เย็บไคทอนกรีก — ตัดเย็บเครื่องแต่งกายผ้าลินิน

blueprint นี้ใช้โครงสร้างที่ง่ายที่สุด: ผ้าลินินสี่เหลี่ยมผืนผ้าสองผืนขนาดเท่ากัน ผืนหน้าและผืนหลัง สำหรับไคทอนแบบไอโอนิก ซึ่งกลัดไปตามแขน ให้แต่ละผืนกว้างเท่าช่วงแขนที่กางออกจากข้อมือถึงข้อมือ บวกอีก 20-30 ซม. สำหรับจีบนุ่ม ๆ ส่วนไคทอนแบบดอริก ซึ่งกลัดที่ไหล่เท่านั้น ผืนที่แคบกว่าก็พอ ประมาณจากข้อศอกถึงข้อศอกบวกส่วนเผื่อเท่าเดิม ให้แต่ละผืนยาวเท่าระยะจากไหล่ถึงชายผ้าที่ต้องการ (ข้อเท้าสำหรับไคทอนผู้หญิง; เข่าหรือข้อเท้าสำหรับผู้ชาย) บวกประมาณ 20 ซม. สำหรับดึงขึ้นเหนือเข็มขัด และสำหรับไคทอนดอริกที่มีผ้าพับทบด้านบน (apoptygma) ให้บวกความลึกของผ้าพับนั้นด้วย ตัดให้เรียบร้อยด้วยกรรไกรตัดผ้าที่คม ไคทอนโบราณมักทอบนกี่ให้ได้ขนาดที่ต้องการเลยแทนที่จะตัดจากผ้าผืนใหญ่ ริมผ้าทอ (ริมผ้า selvedge) จึงเป็นขอบสำเร็จที่ไม่ต้องพับเย็บ พยายามเก็บริมผ้าไว้ด้านบนและด้านข้างเท่าที่ทำได้

หากคุณทำไคทอนดอริกที่มี apoptygma ให้พับขอบบนของแต่ละผืนออกด้านนอกตามความลึกที่เผื่อไว้ก่อน (ผ้าพับทบห้อยลงบนอกและหลัง และพบในเสื้อผ้าผู้หญิงมากกว่า) วางผืนหน้าบนผืนหลังให้ขอบตรงกัน ตามแนวขอบบน ยึดผ้าสองชั้นเข้าด้วยกันตรงจุดที่จะวางบนร่างกาย สำหรับไคทอนดอริก ให้กลัดเพียงสองจุดที่ไหล่ด้วยฟิบูลา (เข็มกลัดหรือเข็มกลัดประดับ; เข็มกลัดกรีกเรียกว่า perone) เว้นช่องคอไว้ระหว่างกลาง และปล่อยแขนเปลือย สำหรับไคทอนไอโอนิก ให้กลัด เย็บ หรือติดกระดุมที่ขอบบนเป็นระยะจากคอถึงข้อมือทั้งสองข้าง เว้นช่องเล็ก ๆ ระหว่างจุดยึด แขนจะโผล่ออกที่ปลาย และขอบที่ยึดไว้จะทิ้งตัวคล้ายแขนเสื้อจีบ ความกว้างส่วนเกินทำให้เกิดจีบนุ่มอันเป็นเอกลักษณ์ของการแต่งกายกรีก

เมื่อกลัดขอบบนแล้ว ให้เย็บแต่ละข้างจากใต้รูแขนลงไปจนถึงชายผ้า ด้วยการเนาหรือเย็บด้นถอยหลังด้วยด้ายลินิน สำหรับไคทอนดอริก ให้เว้น 20-25 ซม. ด้านบนของแต่ละข้างไว้สำหรับแขน สำหรับไคทอนไอโอนิก แขนจะออกที่ปลายขอบบน จึงเว้นช่องด้านบนของแต่ละข้างไว้เพียงพอให้ผ้าทิ้งตัวได้อิสระ ตะเข็บควรเรียบร้อยและแข็งแรง เพราะต้องรับน้ำหนักผ้าที่ทิ้งตัวขณะเคลื่อนไหว ไม่ใช่ทุกชุดจะเย็บปิด: เพปลอสของเด็กสาวสปาร์ตาเปิดไว้ข้างหนึ่ง และชาวกรีกคนอื่น ๆ ล้อเลียนพวกเธอว่า phainomerides หรือ 'พวกโชว์ต้นขา' หากต้องการไคทอนที่ปิดสนิท ให้เย็บทั้งสองข้าง

สวมไคทอนแล้วผูกเข็มขัด (zoster หรือ zone) รอบตัว ดึงผ้าขึ้นเหนือเข็มขัดให้เป็นผ้าพองย้อยที่เรียกว่า kolpos ซึ่งยังช่วยปรับชายผ้าให้ได้ความยาวที่ต้องการ ไคทอนผู้หญิงสวมยาวถึงข้อเท้า ผู้ชายสวมไคทอนยาวในยุคอาร์เคอิก และต่อมาส่วนใหญ่ยาวแค่เข่า ส่วนคนงานหรือทหารอาจเหน็บให้สั้นกว่านั้นอีกเพื่อเคลื่อนไหวได้คล่อง ตำแหน่งของเข็มขัดและปริมาณผ้าที่พองย้อยอยู่เหนือมันเปลี่ยนรูปลักษณ์ของชุดได้มาก: เข็มขัดที่เอวเรียกว่า 'คาดต่ำ' และเข็มขัดใต้อกพอดีเรียกว่า 'คาดสูง'

หากขอบใดเป็นขอบตัดดิบ (ไม่ใช่ริมผ้า) ให้พับเย็บเป็นขอบม้วนแคบด้วยฝีเข็มเล็ก ๆ เสื้อผ้ากรีกมักมีขอบประดับที่ทอไว้บนกี่ — ลวดลายเรขาคณิต ลายเมแอนเดอร์ (ลายกุญแจกรีก) หรือแถบสีตามขอบ หากผ้าของคุณไม่มีขอบทอ คุณสามารถเย็บริบบิ้นหรือเชือกถักตามชายผ้าและคอเสื้อได้ ไคทอนที่เสร็จแล้วควรทิ้งตัวเป็นจีบแนวตั้งเมื่อคุณยืน เหนือไคทอนยังมีเครื่องแต่งกายอื่นสวมทับ: ฮิเมชัน ผ้าคลุมผืนใหญ่ และสำหรับผู้ชายคือ chlamys ผ้าคลุมสั้นที่นักขี่ม้าและทหารนิยม