การตรวจสอบความเรียบด้วยแท่นอ้างอิงผิวเรียบและการทาสีน้ำเงิน

แท่นระดับผิว (surface plate) ซึ่งทำจากหินแกรนิตหรือเหล็กหล่อ คือระนาบอ้างอิงที่โรงงานของคุณถูกสร้างขึ้นบนนั้น ทุกสิ่งอื่นในชุดงานนี้ในท้ายที่สุดจะถูกตรวจสอบเทียบกับมัน ทำความสะอาดก่อนและหลังการใช้งานทุกครั้ง อย่าวางเครื่องมือลงบนแท่น และอย่าลากของมีคมข้ามผิวแท่นเด็ดขาด หินแกรนิตไม่เป็นสนิมและไม่เกิดเสี้ยน (burr) เมื่อถูกกระแทก ซึ่งเป็นเหตุผลที่มันเข้ามาแทนที่เหล็กหล่อสำหรับงานนี้ แต่มันจะแตกร้าวได้ และรอยแตกที่ขอบคือความคลาดเคลื่อนถาวรของแท่นอ้างอิง ปิดคลุมแท่นไว้เมื่อไม่ได้ใช้งาน ฝุ่นที่อยู่ระหว่างแท่นกับชิ้นงานจะทำให้เกิดจุดสูงที่ผิดพลาด และคุณจะต้องเสียเวลาเป็นชั่วโมงในการขูดเนื้อโลหะออกจากจุดที่เรียบอยู่แล้ว

ใช้สีน้ำเงินช่างเครื่อง (engineer's blue) เพียงเล็กน้อยทาบนแผ่นงาน แล้วเกลี่ยให้ทั่วด้วยผ้าสะอาดหรือส่วนสันฝ่ามือ จนได้ชั้นฝ้าบาง ๆ สม่ำเสมอ เกือบโปร่งแสง คุณควรมองเห็นแผ่นงานผ่านชั้นสีนั้นได้ ข้อผิดพลาดที่มือใหม่มักทำคือทาหนาเกินไป ชั้นสีหนาจะไปเชื่อมปิดส่วนที่ต่ำและทำให้ส่วนนั้นติดสีด้วย ผลคือพื้นผิวทั้งหมดกลายเป็นสีน้ำเงินและไม่บอกอะไรคุณเลย ชั้นสีต้องบางกว่าข้อบกพร่องที่คุณกำลังตามหา มิฉะนั้นจะแยกแยะข้อบกพร่องเหล่านั้นไม่ได้ สีน้ำเงินช่างเครื่องเป็นสารให้สีที่ผสมอยู่ในน้ำมันที่ไม่แห้งตัว ก็เพราะเหตุนี้เอง มันจึงยังคงเคลื่อนที่ได้ ถ่ายโอนเมื่อสัมผัส และเช็ดออกได้ง่าย มันเป็นสื่อสำหรับทำเครื่องหมาย ไม่ใช่สี และก็ไม่ใช่สารหล่อลื่น อย่าปล่อยให้มันค้างอยู่บนแผ่นงานระหว่างงาน

วางชิ้นงานคว่ำหน้าลงบนแผ่นที่ทาสีน้ำเงินแล้ว และเลื่อนเป็นรูปเลขแปดสั้นๆ ไม่กี่ครั้งโดยไม่กดลงเกินน้ำหนักของชิ้นงานเอง ยกขึ้นตรงๆ แล้วดูผิวหน้า สีน้ำเงินจะถ่ายโอนไปยังตำแหน่งที่ TOUCHED และจุดที่สัมผัสมากคือจุดสูง โลหะเปล่าคือจุดต่ำและไม่ได้สัมผัสแผ่นเลย นี่คือหลักการทั้งหมด และควรพูดให้ชัดเจนเพราะยังมีหลักการกลับกันอยู่ด้วย: ทาสีน้ำเงินบน WORK แล้วถูกับชิ้นส่วนที่ประกบกัน จะทำเครื่องหมายจุดสูงของชิ้นส่วนนั้น ไม่ว่าผิวใดจะมีสีน้ำเงิน สีก็จะถ่ายโอนไปยังจุดสูงของอีกผิวหนึ่ง อย่ากด แรงกดจะทำให้ชิ้นงานโค้งงอและพิมพ์จุดที่ไม่มีอยู่จริงออกมา และชิ้นส่วนบางจะรายงานว่าตัวเองเรียบอยู่ตลอดขณะที่ถูกยึดให้เรียบ

เมื่อคุณต้องการค่าตัวเลขแทนภาพ ให้วางไม้บรรทัดตรงข้ามพื้นผิว แล้วลองสอดฟีลเลอร์เกจไปใต้ไม้บรรทัดที่จุดที่แย่ที่สุด ใบฟีลเลอร์ที่บางที่สุดซึ่งสอดไม่เข้า และใบที่หนาที่สุดซึ่งสอดเข้าได้ จะกำหนดขอบเขตของช่องว่างนั้น ทำแบบนี้ตามแนวทแยงมุมทั้งสองและตามขอบทั้งสองด้าน พื้นผิวอาจตรงสนิทในทุกทิศทางที่คุณทดสอบ แต่ยังบิดตัวอยู่ก็ได้ และแนวทแยงมุมคือสิ่งที่จะตรวจจับสิ่งนั้นได้ สำหรับค่าจริงทั่วทั้งระนาบ ไดอัลอินดิเคเตอร์ที่ติดบนเซอร์เฟซเกจ ซึ่งกวาดผ่านชิ้นงานบนแผ่นระดับ จะให้แผนที่ความสูงโดยตรง และนั่นคือสิ่งที่แบบพิมพ์เซอร์เฟซเกจในที่นี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำ สีน้ำเงินบอกคุณ WHERE; อินดิเคเตอร์บอกคุณ HOW MUCH; โดยทั่วไปคุณควรใช้ทั้งสองอย่าง

หากคุณถูแผ่นสองแผ่นเข้าด้วยกันและขูดส่วนที่เป็นรอยนูนออก แผ่นทั้งสองจะเข้ากันได้ แต่จะเข้ากันบนคู่เส้นโค้งที่ตรงกันพอดี แผ่นหนึ่งเว้าและอีกแผ่นโค้งนูน ไม่ใช่บนระนาบ พื้นผิวสองชิ้นอาจประกบกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ และทั้งคู่อาจผิดได้เช่นกัน การใช้สามชิ้นจะแก้ปัญหานี้ได้ ถู A กับ B และแก้ไขจนถูกต้อง จากนั้นถู B กับ C แล้วถู C กับ A และวนซ้ำไปเรื่อยๆ ตอนนี้พื้นผิวแต่ละชิ้นต้องประกบกับอีกสองชิ้นที่ประกบกันเองด้วย และรูปทรงเดียวที่สอดคล้องกับการจับคู่ทั้งสามคือระนาบ ไม่จำเป็นต้องมีพื้นผิวราบใดๆ อยู่ก่อนที่คุณจะเริ่มต้น นี่คือวิธีที่สร้างระนาบอ้างอิงชิ้นแรกขึ้นมา และยังคงเป็นวิธีที่ใช้ผลิตต้นแบบมาตรฐานในปัจจุบัน นอกจากนี้ยังเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดในวิชาการวัดละเอียด (metrology) ที่แสดงความแตกต่างระหว่าง AGREEMENT และ TRUTH เครื่องมือสองชิ้นที่ให้ผลตรงกันอาจผิดพลาดไปในทิศทางเดียวกันก็ได้ และต้องใช้ชิ้นที่สามจึงจะค้นพบได้