การสอบเทียบเทอร์มอมิเตอร์โดยใช้จุดคงที่สองจุดของเซลเซียส

ในปี ค.ศ. 1742 อันเดิร์ส เซลเซียส — นักดาราศาสตร์ชาวสวีเดนจากมหาวิทยาลัยอุปซอลา — ได้เสนอบทความต่อราชบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่งสวีเดน โดยเสนอมาตราส่วนอุณหภูมิที่อิงจุดอ้างอิงสองจุดที่สามารถทำซ้ำได้ คือจุดเยือกแข็งและจุดเดือดของน้ำ ความเข้าใจสำคัญของเขาคือการเปลี่ยนสถานะเหล่านี้เกิดขึ้นที่อุณหภูมิคงที่และเป็นสากลภายใต้ความดันบรรยากาศมาตรฐาน (760 mmHg / 101.325 kPa)

มาตราส่วนดั้งเดิมของเซลเซียสกลับด้านจากที่เราใช้ในปัจจุบัน: เขากำหนด 0° ให้จุดเดือดและ 100° ให้จุดเยือกแข็ง มาตราส่วนถูกกลับด้านหลังจากเขาเสียชีวิต (1744) อาจเป็นฝีมือของคาร์ล ลินเนียส หรือผู้ผลิตเครื่องมือ ดาเนียล เอ็คสตรอม

กระบวนการนี้ต้องใช้เทคนิคอย่างระมัดระวัง — ปรอทต้องเข้าสู่สมดุลอย่างสมบูรณ์ที่จุดอ้างอิงแต่ละจุด เซลเซียสบันทึกว่าความดันที่เปลี่ยนไป 27 mmHg จะเลื่อนจุดเดือดประมาณ 1°C