แบตเตอรี่แก๊สของโกรฟ

เซลล์ทุกชนิดก่อนหน้านี้พกเชื้อเพลิงของตัวเองไว้ในตัว กองไฟฟ้าของโวลตากินแผ่นสังกะสีของมันเอง เซลล์ของแดเนียลกินแท่งสังกะสีและสารละลายคอปเปอร์ซัลเฟต เมื่อโลหะหมดเซลล์ก็หมด และทางเดียวที่จะได้พลังงานมากขึ้นคือสร้างเซลล์ให้ใหญ่ขึ้น ในปี 1839 วิลเลียม โรเบิร์ต โกรฟ ทนายความที่ทำฟิสิกส์ยามว่าง รายงานสิ่งอื่นไว้ในวารสาร Philosophical Magazine เขาจุ่มแผ่นแพลทินัมสองแผ่นลงครึ่งหนึ่งในกรดกำมะถันเจือจาง แล้วปิดครึ่งบนของแผ่นหนึ่งไว้ในไฮโดรเจนและอีกแผ่นไว้ในออกซิเจน เซลล์ให้แรงดันราวหนึ่งโวลต์โดยไม่มีโลหะที่ถูกใช้หมดอยู่ในนั้นเลย แพลทินัมยังคงเดิม สิ่งที่ถูกใช้ไปคือแก๊ส เขาต่อเซลล์แบบนี้ห้าสิบเซลล์เข้าด้วยกันเป็นสิ่งที่เขาเรียกว่าแบตเตอรี่โวลตาอิกแบบแก๊ส และใช้มันแยกน้ำด้วยไฟฟ้า นั่นคือให้ปฏิกิริยาเดินย้อนกลับด้วยตัวมันเอง นั่นคือแนวคิดทั้งหมดของเซลล์เชื้อเพลิง และมันมาถึงก่อนที่ใครจะใช้มันได้ถึงหนึ่งร้อยยี่สิบปี เหตุผลอยู่ในขั้นที่สาม ปฏิกิริยาเกิดได้เฉพาะตามแนวเส้นที่แก๊ส ของเหลว และตัวเร่งปฏิกิริยามาบรรจบกัน และบนลวดแพลทินัมผิวเรียบเส้นนั้นสั้นจนแทบไม่มี เซลล์ของโกรฟให้แรงดันดีแต่แทบไม่มีกระแส ทุกสิ่งหลังจากนั้น ทั้งแพลทินัมดำ แผ่นพรุนของมอนด์และแลงเงอร์ ขั้วนิกเกิลอัดความดันของเบคอน และชุดเมมเบรนสมัยใหม่ ล้วนเป็นการเข้าโจมตีปัญหาเชิงเรขาคณิตข้อเดียวนั้น โกรฟไม่เคยจดสิทธิบัตร เขาตีพิมพ์มันในจดหมายฉบับหนึ่ง แล้วหันไปถกเถียงเรื่องการอนุรักษ์พลังงาน