การรู้จักซิลิคอนในธรรมชาติ — จากก้อนหินเชิร์ตถึงผลึกควอตซ์
ซิลิคอน (Si, ธาตุเลขอะตอม 14) เป็นธาตุที่มีมากเป็นอันดับสองในเปลือกโลกรองจากออกซิเจน คิดเป็น 27.7% ตามมวล เมื่อรวมกับออกซิเจน ซิลิคอนจะสร้างซิลิเกต ซึ่งเป็นกลุ่มแร่ที่ประกอบเป็นหินทุกชนิดมากกว่า 90% แต่ซิลิคอนไม่เคยพบในธรรมชาติในรูปธาตุอิสระ เพราะมันจับตัวกับออกซิเจนอย่างแน่นหนา ทรายทุกเม็ด หินเชิร์ตทุกชิ้น ผลึกควอตซ์ทุกเม็ด และอนุภาคดินเหนียวทุกอนุภาคล้วนเป็นสารประกอบของซิลิคอน มนุษย์ใช้แร่ซิลิคอนมาตั้งแต่เครื่องมือหินชิ้นแรกเมื่อกว่า 3 ล้านปีก่อน ทำให้ซิลิคอนเป็นธาตุที่มนุษย์ใช้ต่อเนื่องยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์
ธาตุนี้ถูกแยกออกมาเป็นครั้งแรกโดย Jöns Jacob Berzelius ในปี ค.ศ. 1824 โดยให้ความร้อนโพแทสเซียมฟลูออโรซิลิเกต (K₂SiF₆) กับโพแทสเซียมโลหะ เขาตั้งชื่อว่า 'silicium' มาจากภาษาละติน 'silex' (หินเชิร์ต) ธาตุบริสุทธิ์เป็นธาตุกึ่งโลหะที่แข็ง เปราะ มีสีเทาเหมือนเหล็กกล้า มีโครงสร้างผลึกลูกบาศก์แบบเพชร โดยแต่ละอะตอมของซิลิคอนยึดกับอะตอมข้างเคียงสี่อะตอมในการจัดเรียงแบบทรงสี่หน้า ซึ่งก่อให้เกิดสมบัติของสารกึ่งตัวนำที่ขับเคลื่อนชิปคอมพิวเตอร์ทุกชิ้นบนโลก แต่ความสำคัญของซิลิคอนเริ่มขึ้นนานก่อนยุคอิเล็กทรอนิกส์
แผนการสอนนี้จะสอนให้คุณระบุรูปแบบธรรมชาติที่สำคัญที่สุดสามรูปแบบของซิลิคอน ได้แก่ หินเชิร์ต (SiO₂ ชนิดคริปโตคริสตัลไลน์) ควอตซ์ (SiO₂ ชนิดผลึก) และทราย (เม็ดควอตซ์ที่ผุพัง) และทำความเข้าใจว่าเหตุใดรูปแบบแต่ละชนิดจึงมีพฤติกรรมต่างกัน แม้จะเป็นสารประกอบทางเคมีชนิดเดียวกัน วัสดุทั้งสามนี้ให้เครื่องมือตัด การจุดไฟ แก้ว เซรามิก คอนกรีต และในที่สุดคือการปฏิวัติสารกึ่งตัวนำแก่มนุษยชาติ
คำแนะนำ
เข้าใจคุณสมบัติของซิลิคอนและตำแหน่งในตารางธาตุ
เข้าใจคุณสมบัติของซิลิคอนและตำแหน่งในตารางธาตุ
ซิลิคอน (Si, ธาตุเลขอะตอม 14) อยู่ในหมู่ 14 (หมู่คาร์บอน) คาบ 3 มีน้ำหนักอะตอม 28.086 และการจัดเรียงอิเล็กตรอนแบบ [Ne] 3s² 3p² ในฐานะกึ่งโลหะ ซิลิคอนมีคุณสมบัติร่วมกับทั้งโลหะและอโลหะ: มีความแข็งและเปราะเหมือนอโลหะ แต่นำไฟฟ้าได้ (ไม่ดี) เหมือนโลหะ ซึ่งทำให้เป็นสารกึ่งตัวนำ ซิลิคอนบริสุทธิ์มีความหนาแน่น 2.33 g/cm³ หลอมเหลวที่ 1414 °C และตกผลึกในโครงสร้างลูกบาศก์ไดมอนด์เดียวกับคาร์บอน (เพชร)
ซิลิคอนสร้างพันธะโคเวเลนต์ได้สี่พันธะ เหมือนคาร์บอน แต่พันธะซิลิคอน-ออกซิเจน (Si–O, 452 kJ/mol) เป็นพันธะที่แข็งแรงที่สุดชนิดหนึ่งในธรรมชาติ นี่คือเหตุผลที่ SiO₂ (ซิลิกา) มีความเสถียรสูงและพบได้ทั่วไป ในธรรมชาติ ซิลิคอนพบเกือบทั้งหมดในรูปซิลิคอนไดออกไซด์ (SiO₂) หรือซิลิเกต (SiO₄⁴⁻ เตตระฮีดรอนที่เชื่อมต่อกันเป็นสาย แผ่น หรือโครงข่าย) ความหลากหลายอันน่าทึ่งของแร่ซิลิเกต ตั้งแต่เฟลด์สปาร์ ไมกา ดินเหนียว ไปจนถึงซีโอไลต์ เกิดจากวิธีต่าง ๆ ในการเชื่อมต่อเตตระฮีดรอน SiO₄ เหล่านี้ และการแทนที่อะลูมิเนียม เหล็ก แคลเซียม และแคทไอออนอื่น ๆ ลงในโครงสร้าง
ค้นหาและระบุก้อนหินเหล็กไฟ (flint nodules) ในชั้นหินชอล์กหรือหินปูน
ค้นหาและระบุก้อนหินเหล็กไฟ (flint nodules) ในชั้นหินชอล์กหรือหินปูน
หินเหล็กไฟ (Flint) เป็นซิลิคอนไดออกไซด์แบบคริปโตคริสตัลลีน หรือ SiO₂ ในรูปผลึกควอตซ์ขนาดจุลทรรศน์ที่ยึดติดกันด้วยซิลิกาอสัณฐาน (amorphous silica) เกิดเป็นก้อนนอดุลภายในแหล่งสะสมชอล์กและหินปูน เกิดจากซิลิกาที่ละลายจากหนามฟองน้ำและเปลือกไดอะตอมตกตะกอนรอบนิวเคลียสอินทรีย์บนพื้นทะเลโบราณ ก้อนหินเหล็กไฟโดยทั่วไปมีสีเทาเข้มถึงดำ (มีสีจากสิ่งเจือปนอินทรีย์) และมีเปลือกนอกสีขาวขรุขระ (cortex ที่ผุกร่อน) อยู่ด้านนอก
ให้มองหาหินเหล็กไฟตามหน้าผาชอล์กที่เปิดเผย เหมืองหินปูน ตะกอนกรวดแม่น้ำที่อยู่ปลายน้ำจากแหล่งชอล์ก และทุ่งเกษตรที่ไถพรวนในพื้นที่ที่หินฐานเป็นชอล์ก หินเหล็กไฟมีน้ำหนักมากผิดปกติเมื่อเทียบกับขนาด (ความหนาแน่น 2.6 g/cm³) มีความวาวคล้ายขี้ผึ้งถึงแก้วบนพื้นผิวสด และเกิดรอยแตกแบบคอนคอยดัล (conchoidal fracture) ที่มีขอบคมเมื่อถูกกระแทก คุณสมบัตินี้ทำให้มันเป็นวัสดุสำหรับทำเครื่องมือที่สำคัญที่สุดของมนุษยชาติมานานกว่า 3 ล้านปี
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ก้อนหินเหล็กไฟเครื่องมือที่ต้องใช้:
ค้อนธรณีวิทยาเจาะหินเหล็กไฟก้อนเพื่อตรวจสอบรอยแตกแบบคอนโคอิดัล
เจาะหินเหล็กไฟก้อนเพื่อตรวจสอบรอยแตกแบบคอนโคอิดัล
วางก้อนหินเหล็กไฟบนพื้นผิวที่มั่นคงกลางแจ้ง ตีอย่างแรงด้วยหินค้อนหรือค้อนธรณีวิทยา หินเหล็กไฟแตกเป็นรอยแตกแบบคอนโคอิดัล คือพื้นผิวเรียบโค้งที่แผ่ออกจากจุดกระแทก คล้ายด้านในของเปลือกหอย (ภาษาละติน 'concha') รูปแบบการแตกนี้เกิดขึ้นเพราะหินเหล็กไฟไม่มีระนาบผลึกให้รอยแตกเดินตาม แนวการแตกจึงแผ่ออกเป็นรูปกรวยจากจุดกระแทก
ตรวจสอบพื้นผิวที่แตกใหม่: ควรเรียบ เป็นมันคล้ายแก้ว และโปร่งแสงที่ขอบบาง สีมีตั้งแต่เทาเข้มถึงน้ำตาลและเหลืองน้ำผึ้ง ขึ้นอยู่กับปริมาณแร่ธาตุ ลองยกเศษหินบางขึ้นส่องแสง หินเหล็กไฟคุณภาพดีจะโปร่งแสงกึ่งหนึ่ง รอยแตกแบบคอนโคอิดัลนี้เองที่ทำให้บรรพบุรุษของเราสร้างคมมีดที่คมกริบได้ด้วยการกะเทาะอย่างควบคุม เทคนิคที่เรียกว่าการกะเทาะหิน (knapping)
SAFETY: เศษหินเหล็กไฟคมกว่าเหล็กผ่าตัด สวมแว่นตานิรภัย จับเศษหินที่เพิ่งแตกใหม่ที่ขอบหนาเท่านั้น
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ก้อนหินเหล็กไฟเครื่องมือที่ต้องใช้:
หินทุบ
แว่นครอบตากันสารเคมีกระเด็นจุดไฟด้วยการขูดหินเหล็กไฟกับเหล็กเพื่อให้เกิดประกายไฟ
จุดไฟด้วยการขูดหินเหล็กไฟกับเหล็กเพื่อให้เกิดประกายไฟ
ถือหินเหล็กไฟที่มีขอบคมไว้ในมือข้างหนึ่ง แล้วกระแทกลงด้านล่างกับชิ้นเหล็กที่มีคาร์บอนสูง (ตะไบ ด้านหลังของใบมีด หรือเหล็กจุดไฟแบบดั้งเดิม) ประกายไฟร้อนจะกระเด็นออกจากเหล็ก ไม่ใช่จากหินเหล็กไฟ ขอบหินเหล็กไฟที่คมและแข็ง (ความแข็งโมส์ 7) จะขูดอนุภาคเล็กๆ ออกจากเหล็กที่อ่อนกว่า (ความแข็งโมส์ 5-6) เศษเหล็กขนาดจิ๋วเหล่านี้ถูกความร้อนจากแรงเสียดทานจนสูงกว่าอุณหภูมิจุดติดไฟ และลุกไหม้ในอากาศขณะกระเด็นออกมา ทำให้เกิดเป็นประกายไฟที่มองเห็นได้
นี่คือเหตุผลที่การจุดไฟด้วยหินเหล็กไฟและเหล็กได้ผล ประกายไฟคืออนุภาคเหล็กที่กำลังลุกไหม้ที่อุณหภูมิประมาณ 1500 °C ก่อนที่จะมีเหล็ก มนุษย์ยุคหินใหม่ใช้ไพไรต์เหล็ก (FeS₂) กระทบกับหินเหล็กไฟ ซึ่งเป็นหลักการเดียวกัน แต่ใช้ประกายไฟจากไพไรต์แทนประกายไฟจากเหล็ก วิธีหินเหล็กไฟและเหล็กเป็นวิธีจุดไฟหลักตั้งแต่ยุคเหล็กจนถึงต้นศตวรรษที่ 19 ก่อนที่ไม้ขีดไฟแบบเสียดสีจะเข้ามาแทนที่
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ก้อนหินเหล็กไฟค้นหาและระบุควอตซ์ผลึก
ค้นหาและระบุควอตซ์ผลึก
ควอตซ์คือซิลิกอนไดออกไซด์ที่เป็นผลึก — เป็น SiO₂ ชนิดเดียวกับหินเหล็กไฟ (flint) แต่มีอะตอมเรียงตัวกันเป็นโครงผลึกที่มีระเบียบในระยะไกล แทนที่จะเป็นมวลคริปโตคริสตัลลายน์ ให้มองหาควอตซ์ในหินอัคนีและหินแปร: แกรนิตมีควอตซ์ 20–60% เป็นเม็ดคล้ายแก้วโปร่งแสง; เส้นควอตซ์ (แถบสีขาวถึงใส) พาดผ่านหินหลายชนิด; และผลึกควอตซ์ที่ตั้งอิสระจะเติบโตในโพรง (geodes) และตามผนังเส้นแร่
ผลึกควอตซ์เป็นปริซึมหกเหลี่ยมที่ปลายด้วยพีระมิดหกด้าน รูปร่างที่โดดเด่นนี้สะท้อนสมมาตรผลึกทรงสามเหลี่ยม (trigonal) ภายใน ควอตซ์บริสุทธิ์ไม่มีสีและโปร่งใส (rock crystal); สิ่งเจือปนเล็กน้อยทำให้เกิดอเมทิสต์ (สีม่วง จากเหล็ก) ซิทริน (สีเหลือง จากเหล็ก) โรสควอตซ์ (สีชมพู จากไทเทเนียมหรือแมงกานีส) และสโมกกี้ควอตซ์ (สีน้ำตาลเทา จากการฉายรังสีตามธรรมชาติ) ทั้งหมดเป็น SiO₂ ควอตซ์มีค่าความแข็งโมห์ส 7 — ขีดกระจก(5.5) และเหล็กกล้า (5-6) ได้ง่าย ซึ่งเป็นการทดสอบการระบุในภาคสนามที่เชื่อถือได้
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ทรายควอตซ์เครื่องมือที่ต้องใช้:
ค้อนธรณีวิทยาทดสอบความแข็งของควอตซ์ด้วยการขูดแก้ว
ทดสอบความแข็งของควอตซ์ด้วยการขูดแก้ว
นำผลึกควอตซ์หรือชิ้นหินเหล็กไฟมาลากปลายให้แน่นข้ามแก้วธรรมดา (กระจกหน้าต่าง ขวดแก้ว) ทั้งควอตซ์และหินเหล็กไฟจะทิ้งรอยขีดที่มองเห็นได้บนผิวแก้ว ซึ่งยืนยันว่าแร่มีความแข็งอย่างน้อย 7 ตามมาตราโมส แก้วมีความแข็งประมาณ 5.5 ตามมาตราโมส ดังนั้นสิ่งใดที่แข็งกว่าแก้วจะขูดแก้วได้ หากแร่ของคุณ NOT ขูดแก้วได้ แสดงว่าไม่ใช่ควอตซ์ อาจเป็นแคลไซต์ (โมส 3) ซึ่งดูคล้ายกันแต่เป็นแคลเซียมคาร์บอเนต ไม่ใช่ซิลิคอนไดออกไซด์
ความแข็งนี้เป็นเหตุผลที่ทรายควอตซ์เป็นวัสดุขัดหลักในกระดาษทราย ที่หินทรายที่มีควอตซ์สูงถูกใช้เป็นหินโม่สำหรับบดเมล็ดพืช และเหตุใดฝุ่น SiO₂ จึงเป็นอันตรายต่อปอด เพราะอนุภาคที่แข็งไม่สามารถละลายหรือถูกย่อยสลายโดยร่างกายได้
ตรวจสอบทรายในฐานะเม็ดควอตซ์ที่ผุพัง
ตรวจสอบทรายในฐานะเม็ดควอตซ์ที่ผุพัง
เก็บทรายหนึ่งกำมือจากชายหาด ริมตลิ่งแม่น้ำ หรือทะเลทราย ทรายส่วนใหญ่คือควอตซ์ที่ผุพัง ซึ่งเป็นเม็ดของ SiO₂ ที่คงอยู่ได้นับล้านปีจากการกัดเซาะ เพราะควอตซ์มีความต้านทานต่อปฏิกิริยาทางเคมีสูงมาก แร่ธาตุอื่น (เฟลด์สปาร์ ไมกา เฟอร์โรแมกนีเซียน) จะผุพังและละลายไปตามกาลเวลา ส่วนควอตซ์ยังคงอยู่ วางทรายบนพื้นผิวเรียบแล้วสังเกตเม็ดทรายอย่างละเอียด: เม็ดควอตซ์จะโปร่งแสง มีลักษณะคล้ายแก้ว และกลมมนจากการขัดสี เม็ดสีเข้มอาจเป็นแมกนетไทต์ (Fe₃O₄) เม็ดสีขาวทึบแสงอาจเป็นชิ้นส่วนของเฟลด์สปาร์ ส่วนเศษเปลือกหอยคือแคลเซียมคาร์บอเนต
ทรายควอตซ์นี้เป็นวัตถุดิบสำหรับการทำแก้ว เมื่อให้ความร้อนเหนือ 1700 °C SiO₂ บริสุทธิ์จะหลอมเป็นของเหลวหนืด และเมื่อเย็นตัวอย่างรวดเร็วจะกลายเป็นแก้ว ซึ่งเป็นของแข็งอะมอร์ฟัสที่ไม่มีโครงสร้างผลึก การเติมสารช่วยหลอม (โซดา Na₂CO₃ หรือโพแทช K₂CO₃) จะลดจุดหลอมเหลวลงประมาณ 1000 °C ทำให้การทำแก้วเป็นไปได้จริงด้วยแหล่งเชื้อเพลิงโบราณ หน้าต่าง ขวด และเลนส์ทางแสงทุกชิ้นล้วนทำจากทรายควอตซ์ที่หลอมแล้ว
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ทรายละเอียดทดสอบความต้านทานกรดของซิลิคอนไดออกไซด์
ทดสอบความต้านทานกรดของซิลิคอนไดออกไซด์
วางควอตซ์หรือหินเหล็กไฟชิ้นหนึ่งและหินปูนชิ้นหนึ่งเคียงข้างกัน หยดน้ำส้มสายชู (กรดอะซิติก) ลงบนทั้งสองชิ้น หินปูนจะเกิดฟองฟู่อย่างรุนแรงเมื่อกรดละลายแคลเซียมคาร์บอเนต (CaCO₃ + 2H⁺ → Ca²⁺ + H₂O + CO₂↑) ส่วนควอตซ์ไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ เลย — ซิลิคอนไดออกไซด์แทบไม่ทำปฏิกิริยากับกรดทุกชนิด ยกเว้นกรดไฮโดรฟลูออริก (HF) ซึ่งโจมตีพันธะ Si–O โดยตรง
ความต้านทานกรดนี้เป็นเหตุผลที่ทรายควอตซ์คงอยู่ได้ผ่านการผุพังทางธรณีวิทยาในขณะที่แร่ชนิดอื่นละลายไป เป็นเหตุผลที่แก้วสามารถบรรจุกรดได้อย่างปลอดภัย และเป็นเหตุผลที่โรคซิลิโคซิส (โรคปอดจากการสูดฝุ่น SiO₂) อันตรายมาก เพราะร่างกายไม่สามารถละลายหรือกำจัดอนุภาคควอตซ์ได้ นอกจากนี้ยังเป็นเหตุผลที่ลูกปัดฟายแอนซ์ของชาวอียิปต์โบราณ (ควอตซ์บด + โซดา + ทองแดง) สามารถคงอยู่มาได้ 5000 ปีในสุสานทะเลทราย โดยเคลือบสีน้ำเงินยังสมบูรณ์
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ก้อนหินเหล็กไฟ
น้ำส้มสายชูขาวสำหรับทำความสะอาด
แคลเซียมคาร์บอเนต - หินปูนบดระบุดินเหนียวว่าเป็นอะลูมิโนซิลิเกตที่ผุพัง
ระบุดินเหนียวว่าเป็นอะลูมิโนซิลิเกตที่ผุพัง
ค้นหาดินเหนียวริมตลิ่งแม่น้ำ ไหล่ถนนที่ถูกตัด หรือหลุมขุดก่อสร้าง ทำให้เปียกแล้วกลิ้งระหว่างนิ้วมือ ดินเหนียวแท้จะเรียบ มีความเหนียวและพลาสติกเมื่อเปียก และแข็งตัวเมื่อแห้ง แร่ดินเหนียว (คาโอลิไนต์ มอนต์มอริลโลไนต์ อิลไลต์) เป็นอะลูมิโนซิลิเกตที่มีน้ำเป็นองค์ประกอบ ประกอบด้วยเตตระฮีดรอนซิลิกอน-ออกซิเจนที่เชื่อมกับออคตาฮีดรอนอะลูมิเนียม-ออกซิเจนในโครงสร้างแผ่น โดยมีโมเลกุลน้ำอยู่ระหว่างแผ่น สูตรของคาโอลิไนต์คือ Al₂Si₂O₅(OH)₄
ดินเหนียวเกิดขึ้นเมื่อแร่เฟลด์สปาร์ (KAlSi₃O₈, NaAlSi₃O₈, CaAl₂Si₂O₈) ในหินแกรนิตและหินที่คล้ายกันถูกผุพังทางเคมีโดยน้ำและกรดคาร์บอนิกเป็นเวลาหลายพันปี โครงสร้างซิลิกอน-ออกซิเจนแตกตัวบางส่วน อะลูมิเนียมถูกปลดปล่อยออกมา และอะตอมที่จัดเรียงใหม่ตกผลึกเป็นอนุภาคดินเหนียวแบนเล็กๆ อนุภาคเหล่านี้ซึ่งโดยทั่วไปมีขนาดน้อยกว่า 2 ไมโครเมตร ทำให้ดินเหนียวมีความเป็นพลาสติก เพราะฟิล์มน้ำระหว่างแผ่นแบนทำให้แผ่นเลื่อนไถลผ่านกันได้
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ดินดิบจากตลิ่งแม่น้ำเข้าใจความเชื่อมโยงของซิลิคอนกับอารยธรรม
เข้าใจความเชื่อมโยงของซิลิคอนกับอารยธรรม
สารประกอบซิลิคอนเป็นรากฐานของทุกยุคสมัยสำคัญในเทคโนโลยีของมนุษย์ ยุคหิน (3.3 ล้านปีก่อน – 3300 BCE): หินเหล็กไฟและออบซิเดียน (แก้วภูเขาไฟ ซึ่งมี SiO₂ ด้วยเช่นกัน) เป็นวัสดุหลักในการทำเครื่องมือ โดยรอยแตกแบบคอนโคอิดาลของมันทำให้สามารถกะเทาะเป็นใบมีดที่คมกว่ามีดผ่าตัดเหล็กสมัยใหม่ได้ เครื่องปั้นดินเผา (29,000 BCE–): ดินเหนียว (อลูมิโนซิลิเกต) ที่เผาที่อุณหภูมิ 600–1200 °C ให้เครื่องปั้นดินเผา อิฐ และกระเบื้อง ซึ่งเป็นวัสดุสังเคราะห์ชิ้นแรกในประวัติศาสตร์มนุษย์ แก้ว (3500 BCE–): การหลอมทรายควอตซ์ร่วมกับโซดาฟลักซ์ ทำให้เกิดวัสดุโปร่งใสที่ทำให้เกิดทัศนศาสตร์ เคมี และสถาปัตยกรรม คอนกรีต (300 BCE–): คอนกรีตพอซโซลานิกของโรมันผสมซิลิกาจากภูเขาไฟกับปูนขาว สร้างโครงสร้าง (เช่น วิหารแพนธีออน และท่าเรือ) ที่คงทนมาแล้วกว่า 2000 ปี สารกึ่งตัวนำ (1947–): ผลึกซิลิคอนที่บริสุทธิ์สูงมาก (บริสุทธิ์ 99.9999999% หรือ 'nine nines') เป็นวัสดุพื้นฐานของทรานซิสเตอร์ทุกตัวในคอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ และเซลล์แสงอาทิตย์ทุกชิ้นบนโลก
ตั้งแต่ขวานมือแรกไปจนถึงไมโครโปรเซสเซอร์ล่าสุด เรื่องราวของซิลิคอนครอบคลุมวิวัฒนาการทั้งหมดของเทคโนโลยีมนุษย์ ไม่มีธาตุใดที่จำเป็นอย่างต่อเนื่องมายาวนานเท่านี้
วัสดุ
6- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- ตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
CC0 สาธารณสมบัติ
พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต
สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้