การทำงานร่วมกัน
ศิลปะ
ความงามและสุขภาพ
งานฝีมือ
วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์
ความบันเทิง
สิ่งแวดล้อม
อาหารและเครื่องดื่ม
วิศวกรรมย้อนรอย
วิทยาศาสตร์
กีฬา
เทคโนโลยี
อุปกรณ์สวมใส่
การสกัดสังกะสีจากสฟาเลอไรต์ — การคั่วและการรีดักชันของโลหะที่มองไม่เห็น
English
Peter

สร้างโดย

Peter

1. พฤษภาคม 2026SE
100
0
0
8
0

การสกัดสังกะสีจากสฟาเลอไรต์ — การคั่วและการรีดักชันของโลหะที่มองไม่เห็น

สังกะสี (Zn, ธาตุเลขอะตอม 30) เป็นโลหะโบราณชนิดสุดท้ายที่ถูกแยกออกมาในรูปบริสุทธิ์ แม้จะถูกใช้โดยไม่รู้ตัวมาหลายพันปี ทองเหลืองของโรมัน (โลหะผสมของทองแดงและสังกะสี) ผลิตขึ้นโดยการให้ความร้อนทองแดงร่วมกับแร่คาลามีน (สังกะสีคาร์บอเนต, ZnCO₃) ในกระบวนการที่เรียกว่า cementation — ไอสังกะสีที่ถูกรีดิวซ์จากคาลามีนผสมเข้ากับทองแดงโดยตรงโดยไม่เคยกลายเป็นโลหะแยกต่างหาก ความยากคือจุดเดือดต่ำของสังกะสี: ที่ 907 °C สังกะสีเดือดก่อนที่เตาส่วนใหญ่จะถึงอุณหภูมิที่จำเป็นในการรีดิวซ์ออกไซด์ของมัน ทำให้มันหลุดออกไปเป็นไอ โลหะสังกะสีบริสุทธิ์ถูกผลิตขึ้นเป็นครั้งแรกที่ซาวาร์ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ราวปี ค.ศ. 1300 โดยใช้retortกลั่นแบบลงด้านล่าง ซึ่งเป็นหนึ่งในนวัตกรรมโลหะวิทยาที่ชาญฉลาดที่สุดในประวัติศาสตร์

แร่หลักของสังกะสีคือสฟาเลอไรต์ (สังกะสีซัลไฟด์, ZnS) ซึ่งมีสังกะสี 67% โดยมวล สฟาเลอไรต์จะถูกคั่วในอากาศก่อนเพื่อเปลี่ยนเป็นสังกะสีออกไซด์ (ZnO) จากนั้นจึงถูกรีดิวซ์ด้วยคาร์บอนที่อุณหภูมิสูงกว่า 1000 °C เนื่องจากสังกะสีเดือดทันที การรีดักชันต้องทำในรีทอร์ตที่ปิดสนิทพร้อมท่อควบแน่นที่ชี้ลง ซึ่งไอสังกะสีจะรวมตัวและแข็งตัวเป็นสังกะสีโลหะ

HAZARD: ควันของสังกะสีออกไซด์ก่อให้เกิด 'metal fume fever' — อาการคล้ายไข้หวัดใหญ่ที่มีไข้ หนาวสั่น ปวดกล้ามเนื้อ และคลื่นไส้ ปรากฏขึ้น 4–12 ชั่วโมงหลังสัมผัส แม้โดยทั่วไปจะไม่คุกคามชีวิต แต่การสัมผัสซ้ำอาจทำให้เกิดความเสียหายเรื้อรังต่อระบบทางเดินหายใจ ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ (SO₂) จากการคั่วเป็นสารระคายเคืองทางเดินหายใจที่กัดกร่อน ควรทำงานกลางแจ้งโดยสวมอุปกรณ์ป้องกันระบบทางเดินหายใจ (P100 ขั้นต่ำ) ในทุกขั้นตอน

ขั้นสูง
6-8 ชั่วโมง

คำแนะนำ

1

ทำความเข้าใจเคมีของสังกะสีและปริศนาทางประวัติศาสตร์ของมัน

สังกะสี (Zn, ธาตุเลขอะตอม 30) เป็นโลหะทรานซิชันที่มีมวลอะตอม 65.38 ความหนาแน่น 7.14 g/cm³ จุดหลอมเหลว 419.53 °C และมีสมบัติสำคัญที่กำหนดประวัติศาสตร์โลหะวิทยาของมัน คือจุดเดือดเพียง 907 °C ซึ่งต่ำกว่าอุณหภูมิที่จำเป็นในการรีดิวซ์ซิงก์ออกไซด์ให้เป็นโลหะ (ประมาณ 1000–1100 °C) หมายความว่าในขณะที่สังกะสีก่อตัวจากออกไซด์ มันจะระเหยทันทีและหลุดออกจากเตาเป็นก๊าซที่มองไม่เห็น

สิ่งนี้สร้างความขัดแย้งที่ทำให้นักโลหะวิทยาชาวยุโรปงุนงงมาหลายศตวรรษ: พวกเขาสามารถผลิตทองเหลืองโดยการให้ความร้อนทองแดงร่วมกับแร่สังกะสี (ไอสังกะสีจะรวมตัวเป็นโลหะผสมกับทองแดงก่อนหลุดออกไป) แต่ไม่สามารถแยกโลหะสังกะสีบริสุทธิ์ออกมาได้ ช่างโลหะชาวอินเดียที่ซาวาร์ (Zawar) แก้ปัญหานี้ราว ค.ศ. 1300 โดยพลิกวิธีคิด พวกเขาสร้างเบ้ากลั่นที่หงายปลายลง เพื่อให้ไอสังกะสีควบแน่นอยู่ต่ำกว่าบริเวณปฏิกิริยา แทนที่จะหลุดขึ้นไปด้านบน โลหะวิทยาของยุโรปไม่สามารถผลิตสังกะสีบริสุทธิ์ได้จนกระทั่ง Andreas Sigismund Marggraf สาธิตให้เห็นในปี ค.ศ. 1746 ซึ่งเป็นเวลากว่า 400 ปีต่อมา

สังกะสีมีความว่องไวในการทำปฏิกิริยาปานกลาง: มันละลายได้ทั้งในกรดและในเบสแก่ (พฤติกรรมแอมโฟเทอริก) ลุกไหม้ในอากาศด้วยเปลวไฟสีน้ำเงินอมเขียวสว่างจ้า ให้ควันสีขาวหนาทึบของ ZnO และค่อย ๆ กัดกร่อนในอากาศชื้นจนเกิดชั้นเคลือบป้องกันเป็นเบสิกซิงก์คาร์บอเนต

2

ระบุสฟาเลอไรต์ในภาคสนาม

สฟาเลอไรต์ (ZnS, zinc blende) เป็นแร่สังกะสีที่สำคัญที่สุด มีสังกะสี 67% โดยมวล มีความวาวคล้ายยางสนถึงแบบอดาแมนไทน์ และมีสีตั้งแต่เหลืองอ่อน (เมื่อบริสุทธิ์เกือบทั้งหมด) ผ่านสีน้ำตาล น้ำตาลแดง จนเกือบดำ (เมื่อมีเหล็กสูง เรียกว่า 'มาร์มาไทต์') ชื่อสฟาเลอไรต์มาจากคำภาษากรีก sphaleros ('หลอกลวง') เพราะมักถูกสับสนกับกาเลนา แต่ไม่สามารถสกัดโลหะที่มีประโยชน์ได้ด้วยวิธีของยุโรป

คุณสมบัติสำคัญสำหรับการระบุ: ความแข็งโมห์ 3.5–4 การแตกเรียบสมบูรณ์ในหกทิศทาง (ให้เศษแหลมเชิงมุมที่เป็นเอกลักษณ์) ความถ่วงจำเพาะ 3.9–4.1 และรอยขีดสีเหลืองอ่อนถึงน้ำตาลบนแผ่นพอร์ซเลนที่ไม่เคลือบ สฟาเลอไรต์เกิดในแหล่งแร่เส้นสายน้ำร้อนใต้พิภพ มักเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับกาเลนา (PbS) คาลโคไพไรต์ (CuFeS₂) ไพไรต์ (FeS₂) และควอตซ์ แหล่งแร่สำคัญได้แก่ เขตไตรสเตต (USA) บรอกเคนฮิลล์ (ออสเตรเลีย) และแถบสังกะสีของเบลเยียม–เยอรมนี

สฟาเลอไรต์เรืองแสงสีส้มหรือเหลืองส้มภายใต้แสงอัลตราไวโอเลตคลื่นยาวในตัวอย่างจำนวนมาก ซึ่งเป็นการทดสอบการระบุภาคสนามที่มีประโยชน์ รอยขีดของมันจะจางกว่าสีของตัวอย่างเสมอ ซึ่งช่วยแยกมันออกจากแร่ที่มีสีคล้ายกัน

เครื่องมือที่ต้องใช้:

ค้อนธรณีวิทยาค้อนธรณีวิทยา
แว่นขยายมือถือ 10 เท่าแว่นขยายมือถือ 10 เท่า
แผ่นทดสอบสีผง (กระเบื้องไม่เคลือบ)แผ่นทดสอบสีผง (กระเบื้องไม่เคลือบ)
3

บดและเตรียมแร่

ทุบตัวอย่างสฟาเลอไรต์ให้เป็นชิ้นเล็กๆ (ต่ำกว่า 1 ซม.) โดยใช้ค้อนธรณีวิทยาบนทั่งเหล็ก แร่ควรถูกบดให้มีขนาดเม็ดใกล้เคียงกันเพื่อให้การคั่วสม่ำเสมอ นำชิ้นส่วนแกงก์ขนาดใหญ่ (หินเหลือทิ้ง โดยทั่วไปเป็นควอตซ์หรือแคลไซต์) ออกด้วยการคัดแยกด้วยมือ — ยิ่งประจุแร่สะอาดเท่าใด ผลผลิตสังกะสีก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น

ชั่งน้ำหนักแร่ที่บดแล้วและบันทึกปริมาณ ประจุแร่สฟาเลอไรต์ที่ค่อนข้างบริสุทธิ์ 500 กรัม ควรให้สังกะสีออกไซด์ประมาณ 200–250 กรัมหลังการคั่ว และตามทฤษฎีสูงสุด 160–200 กรัมของสังกะสีโลหะหลังการรีดักชัน (ในทางปฏิบัติจะน้อยกว่ามากเนื่องจากการสูญเสีย)

ฝุ่นสฟาเลอไรต์ทำให้ปอดระคายเคืองเล็กน้อย สวมหน้ากากกันฝุ่นระหว่างการบดและทำงานในพื้นที่ที่มีการระบายอากาศ เก็บแร่ที่บดแล้วในภาชนะเซรามิกหรือเหล็ก — ไม่ใช่อลูมิเนียม เพราะสังกะสีจะรวมตัวเป็นโลหะผสมกับอลูมิเนียมที่อุณหภูมิสูง

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

แร่สฟาเลอไรต์ (ซิงค์ซัลไฟด์)แร่สฟาเลอไรต์ (ซิงค์ซัลไฟด์)500 grams

เครื่องมือที่ต้องใช้:

ค้อนธรณีวิทยาค้อนธรณีวิทยา
หน้ากากกันฝุ่นหน้ากากกันฝุ่น
4

คั่วสฟาเลอไรต์ให้เป็นสังกะสีออกไซด์

PERFORM OUTDOORS ONLY — ก่อให้เกิดก๊าซ SO₂ ที่เป็นพิษ การคั่วเปลี่ยนสังกะสีซัลไฟด์เป็นสังกะสีออกไซด์โดยการให้ความร้อนในอากาศ: 2ZnS + 3O₂ → 2ZnO + 2SO₂ ปฏิกิริยาเริ่มที่อุณหภูมิประมาณ 700 °C และดำเนินไปอย่างรุนแรงที่ 800–900 °C ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ (SO₂) ถูกปล่อยออกมาเป็นก๊าซฉุนและทำให้หายใจลำบาก ซึ่งเป็นสารประกอบเดียวกับที่ก่อให้เกิดฝนกรด

กระจายแร่สฟาเลอไรต์ที่บดแล้วเป็นชั้นบางๆ (ลึกไม่เกิน 2 ซม.) บนพื้นผิวทนไฟที่เรียบ เช่น จานเซรามิกตื้น แผ่นชั้นเตาเผาที่แตก หรือแผ่นอิฐทนไฟ จากนั้นวางในเตาไฟกลางแจ้งหรือเตาถ่านและให้ความร้อนถึงประมาณ 800–900 °C ต้องให้แร่สัมผัสกับอากาศ อย่าปิดคลุม เพราะออกซิเจนเป็นสารตั้งต้นของปฏิกิริยา คนแร่เป็นครั้งคราวด้วยแท่งเหล็กเพื่อให้พื้นผิวใหม่สัมผัสอากาศ

การคั่วสมบูรณ์เมื่อแร่เปลี่ยนจากสีเข้ม (ซัลไฟด์) เป็นผงสีขาวถึงเหลือง (สังกะสีออกไซด์ ZnO) โดยทั่วไปใช้เวลา 1–2 ชั่วโมง ผงสีขาวนี้เรียกว่า 'calx' หรือ 'calcine' ในศัพท์โลหะวิทยาในอดีต ปล่อยให้แคลซีนเย็นลงก่อนนำมาจับต้อง

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

ถ่านไม้ถ่านไม้3 กก.

เครื่องมือที่ต้องใช้:

จานทนไฟ (จานเซรามิกตื้น)จานทนไฟ (จานเซรามิกตื้น)
แท่งเหล็กกลมคาร์บอนต่ำแท่งเหล็กกลมคาร์บอนต่ำ
หน้ากากกรองอากาศ P100หน้ากากกรองอากาศ P100
แว่นครอบตานิรภัยแบบปิดสนิทแว่นครอบตานิรภัยแบบปิดสนิท
5

สร้างเบ้ารีดักชัน

นวัตกรรมสำคัญของการถลุงสังกะสีคือ เบ้ารีดักชันแบบปิดผนึกที่มีคอนเดนเซอร์ชี้ลง ต่างจากการถลุงเหล็กหรือทองแดง (ซึ่งโลหะอยู่ในสถานะของเหลวที่อุณหภูมิเตาหลอม) สังกะสีที่อุณหภูมิรีดักชัน (1000–1100 °C) เป็นก๊าซที่จะระเหยขึ้นด้านบนในเตาเปิด วิธีแก้คือทำการรีดักชันในท่อปิดผนึกโดยให้ปลายเปิดชี้ลงหรือเข้าสู่ภาชนะรวบรวมที่มีการระบายความร้อน

เบ้ารีดักชันที่เหมาะสมสามารถทำจากท่อเซรามิกผนังหนา (มูลไลต์หรือดินเฟคเคลย์ ยาวประมาณ 30–40 ซม. เส้นผ่านศูนย์กลาง 5–8 ซม.) ปิดผนึกที่ปลายด้านหนึ่ง ปลายเปิดเชื่อมต่อกับท่อคอนเดนเซอร์เหล็กที่เอียงลงด้านล่าง นำไปสู่ภาชนะรวบรวมที่ระบายความร้อนด้วยน้ำ ช่างโลหะชาวอินเดียที่ซาวาร์ใช้หม้อดินเผาคว่ำ ส่วนในยุโรปศตวรรษที่ 18 ใช้เบ้ารีดักชันแนวนอนทำจากดินเฟคเคลย์เป็นชุดหลายร้อยชิ้น

เบ้ารีดักชันต้องทนความร้อน 1100 °C ได้โดยไม่แตกร้าว และรอยต่อระหว่างเบ้ารีดักชันกับคอนเดนเซอร์ต้องแน่นพอที่จะป้องกันไอสังกะสีรั่วไหล ใช้ดินทนไฟหรือส่วนผสมของดินเฟคเคลย์และทรายในการอุดรอยต่อ ท่อคอนเดนเซอร์ควรยื่นลงต่ำกว่าเบ้ารีดักชันมากพอ และระบายความร้อนด้วยอากาศหรือผ้าเปียก เนื่องจากสังกะสีจะแข็งตัวที่อุณหภูมิต่ำกว่า 419 °C

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

ดินทนไฟ (อุณหภูมิสูง)ดินทนไฟ (อุณหภูมิสูง)500 grams

เครื่องมือที่ต้องใช้:

ท่อรีทอร์ตเซรามิก (ดินทนไฟ)ท่อรีทอร์ตเซรามิก (ดินทนไฟ)
ท่อควบแน่นเหล็ก (ทำมุม)ท่อควบแน่นเหล็ก (ทำมุม)
6

ผสมประจุ — สังกะสีออกไซด์กับคาร์บอน

ปฏิกิริยารีดักชันคือ: ZnO + C → Zn(ไอ) + CO ผสมสังกะสีออกไซด์ที่ผ่านการคั่ว (calcine) ให้เข้ากันอย่างทั่วถึงกับถ่านที่บดแล้วในอัตราส่วนโดยประมาณ 1:1 ตามน้ำหนัก คาร์บอนทำหน้าที่เป็นสารรีดิวซ์ โดยดึงออกซิเจนออกจากสังกะสีออกไซด์เพื่อให้ได้ไอสังกะสีโลหะและแก๊สคาร์บอนมอนอกไซด์

บดถ่านให้มีขนาดเม็ดใกล้เคียงกับ calcine (ต่ำกว่า 5 มม.) เพื่อให้ผสมเข้ากันอย่างใกล้ชิด ชิ้นถ่านที่ใหญ่กว่าจะทำให้เหลือช่องของสังกะสีออกไซด์ที่ไม่ทำปฏิกิริยา สูตรโบราณบางสูตรเติมหินปูนบด (แคลเซียมคาร์บอเนต) ปริมาณเล็กน้อยเป็นสารช่วยหลอม (flux) เพื่อช่วยกำจัดสิ่งเจือปนเหล็กให้กลายเป็นตะกรัน แต่สิ่งนี้เป็นทางเลือกสำหรับงานขนาดเล็ก

อัดประจุที่ผสมแล้วให้แน่นลงในปลายปิดของretort โดยเติมให้ได้ประมาณสองในสามของความยาวหลอด ทิ้งส่วนที่เหลือหนึ่งในสามไว้ว่าง ช่องว่างนี้ช่วยให้ไอสังกะสีเคลื่อนไปยังตัวควบแน่นโดยไม่พาฝุ่น calcine ไปด้วย ปิดปลายเปิดของ retort เข้ากับท่อควบแน่นด้วยดินทนไฟ โดยเปิดเฉพาะช่องทางออกของตัวควบแน่นไว้เพื่อให้ไอสังกะสีระเหยออกและควบแน่น

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

แผ่นถ่านกลมแผ่นถ่านกลม500 grams

เครื่องมือที่ต้องใช้:

ครกและสากครกและสาก
7

ให้ความร้อนแก่เรทอร์ตจนถึงอุณหภูมิการรีดักชัน

OUTDOORS ONLY — ก่อให้เกิดคาร์บอนมอนอกไซด์และไอสังกะสี วางเรทอร์ตที่บรรจุวัตถุดิบแล้วลงในเตาถ่านโดยให้ปลายที่ปิดอยู่ในโซนที่ร้อนที่สุด และให้ท่อคอนเดนเซอร์ยื่นออกไปและลาดลง ค่อย ๆ ให้ความร้อนแก่เตาจนถึง 1000–1100 °C เรทอร์ตต้องเรืองแสงสีส้มสว่าง ปฏิกิริยารีดักชัน ZnO + C → Zn + CO เริ่มขึ้นที่อุณหภูมิประมาณ 1000 °C และดำเนินไปเร็วขึ้นที่อุณหภูมิที่สูงขึ้น

คาร์บอนมอนอกไซด์ (CO) ซึ่งเป็นก๊าซที่ไม่มีกลิ่นและอันตรายถึงชีวิต เกิดขึ้นเป็นผลพลอยได้และไหลออกทางท่อคอนเดนเซอร์พร้อมกับไอสังกะสี นี่คือเหตุผลที่กระบวนการนี้ต้องทำกลางแจ้ง โดยไม่มีพื้นที่ปิดอยู่ด้านลม CO เบากว่าอากาศและกระจายตัวอย่างรวดเร็วในที่โล่ง แต่จะสะสมจนเป็นอันตรายถึงชีวิตใต้หลังคาใด ๆ

รักษาอุณหภูมิไว้เป็นเวลา 2–3 ชั่วโมง ปฏิกิริยานี้เป็นปฏิกิริยาดูดความร้อน (ดูดซับความร้อน) ดังนั้นคุณต้องเติมถ่านอย่างต่อเนื่องและรักษาการจ่ายอากาศเข้าเตา ใช้คันเป่าลมที่หันไปยังผนังเตา ไม่ใช่ไปยังเรทอร์ต เพราะลมโดยตรงจะทำให้คอนเดนเซอร์ถูกออกซิไดซ์และทำให้สังกะสีออกไซด์ (ผงสีขาว) ควบแน่นแทนสังกะสีโลหะ

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

ถ่านไม้ถ่านไม้5 กก.

เครื่องมือที่ต้องใช้:

สูบลม (เครื่องเป่าลมมือ)สูบลม (เครื่องเป่าลมมือ)
เตาเบ้าหลอมใช้ถ่านเตาเบ้าหลอมใช้ถ่าน
หน้ากากกรองอากาศ P100หน้ากากกรองอากาศ P100
8

เก็บสังกะสีที่ควบแน่นแล้ว

เมื่อเรตอร์ไปถึงอุณหภูมิการทำงาน ไอสังกะสีจะเคลื่อนที่ผ่านท่อไปยังส่วนคอนเดนเซอร์ที่เย็นกว่า ซึ่งมันจะแข็งตัว สังกะสีจะควบแน่นเป็นชั้นตะกอนโลหะสีเทาเงินบนผนังด้านในของท่อคอนเดนเซอร์และในภาชนะรองรับ สังกะสีบางส่วนอาจควบแน่นเป็นผงละเอียด (ผงสังกะสี) หากคอนเดนเซอร์เย็นเกินไปหรือไอสัมผัสกับอากาศก่อนที่จะควบแน่น

หลังจากให้ความร้อนต่อเนื่อง 2–3 ชั่วโมง ให้ปล่อยเตาเย็นลงตามธรรมชาติ อย่าเปิดเรตอร์ขณะยังร้อน เพราะอากาศที่เข้าไปในเรตอร์ร้อนจะทำให้ไอสังกะสีที่เหลือถูกออกซิไดซ์เป็น ZnO ทันที และสูญเสียไปในรูปผงสีขาว เมื่อเรตอร์และคอนเดนเซอร์เย็นพอที่จะจับด้วยถุงมือหนา (ต่ำกว่า 200 °C) ให้ถอดท่อคอนเดนเซอร์และนำสังกะสีที่ควบแน่นออกมา

สังกะสีอาจปรากฏเป็นก้อนแข็งหรือแท่งอยู่ภายในคอนเดนเซอร์ หรือเป็นหยดและเกล็ดโลหะไม่สม่ำเสมอ เก็บสังกะสีโลหะทั้งหมดโดยเคาะและขูดท่อคอนเดนเซอร์เบาๆ ปริมาณที่กู้คืนได้ทั้งหมดขึ้นอยู่กับคุณภาพการปิดผนึกของเรตอร์ การควบคุมอุณหภูมิ และประสิทธิภาพของคอนเดนเซอร์ โดยทั่วไปคาดว่าจะได้ 30–50% ของผลผลิตตามทฤษฎีสำหรับการทดลองครั้งแรก

เครื่องมือที่ต้องใช้:

ถุงมือทำงานเสริมความหนาถุงมือทำงานเสริมความหนา
ที่ขูดเหล็กที่ขูดเหล็ก
9

หลอมและหล่อแท่งสังกะสีใหม่

เศษสังกะสีที่รวบรวมไว้สามารถรวมเป็นแท่งเดียวได้โดยการหลอมใหม่ สังกะสีหลอมเหลวที่ 419.53 °C ซึ่งทำได้ง่ายบนเตาถ่านหรือด้วยคบไฟโพรเพน ใช้ถ้วยหลอมเหล็กกล้าหรือเหล็กหล่อขนาดเล็ก (ไม่ใช้เซรามิก เพราะสังกะสีหลอมเหลวจะกัดกร่อนเซรามิกซิลิเกต) ใส่เศษสังกะสีลงในถ้วยหลอม ให้ความร้อนจนหลอมเหลวสมบูรณ์ แล้วเทลงในแม่พิมพ์แท่งอย่างง่าย (ร่องที่แกะในทรายแห้ง หรือแม่พิมพ์เหล็กกล้าขนาดเล็ก)

WARNING: อย่าให้สังกะสีร้อนเกินประมาณ 500 °C เพราะที่อุณหภูมิสูงกว่านี้ สังกะสีจะออกซิไดซ์อย่างรวดเร็วในอากาศ และให้ควันสีขาวหนาแน่นของ ZnO (สังกะสีออกไซด์) ควันเหล่านี้ก่อให้เกิดไข้จากควันโลหะ มีอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่ปรากฏ 4–12 ชั่วโมงหลังสัมผัส และคงอยู่ 24–48 ชั่วโมง ควรหลอมสังกะสีที่อุณหภูมิต่ำสุดที่ยังคงความลื่นไหลได้ และหลีกเลี่ยงการหายใจเอาควันสีขาวใดๆ เข้าไป

แท่งที่ได้ควรมีสีเทาเงินสดใสบนผิวที่เพิ่งตัดใหม่ มีความหนาแน่น 7.14 g/cm³ (หนักกว่าเหล็กที่ 7.87 g/cm³ — ไม่ใช่ เบากว่า; เหล็กมีความหนาแน่นมากกว่า) สังกะสีมีสีขาวอมฟ้าเฉพาะตัวและลักษณะการแตกหักเป็นผลึกเมื่อหัก

เครื่องมือที่ต้องใช้:

เบ้าหลอมเหล็กเบ้าหลอมเหล็ก
คีมคีบเบ้าหลอมคีมคีบเบ้าหลอม
หน้ากากกรองอากาศ P100หน้ากากกรองอากาศ P100
10

ตรวจสอบโลหะและทำความเข้าใจคุณสมบัติของมัน

ยืนยันอัตลักษณ์ของสังกะสีของคุณโดยการทดสอบคุณสมบัติ สังกะสีมีสีขาวอมฟ้าที่โดดเด่น (อยู่ระหว่างสีขาวสดของอลูมิเนียมและสีเทาของตะกั่ว) เปราะที่อุณหภูมิห้อง แท่งสังกะสีจะหักอย่างสะอาดแทนที่จะงอ อย่างไรก็ตาม ระหว่าง 100–150 °C สังกะสีจะอ่อนตัวและสามารถรีดเป็นแผ่นได้ แต่เหนือ 200 °C จะเปราะอีกครั้ง

การทดสอบทางเคมี: สังกะสีละลายอย่างรุนแรงในกรดไฮโดรคลอริก (HCl) เจือจาง ทำให้เกิดฟองก๊าซไฮโดรเจน: Zn + 2HCl → ZnCl₂ + H₂↑ ปฏิกิริยานี้รุนแรงกว่าตะกั่วในกรดมาก (ตะกั่วละลายช้า) และยืนยันว่าโลหะคือสังกะสี ไม่ใช่ตะกั่วหรือดีบุก สังกะสียังละลายในสารละลายโซเดียมไฮดรอกไซด์ (NaOH) ทำให้เกิดไฮโดรเจน พฤติกรรมแอมโฟเทอริกนี้ทำให้สังกะสีแตกต่างจากโลหะทั่วไปส่วนใหญ่

ชิ้นสังกะสีเล็กๆ ที่ถือไว้ในเปลวโพรเพน จะลุกไหม้ด้วยเปลวสีน้ำเงินอมเขียวสว่างที่เป็นเอกลักษณ์ ผลิตควัน ZnO สีขาว สีของเปลวนี้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะสังกะสีและเป็นการทดสอบระบุตัวตนได้ทันที ทำการทดสอบนี้กลางแจ้งและในระยะเวลาสั้นๆ เพราะควัน ZnO ทำให้เกิดไข้ควันโลหะ

เครื่องมือที่ต้องใช้:

แว่นขยายมือถือ 10 เท่าแว่นขยายมือถือ 10 เท่า
ขวดแก้วเก็บตัวอย่างขวดแก้วเก็บตัวอย่าง
11

บันทึกผลการทดลองและทำความสะอาดอย่างปลอดภัย

ชั่งน้ำหนักแท่งสังกะสีสุดท้ายและคำนวณผลผลิตของคุณ: (น้ำหนักสังกะสีที่ได้ ÷ น้ำหนักสฟาเลอไรต์เดิม × 0.67) × 100 = เปอร์เซ็นต์การกู้คืน ผลผลิตที่สูงกว่า 30% ถือว่าดีสำหรับการทดลองครั้งแรกด้วยอุปกรณ์ที่ดัดแปลง ช่างโลหะชาวซาวาร์สามารถกู้คืนได้ประมาณ 60–70% ด้วยชุดเรโทร์ที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะของพวกเขา ซึ่งเป็นความสำเร็จอันน่าทึ่งทางวิศวกรรมในยุคกลาง

บันทึกวันที่ แหล่งแร่ น้ำหนักของวัตถุดิบที่ใส่ อุณหภูมิโดยประมาณที่ทำได้ และข้อสังเกตใด ๆ เกี่ยวกับกระบวนการ ให้จดไว้ว่าขั้นตอนใดก่อให้เกิดความยากลำบากมากที่สุด โดยทั่วไปการออกแบบคอนเดนเซอร์และความแน่นหนาของซีลเป็นความท้าทายหลัก ภาพถ่ายของการจัดชุดเรโทร์และผลิตภัณฑ์สังกะสีสุดท้ายเป็นเอกสารที่มีคุณค่า

ทำความสะอาด: ฝุ่นสังกะสีออกไซด์และวัสดุเรโทร์ที่ใช้แล้วเป็นพิษเล็กน้อยหากสูดดม จึงควรกำจัดอย่างมีความรับผิดชอบ เช็ดพื้นผิวด้วยผ้าชุบน้ำหมาด ๆ ถ่านที่ใช้แล้วและกากแคลไซน์สามารถปล่อยให้เย็นสนิทแล้วกำจัดไปพร้อมกับขยะแร่ได้ ท่อเรโทร์สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้หากไม่แตกร้าวระหว่างการเผา เก็บแท่งสังกะสีไว้ในที่แห้ง เพราะสังกะสีจะกัดกร่อนช้า ๆ ในอากาศชื้น เกิดเป็นคราบสีเทาหม่นของเบสิกสังกะสีคาร์บอเนต

วัสดุ

4

เครื่องมือที่จำเป็น

19

CC0 สาธารณสมบัติ

พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต

สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้

การสนทนา

(0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมการสนทนา

กำลังโหลดความคิดเห็น...