การสร้างปากกากระบอก (Qalam) — อุปกรณ์เขียนที่เก่าแก่ที่สุด

เลือกส่วนตรงของกระบอกแห้ง (Arundo donax) หรือไผ่ระหว่างเส้นผ่านศูนย์กลางภายนอก 8 มิลลิเมตรและ 12 มิลลิเมตร — สิ่งนี้กำหนดความกว้างสูงสุดของปากกา กระบอกต้องแห้งสนิท (อย่างน้อย 6 เดือนหลังจากตัด อุดมคติ 1 ปี) — กระบอกสีเขียวหรือครึ่งแห้งจะอ่อนเกินไปและจะขาดแทนที่จะตัดสะอาด Arundo donax เติบโตอย่างอิสระในสภาพอากาศทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตามหนองน้ำและพื้นที่ชื้นอ่อน เป็นกระบอกเดียวกับที่ใช้ในประวัติศาสตร์จากอียิปต์โบราณผ่านยุคทองของศรัทธาอิสลาม ไผ่เป็นทางเลือกที่ดีเยี่ยมสำหรับทั่วโลก ตัดส่วนตรงประมาณ 20-25 เซนติเมตรยาว — นี่คือความยาวปากกาที่สะดวกสบาย หากกระบอกมีโหนด (ข้อต่อที่มั่นคง) ให้วางโหนดหนึ่งไว้ 5-8 เซนติเมตรจากปลายการเขียน — มันทำหน้าที่เป็นกำแพงอ่างเก็บหมึกธรรมชาติ

ใช้มีดคม ๆ บนแท่นตัด ตัดปลายการเขียนของกระบอกที่มุมเอียงประมาณ 45-60 องศาจากแกนกลาง นี่สร้างการเปิดรูปไข่ที่เปิดเผยส่วนในของกระบอก การตัดควรสะอาดและเรียบ — มีดที่ยวจะทำให้เส้นใยกระบอกพังทลาย ความยาวของการตัดเอียงนี้กำหนดความยืดหยุ่นของปากกา: การตัดที่ยาวกว่า (เอียงมากขึ้น) ให้ปากกาที่ยืดหยุ่นมากขึ้น ในขณะที่การตัดที่สั้นกว่าให้ปากกาที่แข็งขึ้น ควบคุมได้ดีขึ้น สำหรับปากกาของคุณครั้งแรก ให้เป้าหมายการตัดประมาณ 2-3 เซนติเมตร หากใช้ไผ่ ผนังจะหนาและแข็งกว่า Arundo donax ดังนั้นการตัดจึงต้องใช้แรงมากขึ้น — ตัดห่างจากลำตัวของคุณเสมอ

กระบอกและไผ่มีแกนอ่อน (เนื้อเยื่อฟองน้ำ) ภายในลำต้นที่เป็นลำเลียง ใช้ปลายมีดตัดเอาแกนออกจากภายในปลายที่ตัด สร้างชั่นว่างที่สะอาดประมาณ 3-5 เซนติเมตรลึก ชั่นลำเลียงนี้ทำหน้าที่เป็นอ่างเก็บหมึก — หมึกเติมเนื้อที่นี้และได้รับการป้อนไปยังปลายปากกาด้วยแรงโน้มถ่วงและการกระทำของเส้นเลือด เก็บผนังกระบอกไว้ไม่ขาด — อย่าลบบาง หากส่วนกระบอกของคุณมีโหนด โหนดจะทำหน้าที่เป็นอุปสรรคธรรมชาติที่ป้องกันหมึกจากการไหลลงไปตามปากกา — นี่เป็นที่เหมาะ หากไม่มีโหนด อ่างเก็บหมึกจะถูก จำกัด โดยจำนวนหมึกที่ความตึงพื้นผิวมีไว้ในช่องว่าง

ปลายการเขียน (ปากกา) คือหน้าแบนหน้าของกระบอกที่กระดาษมาบรรพบุรุษ วางกระบอกบนแท่นตัดที่มีการเปิดหันขึ้น สร้างการตัดที่สะอาด ตั้งฉากตรงข้ามปลายการตัดเอียงเพื่อสร้างปลายการเขียนแบน ความกว้างของปลายแบนนี้คือความกว้างของปากกาของคุณ — โดยทั่วไป 2-5 มิลลิเมตรสำหรับลายมืออักษรกว้าง สำหรับลายมืออักษรอาหรับ (ซึ่งใช้ qalam แบบดั้งเดิม) ปากกามักจะถูกตัดที่มุมเล็กน้อยจากขวาไปซ้ายแทนที่จะตั้งฉากอย่างสมบูรณ์ — นี่ช่วยให้สัมผัสลายมืออักษรอาหรับที่มีลักษณะหนา-บาง สำหรับลายมืออักษรตะวันตก การตัดตั้งฉากจะใช้ได้ดี การตัดต้องสะอาดอย่างสมบูรณ์และคม — ความหยาบใด ๆ ที่ปลายการเขียนจะทำให้หมึกลุกลามไม่สม่ำเสมอและสร้างเครื่องหมายที่ขูดขึ้น

นี่คือขั้นตอนที่ละเอียดอ่อนที่สุด วางปากกาบนแท่นตัดที่ปลายการเขียนแบนหันลงมา วางมีดที่ศูนย์กลางของปากกา จัดตำแหน่งให้ยาวปากกา กดลงแรง ๆ และแยกปากกาประมาณ 8-15 มิลลิเมตรจากปลายการเขียน รอยแยกนี้จำเป็น — มันสร้างแขนทั้งสองที่งอเล็กน้อยภายใต้ความดันการเขียน และสำคัญที่สุด มันสร้างช่องเส้นเลือดที่ดึงหมึกจากอ่างเก็บไปยังกระดาษ โดยไม่มีรอยแยก หมึกจะไม่ไหล รอยแยกต้องอยู่ตรงกลาง — รอยแยกไม่อยู่ตรงกลางทำให้แขนข้างหนึ่งกว้างกว่าอีกข้าง ส่งผลให้จังหวะไม่สม่ำเสมอ รอยแยกต้องสะอาดโดยไม่มีรอยแตกด้านข้าง — ถ้ากระบอกแตกด้านข้าง เริ่มต้นด้วยชิ้นใหม่

ตรวจสอบปากกาอย่างใกล้ชิด แขนทั้งสองควรสมมาตร และปลายการเขียนควรแบนและเรียบอย่างสมบูรณ์ หากมีเส้นใยหยาบ ตัดปลายการเขียนเบา ๆ บนกระดาษทราย (400-600 ไฟ) วางแบนบนพื้นผิวที่มั่นคง — ลากปากกาผ่านกระดาษทรายไปในทิศทางการเขียน (ห่างจากตัวคุณ) สองสามครั้ง คุณยังสามารถปรับปรุงมุมปากกาโดยการตัดชิ้นสไลค์เล็ก ๆ ออกจากด้านหนึ่งหรืออีกด้านหนึ่งด้วยมีด นักเขียนบางคนทำให้มุมของปากกาแหลมกว่าเล็กน้อยเพื่อป้องกันไม่ให้ติดกระดาษ ทดสอบปากกาโดยดูจากด้านข้าง — แขนทั้งสองควรอยู่ระดับเดียวกัน (อันหนึ่งไม่ควรสูงกว่าอีกอัน) และจากด้านหน้า ปลายการเขียนควรเป็นเส้นตรงสะอาด

แช่ปากกาในหมึกเพื่อให้อ่างเก็บเติมบางส่วน — หมึกควรเข้าสู่ช่องลำเลียงและเปียกรอยแยก แตะปากกากับกระดาษและวาดจังหวะ หมึกควรไหลอย่างราบรื่นจากรอยแยกไปยังกระดาษในเส้นควบคุมของความกว้างปากกาของคุณ หากหมึกไม่ไหล: รอยแยกอาจแคบเกินไป (ขยายไป ตัวอักษรไม่กี่มิลลิเมตรต่อไป) หรือปลายการเขียนอาจขรุขระเกินไป (ทำให้เรียบ) หากหมึกพ่นออกมาเป็นหยดน้ำ: รอยแยกอาจกว้างหรือยาวเกินไป — สร้างปากกาใหม่ที่มีรอยแยกสั้นกว่า หากปากกาขูดและติดกระดาษ: ปลายการเขียนมีจุดขรุขระหรือมุมแหลม — ทำให้เรียบ ปากกากระบอกที่สร้างได้ดีสร้างลายเส้นที่อ่อนนุ่ม ลายนอกเหนือจากปากกาลำเหล็ก — กระบอกกดเล็กน้อยบนกระดาษ ให้ความอบอุ่นและลักษณะอินทรีย์ต่อการเขียน นี่คือเหตุผลที่นักเขียนมูซาหลายคนชอบปากกากระบอกสำหรับบางตัวอักษร

ปากกากระบอกจะสึกหรอจากการใช้งาน — วัสดุพืชอ่อนค่อย ๆ กัดกร่อนเมื่อเทียบกับกระดาษ นี่เป็นเรื่องปกติและคาดไว้ เมื่อปากกากลมและจังหวะสูญเสียความคมชัด (โดยทั่วไปหลังจาก 30-60 นาทีของการเขียน) ตัดปากกาใหม่: ตัดชิ้นบาง ๆ ออกจากปลายการเขียนเพื่อเปิดปลายที่คมชัด นิวใหม่ แต่ละการตัดใหม่จะช่วยลดปากกา 0.5-1 มิลลิเมตร และคุณสามารถตัดใหม่ได้หลายครั้งก่อนที่การตัดเอียงจะหมด ในที่สุด คุณจะต้องสร้างการตัดเอียงและรอยแยกใหม่ตั้งแต่เริ่มต้น ซึ่งจะทำให้ปากกาลดลง 2-3 เซนติเมตร ปากกา 20 เซนติเมตรสามารถคงไว้ได้หลายเซสชันของการเขียนและการตัดใหม่ เก็บปากกากระบอกในสถานที่แห้ง — ความชื้นทำให้กระบอกนุ่มและพองตัว หากปากกาแห้งสนิทและเปราะมากหลังจากเก็บไว้นาน ให้แช่ปลายปากกาในน้ำสักสองสามนาทีก่อนใช้เพื่อฟื้นความยืดหยุ่นบางส่วน