ทางที่เลื่อนผ่านชิ้นงาน: จุดหมุนเดียว ทุกมุม

ปลดการทำงานของเครื่องก่อน ทุกขั้นตอนในส่วนนี้ทำขณะปิดเครื่องและถอดปลั๊กออกแล้ว รั้วคือจุดอ้างอิง และแขนต้องตั้งฉากกับรั้วนี้ ใช้คลิปหนีบแผ่นไม้กว้างที่ทราบว่าตรงแนบกับรั้ว ดึงตัวรถเลื่อนออกมา วางฉากผสม (combination square) พิงกับรั้ว แล้วนำใบฉากขึ้นแตะตัวใบเลื่อย ไม่ใช่ฟัน เพราะฟันถูกดัดให้เอียงไปทั้งสองข้างและจะให้ค่าที่ผิดเพี้ยนตามระยะของการดัดฟัน ตรวจที่ปลายระยะการเคลื่อนที่ด้านใกล้และอีกครั้งที่ด้านไกล หากค่าที่อ่านได้เปลี่ยนไป แสดงว่าแขนยังไม่ตั้งฉาก และขั้นตอนที่ 4 จะแสดงให้เห็นว่าสิ่งนั้นก่อให้เกิดความคลาดเคลื่อนเท่าใดเมื่อตัดแผ่นไม้กว้าง ปรับที่ตำแหน่งดัชนี (index) ของแขน ไม่ใช่ด้วยการรองแผ่นรอง (shimming) ที่รั้ว รั้วเป็นชิ้นส่วนสิ้นเปลือง เพราะจะถูกตัดเข้าไปทุกครั้งที่เปลี่ยนมุมใบเลื่อย และเครื่องที่ตั้งฉากกับชิ้นส่วนที่ต้องเปลี่ยนทิ้งได้ จะเสียการตั้งฉากในครั้งแรกที่คุณเปลี่ยนชิ้นส่วนนั้น จดวันที่ตรวจสอบลงในสมุดบันทึกของคุณ เลื่อยแขนรัศมี (radial arm saw) ที่เคยถูกกระแทก ย้ายที่ หรือถูกให้ยืมไป ถือว่าไม่ตั้งฉากจนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าตั้งฉากแล้ว

สิทธิบัตรมีชื่อว่า 'Motor-driven woodworking tool' และข้อโต้แย้งของมันเกี่ยวกับการเคลื่อนที่ ไม่ใช่เกี่ยวกับการตัด มอเตอร์ที่ติดเลื่อยวงกลมแขวนอยู่กับโครงเหนือโต๊ะทำงาน โครงหมุนรอบจุดยึด SINGLE ดังนั้นเลื่อยจึงสามารถแกว่งเพื่อตัดได้ที่ทุกมุมในแนวราบ ขณะที่จุดหมุน และดังนั้นจุดที่เส้นตัดผ่าน ยังคงอยู่กับที่ ชุดประกอบเดียวกันยังเอียงได้ เพื่อให้แกนเลื่อยเอียงทำมุมกับโต๊ะ ซึ่งให้การตัดแบบเฉียง รวมทั้งสองอย่างเข้าด้วยกัน คุณก็จะได้การตัดแบบผสมจากการตั้งค่าเพียงครั้งเดียว Carter ยังวางตัวควบคุมไฟฟ้าไว้ใน **ด้ามปืนพก** บนชุดเลื่อน สองปีหลังจาก Black and Decker จดสิทธิบัตรด้ามจับนั้นสำหรับสว่าน รูปทรงนั้นได้หลุดออกจากเครื่องมือที่มันถูกประดิษฐ์ขึ้นมาแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องราวที่เงียบๆ ของชุดสิทธิบัตรทั้งหมดนี้ ข้ออ้างที่สำคัญสำหรับผู้ทำงานฝีมือคือการหมุนจุดเดียว บนกล่องตัดมุม (mitre box) คุณต้องจัดตำแหน่งชิ้นงานใหม่ทุกมุม และความคลาดเคลื่อนจะสะสมทุกครั้ง ที่นี่ชิ้นงานยังคงถูกยึดแนบกับรั้วไว้ และมีเพียงแขนที่เคลื่อนที่ ดังนั้นพื้นผิวอ้างอิงจึงไม่ถูกรบกวนเลย นี่คือวินัยแบบเดียวกับการวัดทุกช่องฟร็อต (fret) จากนัท (nut) แทนที่จะวัดจากฟร็อตก่อนหน้า

ตั้งแขนเลื่อยที่ 45 องศา แล้วตัดมุมเฉียงสี่ชิ้นจากแผ่นไม้เดียวกัน โดยไม่เปลี่ยนการตั้งค่าระหว่างการตัด จากนั้นประกอบชิ้นงานทั้งสี่เข้าเป็นกรอบแบบแห้ง (ไม่ใช้กาว) และใช้คลิปหนีบไว้ การตัดมุม 45 องศาสี่ครั้งจะรวมกันได้ 360 องศาก็ต่อเมื่อทุกการตัดได้ 45 องศาจริง ๆ ยกกรอบขึ้นส่องกับแสงที่แต่ละมุม หากมีช่องว่างที่ด้านนอก หมายความว่ามุมน้อยกว่า 45 องศา หากมีช่องว่างที่ด้านใน หมายความว่ามุมมากกว่า 45 องศา เนื่องจากความคลาดเคลื่อนปรากฏขึ้นสี่ครั้ง กรอบจึงแสดงข้อบกพร่องที่การตัดเพียงครั้งเดียวอาจซ่อนไว้ ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวกับที่ช่างเครื่องตรวจฉากโดยพลิกกลับไปมา แทนที่จะเชื่อมาตราส่วนที่ให้มา วัดช่องว่างด้วยเกจวัดระยะ (feeler gauge) แล้วจดบันทึกไว้ จากนั้นปรับค่าแก้ไขครึ่งหนึ่งที่ตัวตั้งมุมของแขน แล้วตัดอีกสี่ครั้ง โดยปกติการทำซ้ำสองรอบก็จะทำให้รอยต่อสนิท ความปลอดภัย ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เลือกได้บนเครื่องนี้: ให้ปิดฝาครอบใบเลื่อยไว้เสมอ ให้มือของคุณอยู่นอกเส้นทางของใบเลื่อยตลอดช่วงการเคลื่อนที่ และ **ดึงรถเลื่อน (carriage) ถอยกลับไว้** อย่าปล่อยให้มันพุ่งเข้าหาคุณ ขั้นตอนที่ 4 จะแสดงให้เห็นว่าเหตุใดมันจึงมีแนวโน้มจะพุ่งเข้าหา

**US 1,601,610** ชาร์ลส์ เค. คาร์เตอร์ แห่งลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ยื่นขอเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 1924 ได้รับการอนุมัติเมื่อวันที่ 28 กันยายน 1926 ประกอบด้วยแบบร่างสี่แผ่น หมดอายุแล้วนานแล้ว เลื่อยแขนรัศมี (radial arm saw) มักได้รับการยกเครดิตให้แก่เรย์มอนด์ เดวอลต์ ซึ่งเครื่องจักรปี 1922 ของเขาและบริษัทที่สร้างขึ้นรอบเครื่องนี้ทำให้ประเภทเครื่องนี้มีชื่อเสียง สิทธิบัตรของคาร์เตอร์เป็นคำตอบที่แยกต่างหากและร่วมสมัยสำหรับคำถามเดียวกัน แหล่งข้อมูลมีความเห็นต่างกันเรื่องลำดับความสำคัญ และคลังข้อมูลนี้ระบุทั้งสองข้อโดยไม่เลือกข้างใดข้างหนึ่ง สิ่งที่ไม่มีข้อโต้แย้งคือแนวคิดที่ทั้งสองใช้ร่วมกัน คือการนำเครื่องมือไปหาชิ้นงานบนแขนหนึ่งข้าง และให้จุดหมุนเพียงจุดเดียวรองรับทุกมุม เป็นเวลาห้าสิบปีที่เครื่องนี้เป็นศูนย์กลางของโรงงานขนาดเล็ก เพราะมันตัดขวาง ตัดมุมเอียง ตัดเฉียง ทำร่องดาโด และ—อย่างไม่ค่อยดี—ตัดตามยาว จากนั้นเลื่อยองศาแบบเลื่อนผสมได้เข้ามาทำงานตัดขวาง และเลื่อยโต๊ะได้เข้ามาทำงานตัดตามยาว ทำให้เลื่อยแขนรัศมีไม่ได้ทำงานใดงานหนึ่งอย่างเต็มที่ **ข้อจำกัดที่ตรงไปตรงมา** มันป้อนชิ้นงานด้วยตัวเอง ดังที่ขั้นตอนที่ 4 ระบุ ซึ่งทำให้การตัดตามยาวบนเครื่องนี้อันตรายอย่างแท้จริง และการตัดขวางต้องอาศัยการควบคุมตนเองอย่างมาก มันต้องการพื้นที่ติดตั้งขนาดใหญ่คงที่ และโต๊ะที่ต้องเรียบแบน หากมีสิ่งใดมากระทบเสาแล้ว มันจะหลุดจากแนวฉาก และการปรับแต่งที่ทำให้มันอเนกประสงค์ก็คือสิ่งเดียวกับที่ทำให้มันคลาดเคลื่อนได้ ทุกองศาอิสระคือช่องทางให้ผิดพลาดด้วยเช่นกัน