การสกัดโมลิบดีนัมจากโมลิบดีนัม - ตะกั่วลื่นที่เสริมความแข็งแกร่งให้กับเหล็ก

โมลิบดีนัม (Mo ธาตุ 42) สับสนกับตะกั่วและกราไฟต์มานานหลายศตวรรษ แร่หลักของมันคือโมลิบดีไนต์ (MoS₂) เป็นแร่เนื้อนุ่ม สีเทา และลื่นซึ่งมีลักษณะและสัมผัสเกือบจะเหมือนกับกราไฟต์ โดยทั้งสองชนิดทิ้งรอยดำไว้บนกระดาษ ทั้งสองชนิดให้ความรู้สึกมันเยิ้ม และทั้งสองเกิดขึ้นเป็นสะเก็ดโลหะสีเทา ชื่อ โมลิบดีนัม มาจากภาษากรีกว่า molybdos ('lead') ซึ่งสะท้อนถึงความสับสนในสมัยโบราณ Carl Wilhelm Scheele เป็นคนแรกที่แยกแยะโมลิบดีไนต์จากกราไฟต์ในปี 1778 โดยการบำบัดด้วยกรดไนตริกและสังเกตเรซิไดต์สีขาว (กรดโมลิบดิก H₂MoO₄) ที่ไม่ได้ผลิตกราไฟท์

Peter Jacob Hjelm ซึ่งทำงานตามคำแนะนำของ Scheele ได้แยกโมลิบดีนัมโลหะได้เป็นครั้งแรกในปี 1781 โดยการลดกรดโมลิบดิกด้วยคาร์บอน โลหะไม่บริสุทธิ์ (ปนเปื้อนด้วยโมลิบดีนัมคาร์ไบด์และออกไซด์) และไม่ได้ผลิตโมลิบดีนัมบริสุทธิ์อย่างแท้จริงจนกระทั่งปี 1893 เมื่อ Henri Moissan ใช้เตาไฟฟ้า

โมลิบดีนัม (MoS₂) มีโมลิบดีนัม 60% โดยมวล มีโครงสร้างผลึกเป็นชั้นเหมือนกันในหลักการกับกราไฟท์ แผ่นอะตอมโมลิบดีนัมประกบอยู่ระหว่างแผ่นอะตอมกำมะถัน โดยมีแรงแวนเดอร์วาลส์อ่อนระหว่างชั้นต่างๆ ข้อมูลนี้อธิบายถึงความลื่นและการใช้เป็นสารหล่อลื่นที่เป็นของแข็ง (จาระบีโมลิบดีนัมไดซัลไฟด์) การสกัดเกี่ยวข้องกับการคั่วให้เป็นโมลิบดีนัมไตรออกไซด์ (MoO₃) ตามด้วยการลดคาร์บอน

อันตราย: การคั่วโมลิบดีนัมจะทำให้เกิดซัลเฟอร์ไดออกไซด์ (SO₂) ซึ่งเป็นก๊าซพิษที่สำลัก ฝุ่นโมลิบดีนัมไตรออกไซด์ (MoO₃) ระคายเคืองต่อเยื่อเมือก และทำให้เกิดสภาวะที่เรียกว่าโมลิบดีนัมในทุ่งปศุสัตว์บนดินที่อุดมด้วยโมลิบดีนัม ใช้อุปกรณ์ป้องกันระบบทางเดินหายใจตลอด ทำงานกลางแจ้งระหว่างการคั่ว