แมกนีตรอนโพรงสั่นพ้อง

ประโยชน์ของเรดาร์ถูกกำหนดโดยความยาวคลื่น: ในการมองเห็นวัตถุขนาดเล็ก คุณต้องใช้ความยาวคลื่นที่ใกล้เคียงกับขนาดของวัตถุ และในการสร้างลำคลื่นแคบจากเสาอากาศขนาดที่ใช้งานได้จริง คุณต้องใช้หน่วยเซนติเมตรแทนที่จะเป็นเมตร ในปี ค.ศ. 1939 ไม่มีใครสามารถสร้างกำลังงานที่มีนัยสำคัญที่ความยาวคลื่นระดับเซนติเมตรได้ เพราะหลอดวาล์วจะหยุดทำงานเมื่อเวลาที่อิเล็กตรอนใช้ในการเดินทางผ่านหลอดมีค่าใกล้เคียงกับหนึ่งรอบของสัญญาณ คำตอบของแรนดัลและบูตที่เบอร์มิงแฮมในปี ค.ศ. 1940 ละทิ้งแนวคิดทั้งหมดในการผลักดันอิเล็กตรอนให้เคลื่อนที่ไปมาให้สอดคล้องกับสัญญาณ สนามแม่เหล็กจะโค้งกระแสอิเล็กตรอนให้เป็นรูปแบบก้านหมุน และประจุในพื้นที่ที่หมุนนั้นจะกวาดผ่านวงแหวนของโพรงสั่นพ้องที่กลึงอยู่ในบล็อกทองแดงทึบ ซึ่งเหนี่ยวนำให้เกิดการแกว่งในโพรงเหล่านั้นด้วยความใกล้ชิดเพียงอย่างเดียว เวลาที่ใช้ในการเดินทางไม่ได้เป็นข้อบกพร่องอีกต่อไป แต่กลายเป็นกลไกหลัก ผลลัพธ์คือสร้างกำลัง 10 กิโลวัตต์ที่ความยาวคลื่น 10 เซนติเมตร จากอุปกรณ์ที่มีขนาดเท่ากำปั้น และในที่นี้มีการควบคุมการทำงานไว้ เพราะแมกนีตรอนเป็นอันตรายจริงทั้งจากการแผ่รังสีและแรงดันไฟฟ้าสูง