิ่งสกปรกเกือบทั้งหมด แหล่งที่มาของขี้ผึ้งอื่นๆ คือกระดาษโครงสร้างป่า (burr comb) กระดาษโครงสร้างที่ชำรุด และกระดาษโครงสร้างลูกผึ้งที่ใช้แล้ว อย่างไรก็ตาม กระดาษโครงสร้างลูกผึ้งมีเศษดักแด้วและโพรพโพลิส และให้ขี้ผึ้งสีเข้มที่มีคุณภาพต่ำกว่า ผึ้งโคโลนีที่แข็งแรงผลิตขี้ผึ้งจากการเปิดฝาปิด 1-2 กก. ต่อปี

เมื่อเก็บเกี่ยวน้ำผึ้ง กรอบรวงน้ำผึ้งที่มีฝาปิดจะถูกเปิดด้วยส้อมถอดฝาหรือมีดถอดฝา ขี้ผึ้งฝาที่แยกออกมาจะตกลงไปในภาชนะถอดฝาหรือจานถอดฝา น้ำผึ้งที่ติดอยู่จะหยดลงมาข้างล่างในขณะที่ขี้ผึ้งยังคงอยู่บนสุด เก็บขี้ผึ้งฝาลงในถังสะอาดทันที อย่าปล่อยให้เปิดอยู่นานเกินไป — ผึ้งและตัวต่อจะถูกดึงดูด

ขี้ผึ้งที่เก็บรวบรวมได้ยังคงมีน้ำผึ้งจำนวนมากอยู่ในนั้น ใส่ขี้ผึ้งในตะแกรงขนาดหยาบและปล่อยให้น้ำผึ้งไหลออกไปทั่นคืน อีกวิธีหนึ่งคือล้างขี้ผึ้งด้วยน้ำเย็นเพื่อชำระน้ำผึ้งออก ควรใช้น้ำเย็นเท่านั้น เนื่องจากน้ำอุ่นจะทำให้ขี้ผึ้งนุ่มตัวและทำให้การแยกเป็นไปได้ยาก น้ำผึ้งที่ไหลออกสามารถนำไปใช้เป็นน้ำผึ้งแบบหยดได้ — มีสีขุ่นกว่าน้ำผึ้งสกัดแต่รสชาติยังคงดีอยู่

ผ้าขี้ผึ้งจะต้องไม่โละเหลวบนเปลวไฟเปิดหรือบนจานหม้อร้อนโดยตรง — ผ้าขี้ผึ้งมีความไวไฟสูงและอาจติดไฟได้เองในอุณหภูมิประมาณ 250°C วิธีที่ปลอดภัยคือการใช้อ่างน้ำอุ่น (หม้อต้มแบบคู่ bain-marie): เติมน้ำในหม้อขนาดใหญ่ประมาณหนึ่งในสามและวางบนเตาอบ วางหม้อขนาดเล็กหรือชามสแตนเลสด้านบน วางผ้าขี้ผึ้งในภาชนะด้านบน ให้ความร้อนน้ำในหม้อด้านล่างให้ได้สูงสุด 80°C — ผ้าขี้ผึ้งหลอมละลายที่ 62-65°C ห้ามให้ความร้อนเกิน 85°C เนื่องจากผ้าขี้ผึ้งจะมืดลงและสูญเสียคุณภาพ

วางขี้ผึ้งที่เตรียมไว้แล้วในหม้อส่วนบนของอ่างน้ำร้อน 加热ช้าๆ จนกว่าขี้ผึ้งจะละลายหมดสิ้นที่อุณหภูมิ 62-65°C คนเป็นครั้งคราวด้วยช้อนไม้หรือแท่งสแตนเลส อย่าใช้ช้อนพลาสติก — ขี้ผึ้งเกาะติดกับพลาสติกได้ง่าย ระหว่างการหลอม สิ่งสกปรกต่างๆ (โพรพลิส เศษรังไหม ผึ้งที่ตายแล้ว) จะลอยในขี้ผึ้งเหลว สิ่งเหล่านี้จะถูกกรองออกในขั้นตอนถัดไป อย่าปล่อยให้หม้อว่างเปล่า

เทแวกซ์ที่ละลายแล้วผ่านผ้าตาละเอียดเพื่อขจัดสิ่งสกปรก วัสดุที่เหมาะสำหรับการกรองได้แก่ ผ้าก๊อซ ผ้าลินินเก่า หรือถุงนอนไนลอนตาละเอียด ดึงผ้ายืดให้คลุมภาชนะสะอาด และรักษาให้สิ่ง้นที่ด้วยยางรัดหรือเชือก เทแวกซ์เหลวช้า ๆ และสม่ำเสมอผ่านผ้า คำเตือน: แวกซ์มีความร้อนสูง สวมใส่ถุงมือกันความร้อน ผ้าจะอุดตันอย่างรวดเร็ว — เตรียมผ้าชิ้นที่สองไว้หากจำเป็น

หลอมขี้ผึ้งที่กรองแล้วครั้งหนึ่งอีกครั้งในอ่างน้ำและเทผ่านผ้าสะอาดเป็นครั้งที่สอง การกรองสองครั้งนี้ทำให้ได้ขี้ผึ้งที่บริสุทธ์มากขึ้น เทขี้ผึ้งที่กรองแล้วสองครั้งและอยู่ในสถานะเหลวลงในแม่พิมพ์ซิลิโคนที่เตรียมไว้หรือแม่พิมพ์โลหะที่ทาน้ำมันเบาๆ แม่พิมพ์ซิลิโคนเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดเพราะขี้ผึ้งที่เย็นตัวแล้วสามารถเอาออกมาได้อย่างง่ายดาย วางแม่พิมพ์บนพื้นผิวที่เรียบและมั่นคงเพื่อให้บล็อกขี้ผึ้งเย็นตัวอย่างเท่าเทียมกัน

ปล่อยให้ขี้ผึ้งเย็นลงช้าๆ และอย่างสม่ำเสมอ — อย่าวางในตู้เย็นเพราะการเย็นตัวอย่างรวดเร็วทำให้เกิดรอยแตก ที่อุณหภูมิห้อง บล็อกขี้ผึ้งต้องใช้เวลา 4-12 ชั่วโมงขึ้นอยู่กับขนาดของมันเพื่อให้เป็นของแข็งอย่างสมบูรณ์ นำขี้ผึ้งที่เย็นลงแล้วออกจากแม่พิมพ์อย่างระมัดระวัง สำหรับแม่พิมพ์ซิลิโคน ดัดขอบกลับเล็กน้อยและดันบล็อกออก พื้นผิวด้านล่างของบล็อกขี้ผึ้งมักจะมีสีเข้มกว่า — สิ่งเจือปนหนักกว่าจะตกตะกอนที่นั่น

ด้านล่างของบล็อกขี้ผึ้งที่เย็นแล้วมักมีชั้นดินบาง ๆ โพรพอลิส และอนุภาคละเอียดที่ตกตะกอนไว้ที่ด้านล่างในระหว่างการแข็งตัว ขูดชั้นนี้ออกอย่างระมัดระวังด้วยมีดหรือเกรียงจนกว่าจะเห็นขี้ผึ้งสีอ่อนและสะอาด ตะกอนที่ขูดออกมาสามารถทำความสะอาดอีกครั้งในระหว่างกระบวนการหลอมเหลวครั้งต่อไป หลังจากขูด บล็อกขี้ผึ้งควรเป็นสีเหลืองถึงสีทองอย่างสม่ำเสมอ

ขี้ผึ้งแท้สามารถระบุได้จากลักษณะเฉพาะดังต่อไปนี้: สีเป็นสีเหลืองสม่ำเสมอถึงสีทองคำ (ขี้ผึ้งฝาปิด) หรือสีน้ำตालเข้ม (ขี้ผึ้งรังเลี้ยง) กลิ่นเหมือนน้ำผึ้งที่น่าพอใจ เมื่อหักเป็นอัน จะแสดงการแตกหักแบบด่างไม่มันวาว (ไม่มีการแตกหักแบบเป็นกระจกเหมือนพาราฟิน) ขี้ผึ้งแท้สามารถขูดด้วยเล็บนิ้วและทิ้งรองเท้ามันวาวลงไป มันไหม้ด้วยเปลวไฟที่สว่างและมั่นคง และผลิตสำลีได้เพียงเล็กน้อย การ掺เจือด้วยพาราฟินสามารถตรวจพบได้จากการไม่มีกลิ่นน้ำผึ้งและการแตกหักแบบเป็นกระจกและเปราะ

เก็บบล็อกขี้ผึ้งที่เสร็จสิ้นในที่ที่เย็น แห้ง และมืด ขี้ผึ้งเพียวมีอายุการเก็บรักษาที่ไม่จำกัดเกือบถ้าได้รับการปกป้องจากแสงและฝุ่น ห่อบล็อกด้วยกระดาษหรือผ้าฝ้าย — อย่าใช้พลาสติก เนื่องจากขี้ผึ้งอาจจะเหงื่อออก ในการเก็บรักษาที่นานขึ้น บางครั้งอาจเกิดเคลือบสีขาวฉบับบนพื้นผิว (ที่เรียกว่า bloom) นี่คือกระบวนการตามธรรมชาติและไม่ใช่ข้อบกพร่องด้านคุณภาพ — ขี้ผึ้งยังคงสามารถใช้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ใช้งาน: การทำเทียน เครื่องสำอาง ขี้ผึ้งไม้ ห่อขี้ผึ้งเป็นทดแทนฟิล์มโปร่งใส และการดูแลหนัง