
การทำกระจกเงาเงินด้วยกระบวนการของลีบิก — การสะสมเงินโลหะบนกระจก
ก่อนปี ค.ศ. 1835 กระจกเงาทำจากโลหะขัดเงา เช่น บรอนซ์ เหล็กกล้า หรือโลหะผสมสเปกูลัม ซึ่งหมองลงอย่างรวดเร็วและสะท้อนแสงได้ไม่ดีเมื่อเทียบกับกระจกเงาสมัยใหม่ การปฏิวัติเกิดขึ้นเมื่อจัสตุส ฟอน ลีบิกพัฒนากระบวนการทางเคมีเพื่อสะสมชั้นเงินโลหะบางและสม่ำเสมอลงบนผิวกระจกโดยตรง กระบวนการลีบิกใช้ปฏิกิริยากระจกเงาเงิน: ละลายซิลเวอร์ไนเตรตในแอมโมเนียเพื่อให้เกิดสารเชิงซ้อนไดแอมมินซิลเวอร์(I) (รีเอเจนต์ของทอลเลนส์) จากนั้นเติมน้ำตาลรีดิวซ์ (กลูโคสหรือฟอร์มัลดีไฮด์) สารรีดิวซ์จะให้อิเล็กตรอนแก่ไอออนเงิน ซึ่งตกตะกอนเป็นอะตอมเงินโลหะที่เกาะติดกับผิวกระจกที่สะอาด ก่อตัวเป็นชั้นเคลือบที่เรียบระดับอะตอมและสะท้อนแสงสูง กระบวนการนี้ทำงานได้ที่อุณหภูมิห้องและใช้สารเคมีง่ายๆ เพียงไม่กี่ชนิด ในช่วงทศวรรษ 1850 กระจกเงาเคลือบเงาของลีบิกได้เข้ามาแทนที่โลหะสเปกูลัมในกล้องโทรทรรศน์ โดยเลออง ฟูโก ใช้กระจกเงาเงินบนกระจกในปี ค.ศ. 1857 เพื่อสร้างกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงที่เหนือกว่าสิ่งใดที่ทำจากสเปกูลัม กระจกเงาในครัวเรือน กระจกเงาในกล้องโทรทรรศน์ และกระจกในเครื่องมือทางแสงทุกชิ้นที่ผลิตระหว่างปี ค.ศ. 1856 ถึงกลางศตวรรษที่ 20 (เมื่อการเคลือบอะลูมิเนียมด้วยสุญญากาศเข้ามาแทนที่) ล้วนใช้กระบวนการนี้ พิมพ์เขียวนี้แสดงการทำกระจกเงาเคลือบเงาด้วยวิธีรีเอเจนต์ของทอลเลนส์
เนื้อหาอันตราย
บลูพริ้นท์นี้มีขั้นตอนที่เป็นอันตราย เข้าสู่ระบบและเปิดใช้เนื้อหาอันตรายในการตั้งค่าบัญชีของคุณเพื่อดูคำแนะนำทีละขั้นตอน
เข้าสู่ระบบพิมพ์เขียวนี้สร้าง
บลูพริ้นท์ที่เกี่ยวข้อง
บลูพริ้นท์เหล่านี้แบ่งปันความรู้ — เทคนิค วัสดุ หรือหลักการ
CC0 สาธารณสมบัติ
พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต
สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้




