
การเพาะดินประสิวจากแปลงไนเตอร์ — ธาตุระเบิดในสิ่งมีชีวิตทุกชนิด
ไนโตรเจน (N, ธาตุเลขอะตอม 7) คิดเป็น 78% ของชั้นบรรยากาศโลก ทุกลมหายใจที่คุณหายใจเข้าไปส่วนใหญ่เป็นก๊าซไนโตรเจน (N₂) อย่างไรก็ตาม ธาตุที่มีมากมายนี้เป็นหนึ่งในธาตุที่แยกและทำความเข้าใจได้ยากที่สุด เพราะพันธะสามระหว่าง N≡N (945 kJ/mol) เป็นพันธะที่แข็งแรงที่สุดในบรรดาโมเลกุลไดอะตอมิกทั่วไป ก๊าซไนโตรเจนแทบไม่ทำปฏิกิริยาเลยที่อุณหภูมิห้อง ชื่อของมันมาจากภาษากรีก 'nitron genes' หมายถึง 'ที่ก่อให้เกิดไนเตอร์' ซึ่งสะท้อนบทบาทในการผลิตดินประสิว (โพแทสเซียมไนเตรต, KNO₃)
Daniel Rutherford แยกไนโตรเจนได้เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1772 โดยการเผาและดูดซับก๊าซอื่นทั้งหมดออกจากขวดอากาศที่ปิดสนิท แต่ความสำคัญที่แท้จริงของธาตุนี้อยู่ที่สารประกอบของมัน ไนโตรเจนเป็นธาตุที่มีมากเป็นอันดับสี่ในสิ่งมีชีวิต (รองจากไฮโดรเจน ออกซิเจน และคาร์บอน) เพราะกรดอะมิโนทุกชนิด โปรตีนทุกชนิด และสายดีเอ็นเอทุกเส้นล้วนมีอะตอมของไนโตรเจนอยู่ วัฏจักรไนโตรเจน ซึ่งประกอบด้วย N₂ ในบรรยากาศถูกตรึงเป็น NH₃ โดยแบคทีเรีย ถูกออกซิไดซ์เป็น NO₃⁻ โดยจุลินทรีย์ในดิน ถูกพืชดูดซึม ถูกสัตว์กิน และถูกย่อยสลายกลับไปเป็น N₂ คือกลไกทางเคมีที่ทำให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดเป็นไปได้
ก่อนที่กระบวนการฮาเบอร์-บอช (ปี ค.ศ. 1913) จะทำให้การผลิตแอมโมเนียสังเคราะห์เป็นไปได้ แหล่งไนโตรเจนที่ตรึงแล้วหลักของมนุษยชาติคือดินประสิว ได้แก่ โพแทสเซียมไนเตรต (KNO₃) ซึ่งผลิตขึ้นอย่างยากลำบากในแปลงไนเตอร์ โดยการหมักของเสียอินทรีย์กับดินที่อุดมด้วยโพแทช แผนการสอนนี้อธิบายกระบวนการแปลงไนเตอร์แบบดั้งเดิม ซึ่งผลิตส่วนประกอบของดินปืนที่เปลี่ยนแปลงการสงคราม ปุ๋ยที่หล่อเลี้ยงการเกษตรก่อนยุคอุตสาหกรรม และสารกันบูดในอาหารที่ทำให้การค้าเนื้อเค็มระยะไกลเป็นไปได้
คำแนะนำ
ทำความเข้าใจคุณสมบัติของไนโตรเจนและตำแหน่งในตารางธาตุ
ทำความเข้าใจคุณสมบัติของไนโตรเจนและตำแหน่งในตารางธาตุ
ไนโตรเจน (N, เลขอะตอม 7) อยู่ในหมู่ 15 (พนิกโตเจน) คาบ 2 มีน้ำหนักอะตอม 14.007 และการจัดเรียงอิเล็กตรอน [He] 2s² 2p³ เนื่องจากมีอิเล็กตรอนวาเลนซ์ 5 ตัว ไนโตรเจนจึงสามารถสร้างพันธะโคเวเลนต์ได้สูงสุด 3 พันธะ ก่อให้เกิดพันธะสามระหว่างอะตอม N≡N ในโมเลกุลไนโตรเจน (N₂) ที่มีความแข็งแรงมาก พันธะสามนี้ทำให้แก๊ส N₂ แทบไม่ว่องไวต่อปฏิกิริยาที่อุณหภูมิปกติ จำเป็นต้องใช้อุณหภูมิสูงกว่า 3000 °C หรือเอนไซม์เฉพาะทาง (ไนโตรเจเนส) เพื่อทำลายพันธะนี้
ไนโตรเจนบริสุทธิ์เป็นแก๊สที่ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และไม่มีรส ควบแน่นที่อุณหภูมิ −196 °C กลายเป็นของเหลวใส เป็นแก๊สที่มีมากที่สุดในชั้นบรรยากาศของโลก (78.09% โดยปริมาตร) ในสารประกอบ ไนโตรเจนมีเลขออกซิเดชันตั้งแต่ −3 (ในแอมโมเนีย NH₃) ถึง +5 (ในไนเตรต NO₃⁻) ความหลากหลายทางเคมีนี้ทำให้ไนโตรเจนมีความจำเป็นต่อสิ่งมีชีวิต โดยเป็นโครงสร้างหลักของกรดอะมิโน (หมู่ −NH₂) เบสของนิวคลีโอไทด์ (พิวรีนและไพริมิดีนใน DNA/RNA) และคลอโรฟิลล์ (โมเลกุลที่รับแสงอาทิตย์ในกระบวนการสังเคราะห์ด้วยแสง)
เข้าใจวัฏจักรไนโตรเจนและการก่อตัวของไนเตรตตามธรรมชาติ
เข้าใจวัฏจักรไนโตรเจนและการก่อตัวของไนเตรตตามธรรมชาติ
N₂ ในบรรยากาศเข้าสู่ชีวมณฑลผ่านกระบวนการตรึงไนโตรเจน: ฟ้าผ่าเปลี่ยน N₂ ให้เป็นไนโตรเจนออกไซด์ (NO, NO₂) และแบคทีเรียตรึงไนโตรเจน (Rhizobium ในปมรากพืชตระกูลถั่ว, Azotobacter ที่อาศัยอิสระ) ใช้เอนไซม์ไนโตรจีเนสเปลี่ยน N₂ ให้เป็นแอมโมเนีย (NH₃) แอมโมเนียนี้เข้าสู่ดิน
ไนตริฟิเคชันเป็นกระบวนการสำคัญสำหรับการผลิตดินประสิว: แบคทีเรียในดิน Nitrosomonas ออกซิไดซ์แอมโมเนียเป็นไนไตรต์ (NH₃ → NO₂⁻) และ Nitrobacter ออกซิไดซ์ไนไตรต์เป็นไนเตรต (NO₂⁻ → NO₃⁻) ไนเตรต (NO₃⁻) ละลายน้ำได้และเคลื่อนที่ได้ในดิน เมื่อพบกับไอออนโพแทสเซียม (K⁺) เช่น จากเถ้าไม้ จะเกิดเป็นโพแทสเซียมไนเตรต (KNO₃ ดินประสิว) นี่เป็นกระบวนการตามธรรมชาติที่เกิดขึ้นทุกที่ที่อินทรียวัตถุที่กำลังสลายตัวมาพบกับดินที่เป็นด่างและอุดมด้วยโพแทสเซียม วิธีแปลงดินไนเตอร์เร่งกระบวนการนี้โดยจัดให้มีสภาวะที่เหมาะสมแก่แบคทีเรียที่ทำให้เกิดไนตริฟิเคชัน
เลือกพื้นที่ที่มีที่กำบังและเตรียมฐานของแปลงไนเตอร์
เลือกพื้นที่ที่มีที่กำบังและเตรียมฐานของแปลงไนเตอร์
เลือกทำเลที่มีที่กำบังและป้องกันฝนได้ — หลังคาหรือโครงหลังคาแบบพิงผนังเป็นสิ่งจำเป็น เพราะฝนจะละลายและชะล้างผลึกไนเตรตที่ละลายน้ำได้ออกไปก่อนที่จะเก็บเกี่ยวได้ แปลงไนเตอร์ในอดีตมักสร้างชิดกับผนังโรงนา ใต้ชายคาที่ยื่นออกมา หรือในโรงเรือนไนเตอร์ที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะ พื้นดินควรระบายน้ำได้ดี เพราะน้ำขังจะฆ่าแบคทีเรียไนตริฟายอิงที่ต้องการออกซิเจน
ขุดหลุมรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าตื้น ยาวประมาณ 2 เมตร กว้าง 1 เมตร และลึก 30 เซนติเมตร ปูก้นหลุมด้วยดินเหนียวอัดแน่นหนา 5 เซนติเมตร เพื่อป้องกันไม่ให้ของเหลวที่อุดมด้วยไนเตรตซึ่งมีค่าซึมลงไปในดินข้างล่าง
เครื่องมือที่ต้องใช้:
พลั่วขุด
พลั่วผสมวัสดุหมักของแปลงไนเตอร์
ผสมวัสดุหมักของแปลงไนเตอร์
แปลงไนเตอร์ต้องการสามองค์ประกอบ ได้แก่ แหล่งไนโตรเจน (อินทรียวัตถุที่กำลังย่อยสลาย) แหล่งโพแทสเซียมที่มีสภาพด่าง (เถ้าไม้หรือปูนเก่า) และวัสดุพรุนที่เป็นโครงสร้าง (ฟาง) ที่ให้การไหลเวียนของอากาศสำหรับแบคทีเรียแอโรบิก ผสมมูลสัตว์หมักกับฟางสับในปริมาตรที่ใกล้เคียงกันโดยประมาณด้วยสายตา จากนั้นเติมเถ้าไม้ (แหล่งโพแทช) ประมาณ 10–15% ของปริมาตรทั้งหมด มูลสัตว์ให้แอมโมเนียที่แบคทีเรียจะออกซิไดซ์เป็นไนเทรต ฟางให้โครงสร้างและการไหลเวียนของอากาศ โพแทชให้ไอออนโพแทสเซียมเพื่อรวมตัวกับไนเทรต
ปูนขาวเก่าหรือเศษปูนฉาบเป็นสิ่งที่เพิ่มได้อย่างดีเยี่ยม แคลเซียมคาร์บอเนตช่วยรักษาค่า pH ที่เป็นด่าง (7.5–8.5) ซึ่งแบคทีเรียไนตริฟายอิ้งชอบ บดก้อนปูนที่เป็นชิ้นให้ละเอียดและผสมลงไป
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
มูลวัวหมัก
ฟางสับ
ขี้เถ้าไม้เนื้อแข็ง
ปูนขาว (แคลเซียมไฮดรอกไซด์)เครื่องมือที่ต้องใช้:
พลั่วสร้างแปลงไนเตอร์เป็นชั้นๆ
สร้างแปลงไนเตอร์เป็นชั้นๆ
เติมวัสดุผสมลงในหลุมที่เตรียมไว้เป็นชั้นๆ โดยอัดเบาๆ สร้างแปลงให้สูง 40–50 ซม. ควรให้นูนขึ้นเล็กน้อยเหนือระดับพื้นดินเพื่อให้การระบายน้ำดี แปลงต้องมีความพรุนมากพอให้อากาศไหลเวียนผ่านได้ เนื่องจากแบคทีเรียไนไตรฟายิงเป็นชนิดที่ต้องการออกซิเจนอย่างเคร่งครัด และจะตายหากขาดออกซิเจน อย่าอัดวัสดุให้แน่นจนเป็นก้อนทึบ
ปรับส่วนยอดของเนินให้เป็นความลาดเอียงเล็กน้อย เพื่อให้น้ำที่อาจสัมผัสโดยไม่ตั้งใจไหลลงไปได้ แทนที่จะซึมลงไป
เครื่องมือที่ต้องใช้:
พลั่วดูแลกองดินไนเตอร์ให้คงสภาพต่อเนื่อง 6–12 เดือน
ดูแลกองดินไนเตอร์ให้คงสภาพต่อเนื่อง 6–12 เดือน
กองดินไนเตอร์ต้องได้รับการดูแลอย่างสม่ำเสมอตลอดช่วงการเจริญเติบโต 6–12 เดือน กลับกองดินทุก 2–4 สัปดาห์ด้วยพลั่ว โดยผสมวัสดุด้านนอกเข้าสู่ด้านใน และวัสดุด้านในออกสู่ด้านนอก วิธีนี้ช่วยให้อากาศถ่ายเทสม่ำเสมอและกระจายกลุ่มแบคทีเรียไปทั่วทั้งกอง รดความชื้นให้กองดินเล็กน้อยด้วยปัสสาวะหรือน้ำหมักมูลสัตว์หากกองแห้งสนิท เพราะแบคทีเรียต้องการความชื้นบ้าง แต่ไม่ถึงขั้นอิ่มน้ำ
กระบวนการทางชีวภาพเป็นดังนี้: ไนโตรเจนอินทรีย์ (โปรตีน) → แอมโมเนีย (NH₃) โดยแบคทีเรียย่อยสลาย → ไนไตรต์ (NO₂⁻) โดย Nitrosomonas → ไนเตรต (NO₃⁻) โดย Nitrobacter → โพแทสเซียมไนเตรต (KNO₃) จากปฏิกิริยากับโพแทช กระบวนการนี้ใช้เวลาเป็นเดือนเพราะประชากรแบคทีเรียแต่ละกลุ่มต้องตั้งตัวได้ก่อนกลุ่มถัดไปจะเริ่มทำงาน ผลึกสีขาวคล้ายเกลือ (efflorescence) ที่ผิวหลังผ่านไปหลายเดือนแสดงว่ากำลังเกิดการก่อตัวของไนเตรต
เครื่องมือที่ต้องใช้:
พลั่วเก็บเกี่ยวดินที่อุดมด้วยไนเตรท
เก็บเกี่ยวดินที่อุดมด้วยไนเตรท
หลังจาก 6–12 เดือน ดินในแปลงไนเตอร์ควรแสดงคราบผลึกสีขาวบนพื้นผิวที่สัมผัสอากาศ ขูดคราบผิวและเก็บดินชั้นบนสุด 10–15 ซม. ซึ่งเป็นจุดที่มีความเข้มข้นของไนเตรทสูงที่สุด เพราะแรงดึงระหว่างเส้นเลือดฝอย (capillary action) ดึงสาร KNO₃ ที่ละลายน้ำได้ขึ้นสู่ผิวดินเมื่อความชื้นระเหยไป เก็บดินที่อุดมด้วยไนเตรทนี้ใส่ถังหรือบาร์เรลที่แห้ง
เครื่องมือที่ต้องใช้:
พลั่ว
ถังเก็บตัวอย่างชะล้างไนเตรตออกจากดินด้วยน้ำ
ชะล้างไนเตรตออกจากดินด้วยน้ำ
บรรจุดินที่เก็บเกี่ยวแล้วซึ่งมีไนเตอร์ลงในถังไม้ที่มีตัวกรองฟางอยู่ด้านล่าง — เป็นการออกแบบถังชะล้างแบบเดียวกับที่ใช้ในการสกัดโพแทช เทน้ำสะอาดลงผ่านดินอย่างช้าๆ น้ำจะละลายโพแทสเซียมไนเตรต (KNO₃) ที่ละลายได้ พร้อมกับเกลืออื่นๆ (NaCl, KCl, เกลือแคลเซียม) ของเหลวสีน้ำตาลที่ไหลออกจากด้านล่างคือน้ำไนเตอร์ดิบ
ให้ของเหลวไหลผ่านดินเป็นครั้งที่สองเพื่อให้ได้ความเข้มข้นสูงขึ้น เช่นเดียวกับการทำน้ำด่างโพแทช สารละลายที่ได้ควรมีรสขมชัดเจนและให้ความรู้สึกเย็นเมื่อสัมผัสลิ้น ซึ่งเป็นวิธีทดสอบภาคสนามแบบดั้งเดิมสำหรับสารละลายไนเตรต
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
น้ำสะอาด (สำหรับล้าง)
ฟางสับเครื่องมือที่ต้องใช้:
ถังไม้
ถังเก็บตัวอย่างต้มสารละลายไนเตอร์ให้เข้มข้นเพื่อตกผลึกดินประสิว
ต้มสารละลายไนเตอร์ให้เข้มข้นเพื่อตกผลึกดินประสิว
เทสารละลายไนเตอร์ที่เข้มข้นลงในหม้อเหล็กขนาดใหญ่ แล้วต้มด้วยไฟคงที่เพื่อระเหยน้ำ เมื่อสารละลายเข้มข้นขึ้น สิ่งเจือปน (แคลเซียมซัลเฟต โซเดียมคลอไรด์) จะตกตะกอนออกมาก่อน เพราะละลายในน้ำร้อนได้น้อยกว่า KNO₃ ช้อนสิ่งเจือปนเหล่านี้ออกด้วยทัพพีมีรูหรือช้อนตัก
เมื่อของเหลวลดปริมาตรลงเหลือประมาณหนึ่งในสามของปริมาตรเดิม ให้ยกหม้อออกจากเตาและปล่อยให้เย็นลงอย่างช้า ๆ เมื่ออุณหภูมิลดลง โพแทสเซียมไนเตรตจะตกผลึกออกจากสารละลาย เพราะ KNO₃ ละลายในน้ำร้อนได้มากกว่ามาก (246 g/100 mL ที่ 100 °C) เมื่อเทียบกับน้ำเย็น (32 g/100 mL ที่ 20 °C) ผลึกดินประสิวรูปเข็มยาวจะก่อตัวขึ้นเมื่อของเหลวเย็นลง ความแตกต่างของการละลายที่ชัดเจนนี้ — หลักการของการตกผลึกซ้ำ — คือเหตุผลที่ KNO₃ สามารถทำให้บริสุทธิ์ได้ง่าย ๆ ด้วยการละลาย กรอง และทำให้เย็นลง
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ฟืนเครื่องมือที่ต้องใช้:
หม้อต้มใบใหญ่
เหล็กเขี่ยไฟเก็บรวบรวมและทำให้ผลึกดินประสิวแห้ง
เก็บรวบรวมและทำให้ผลึกดินประสิวแห้ง
เมื่อของเหลวเย็นลงถึงอุณหภูมิห้องแล้ว ให้รินของเหลวที่เหลือ (มาเธอร์ลิเคอร์) ออก และเก็บมวลผลึกที่ก้นและด้านข้างของหม้อ วางผลึกที่เปียกลงบนผ้าสะอาดหรือถาดไม้ในที่อุ่น แห้ง และมีที่กำบังลม ปล่อยให้แห้งสนิทภายใน 1–2 วัน ผลึกที่แห้งแล้วคือดินประสิวดิบ คือโพแทสเซียมไนเตรต (KNO₃) ที่มีสิ่งเจือปนอยู่บ้าง
เพื่อให้ได้ความบริสุทธิ์สูงขึ้น ให้ละลายดินประสิวดิบในน้ำเดือดให้น้อยที่สุด กรองขณะร้อนผ่านผ้าเพื่อกำจัดสิ่งเจือปนที่ไม่ละลาย แล้วปล่อยให้ตกผลึกใหม่อย่างช้าๆ โดยการทำให้เย็นลง การตกผลึกใหม่แต่ละรอบจะเพิ่มความบริสุทธิ์ สองถึงสามรอบจะได้ดินประสิวที่บริสุทธิ์พอสำหรับการผลิตดินปืน
เครื่องมือที่ต้องใช้:
ตะแกรงตาถี่
ถังเก็บตัวอย่างทดสอบความบริสุทธิ์ของดินประสิวด้วยการทดสอบการเผาไหม้
ทดสอบความบริสุทธิ์ของดินประสิวด้วยการทดสอบการเผาไหม้
วางผลึกดินประสิวแห้งปริมาณเล็กน้อยบนแผ่นถ่านหรือพื้นผิวที่ทนไฟ นำเปลวไฟไปสัมผัสกับผลึก โพแทสเซียมไนเตรตบริสุทธิ์จะสลายตัวที่อุณหภูมิ 400 °C และปล่อยก๊าซออกซิเจน: 2KNO₃ → 2KNO₂ + O₂ ผลึกจะเรืองแสงอย่างเข้มและเกิดฟองซู่ขณะที่ออกซิเจนที่ถูกปล่อยออกมาช่วยให้เกิดการเผาไหม้ วางถ่านที่กำลังลุกเป็นไฟหรือไม้ขีดบาง ๆ ไว้ใกล้ดินประสิวที่กำลังสลายตัว ถ่านควรลุกเป็นเปลวไฟสว่างเมื่อออกซิเจนที่ปล่อยออกมาจุดติดอีกครั้ง นี่คือคุณสมบัติเดียวกันที่ทำให้ KNO₃ มีความสำคัญต่อดินปืน: มันให้ออกซิเจนที่ทำให้ถ่านและกำมะถันเผาไหม้อย่างรุนแรงในพื้นที่ปิด
หากตัวอย่างเพียงแค่หลอมละลายโดยไม่เกิดฟองหรือปล่อยออกซิเจน แสดงว่ามีการปนเปื้อนด้วยโซเดียมคลอไรด์ (เกลือแกง) มากเกินไปหรือสิ่งเจือปนอื่น ๆ และจำเป็นต้องทำการตกผลึกใหม่อีกรอบ
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ถ่านไม้ทำความเข้าใจความเชื่อมโยงของไนโตรเจนกับอารยธรรม
ทำความเข้าใจความเชื่อมโยงของไนโตรเจนกับอารยธรรม
สารประกอบไนโตรเจนหล่อหลอมอารยธรรมผ่านสามช่องทาง การเกษตร: ไนโตรเจนคือ N ในระบบปุ๋ย N-P-K พืชทุกชนิดต้องการไนโตรเจนเพื่อสร้างกรดอะมิโนและโปรตีน ก่อนการใช้ปุ๋ยสังเคราะห์ ไนโตรเจนทางการเกษตรทั้งหมดมาจากปุ๋ยคอก การปลูกพืชตระกูลถั่วหมุนเวียน หรือแหล่งสะสมดินประสิว ซึ่งจำกัดจำนวนประชากรที่ผืนดินจะเลี้ยงได้ กระบวนการฮาเบอร์-บอช (Fritz Haber, ค.ศ. 1909; Carl Bosch, การผลิตในระดับอุตสาหกรรม, ค.ศ. 1913) สังเคราะห์แอมโมเนียจาก N₂ และ H₂ ในอากาศที่อุณหภูมิและความดันสูง: N₂ + 3H₂ → 2NH₃ สิ่งประดิษฐ์ชิ้นเดียวนี้เลี้ยงประชากรโลกในปัจจุบันได้ราวครึ่งหนึ่ง สงคราม: ดินปืน (75% KNO₃, 15% ถ่านไม้, 10% กำมะถัน) ครองสนามรบตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 จนถึงศตวรรษที่ 19 ชาติยุโรปมีคนขุดดินประสิว ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่รัฐที่มีอำนาจตามกฎหมายในการขุดพื้นยุ้งฉางและห้องใต้ดินเพื่อเก็บดินที่อุดมด้วยไนเตรต การถนอมอาหาร: ดินประสิวใช้ถนอมเนื้อสัตว์โดยเปลี่ยนเป็นไนไตรต์ (NO₂⁻) ซึ่งทำปฏิกิริยากับไมโอโกลบินทำให้เกิดสีชมพูของเนื้อที่ผ่านการถนอม และยับยั้ง Clostridium botulinum (แบคทีเรียที่ก่อให้เกิดโรคโบทูลิซึม)
ไนโตรเจนคือธาตุที่เชื่อมโยงโต๊ะอาหารเย็นเข้ากับสนามรบ และแก๊สที่มองไม่เห็นในทุกลมหายใจเข้ากับเคมีที่ทำให้ชีวิตเป็นไปได้
วัสดุ
8- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
วัสดุจากพิมพ์เขียวที่เชื่อมต่อ
พิมพ์เขียวนี้สร้าง
CC0 สาธารณสมบัติ
พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต
สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้


