การสัดยางพารา — เทคนิคการสัดและเก็บเกี่ยวน้ำยางพารา

ต้นยางพาราที่ปลูกจากเมล็ดพืชต้องใช้เวลา 6-7 ปีเพื่อให้ถึงอายุการเก็บกำมะลอ (ต้นยางที่ปลูกโดยการ接木เร็วขึ้น: 5-6 ปี) วัดเส้นรอบวงลำต้นที่ความสูง 1 เมตรจากพื้นดิน: ต้นยางถือว่าเป็นไปตามมาตรฐานเมื่อเส้นรอบวง ≥ 50 ซม. เปลือกต้นต้องหนา เรียบ และปราศจากแผลเก่า

มีดแทงยางมีลักษณะใบมีดโค้ง สั้น และเหลาคมด้านเดียว ใช้หินลับเหลาความคมของมีดจนกระทั่งใบมีดตัดได้ลื่นโดยไม่ดึงเปลือก มีดที่ความคมไม่พอเป็นสาเหตุหลักของความเสียหายต่อชั้นสร้างไม้ — หากเปลือกขีดข่วนหรือขาดแทนที่จะเกิดการตัดที่สะอาด มีดจำเป็นต้องเหลาความคมใหม่

ใช้แปรงหรือผ้าชื้นทำความสะอาดฝุ่น พรวน และเศษเปลือกหลวมบนพื้นที่ที่จะขูด พื้นผิวที่สะอาดช่วยให้มองเห็นเส้นขูดได้ชัดเจนและป้องกันไม่ให้เศษซากตกลงไปในน้ำเหลือง โดยเฉพาะในฤดูฝน ลำต้นไม้มักมีรา ติดอยู่

พื้นผิวการขูดแรกเริ่มต้นที่ความสูง 1.3 เมตรจากพื้นดิน (ระดับหน้าอก) ตามระบบการขูด S/2 (ครึ่งเส้นรอบวงของลำต้น) เส้นการขูดขยายออกไปพอดี 1/2 ของเส้นรอบวงลำต้น เอียงจากซ้ายไปขวาที่มุม 30° กับทิศทางแนวนอน มุมเอียงนี้ช่วยให้ยางไหลไปรวมตัวในช่องเก็บรวบรวม

ใช้ไม้บรรทัดและชอล์กเพื่อทำเครื่องหมายเส้นขูดแรกบนเปลือกต้นไม้ เส้นขูดมีความเอียง 30° จากสูงทางด้านซ้ายไปต่ำทางด้านขวา ทำเครื่องหมายทั้งจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด เส้นขูดที่มีมุมไม่ถูกต้องจะทำให้ยางไหลออกมาแทนที่จะรวมตัวอยู่ในร่องน้ำ

ที่จุดต่ำสุดของรอยเฉือนการไหลยาง (ปลายด้านขวา) ให้ติดตั้งรางโลหะหรือพลาสติกบนลำต้นของต้นไม้ วางถ้วยเซรามิกหรือถ้วยพลาสติกไว้ใต้รางเพื่อเก็บยางที่ไหลลงมา รางต้องติดแน่นกับลำต้นของต้นไม้ — ช่องว่างจะทำให้ยางไหลลงตามลำต้นแทนที่จะไหลลงไปในถ้วย

ถือมีดขูดด้วยมือที่มีความถนัด วางใบมีดที่ปลายด้านซ้ายของเส้นการขูด ดึงมีดตามเส้นการขูดจากซ้ายไปขวา โดยตัดเปลือกลึก 1.5-2 มม. — พอเพียงที่จะถึงท่อน้ำยางแต่ NOT ไม่ให้สัมผัสชั้นเคมเบียม (ชั้นไม้สีเขียวอ่อนที่สร้างไม้ด้านล่าง) การขูดแต่ละครั้งจะเอาเปลือกออกมาหนา 1.5-2 มม.

เมื่อตัดที่ความลึกที่ถูกต้อง น้ำยางสีขาวนวล จะไหลออกมาทันทีจากเส้นที่ตัด หากคุณเห็นไม้สีเหลืองอ่อนโผล่ออกมา คุณตัดลึกเกินไป ให้หยุดและปรับแก้ หากคุณไม่เห็นน้ำยางไหลออก คุณตัดตื้นเกินไป คุณต้องขูดให้ลึกขึ้นอีกหน่อย ฝึกฝนกับต้นไม้เก่าก่อนที่จะทำการเก็บเกี่ยวต้นไม้ที่มีประโยชน์

เก็บน้ำยางในเช่นเย็น (เวลา 3-6 น. ) เมื่ออุณหภูมิต่ำและความดันน้ำยางในต้นไม้สูงสุด น้ำยางไหลออกมากที่สุดในช่วง 2-3 ชั่วโมงแรกหลังการเก็บ อย่าเก็บน้ำยางเมื่อฝนตก — น้ำฝนจะทำให้น้ำยางเจือจาง และทำให้แผลจากการเก็บติดเชื้อ

หลังจากเจาะแล้ว น้ำยางจะไหลออกช้าๆ ตามแนวเส้นเจาะลงไปในรางและจากนั้นไปลงในถ้วยรับน้ำยาง ต้นไม้ที่มีสุขภาพดีให้น้ำยางประมาณ 40-80 มิลลิลิตรต่อการเจาะหนึ่งครั้ง น้ำยางหยุดไหลเมื่อโปรตีนในน้ำยางแข็งตัวและปิดผนึกหลอดน้ำยาง — กระบวนการนี้ใช้เวลา 2-3 ชั่วโมง

หลังจาก 2-3 ชั่วโมง ให้นำถ้วยรวบรวมออกและเทลงในภาชนะรวบรวม ทิ้งน้ำยางที่แข็งตัว (น้ำยางที่แห้งบนรอยตัดจากการเก็บ) — นี่คือน้ำยางระดับต่ำที่รวบรวมแยกต่างหาก ล้างถ้วยอย่างทั่วถึงด้วยน้ำก่อนใช้ใหม่ น้ำยางต้องถูกแปรรูปภายใน 4-6 ชั่วโมง ก่อนที่มันจะแข็งตัวเอง

เติมสารละลายแอมโมเนีย 1-2% (NH₃) ลงในภาชนะยางน้ำเพื่อป้องกันการแข็งตัวก่อนวัฒนะที่ — อัตราส่วน 10 มิลลิลิตรแอมโมเนีย/ลิตรยางน้ำ คนให้เบา ๆ เก็บภาชนะยางน้ำในที่เงา หลีกเลี่ยงแสงแดดโดยตรง ยางน้ำที่มีแอมโมเนียสามารถเก็บได้ 6-8 ชั่วโมง ที่อุณหภูมิห้องก่อนที่จะต้องดำเนินการประมวลผล

ระบบการเคาะ S/2 d/3 (ใช้กันทั่วไปในเวียดนาม): เคาะครึ่งเส้นรอบวง 3 วัน/ครั้ง (10 ครั้ง/เดือน) การเคาะแต่ละครั้งใช้เปลือก 1.5-2 มม. เปลือกต้นไม้สามารถสร้างตัวใหม่ได้ 2-3 ซม./ปี — หากเคาะลึกเกินไปหรือเคาะบ่อยเกินไป เปลือกจะไม่มีเวลาฟื้นตัวและผลผลิตจะลดลงทีละน้อย

หลังจากการขูดแต่ละครั้ง เส้นการขูดถัดไปจะอยู่ตรงด้านล่างของเส้นเก่า (ห่างกัน 1.5-2 มม.) เมื่อพื้นผิวการขูดลงมาถึงความสูง 50 ซม. จากพื้นดิน ให้เปิดพื้นผิวการขูดใหม่บนด้านตรงข้ามของลำต้นต้นไม้ (เลื่อนขึ้นไปยังความสูง 1.3 เมตร) เปลือกไม้เก่าต้องใช้เวลา 5-7 ปีในการเติบโตหนาพอสำหรับการขูดครั้งต่อไป

หากคุณขูดโดยไม่ได้ตั้งใจและสัมผัสชั้นเคมเบียมของไม้ (ดูไม้สีเหลืองที่เปิดออก) ให้หยุดการขูดที่ตำแหน่งนั้น ทาส่วนผสมของดินเหนียวและน้ำลงบนแผลเพื่อการป้องกัน แผลขูดที่ลึกจะทำให้เกิด종양บนลำต้นของต้นไม้และลดผลผลิตอย่างถาวรที่ตำแหน่งนั้น นี่คือความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุดในวิชาชีพการปาดยาง

ต้นยางธรรมชาติจะหลุดใบทุกปี (มกราคม-มีนาคม ในเวียดนาม) ในช่วงเวลานี้ การเก็บยาง MUST ต้องหยุดโดยสิ้นเชิง — ต้นไม้ต้องการสารอาหารทั้งหมดในการสร้างใบใหม่ การเก็บน้ำยางในช่วงฤดูใบไม้ร่วงทำให้ต้นไม้อ่อนแอ ทำให้เสี่ยงต่อการเป็นโรคราแป้ง (Oidium heveae) และลดผลผลิตในปีต่อๆ ไป