การใช้ค้อนตีน็อตแทนการใช้แรงกด

หยิบน็อตและสกรูใส่ในปากกาจับชิ้นงาน (bench vise) โดยใช้แหวนรองธรรมดาวางไว้ใต้น็อต ขันลงด้วยประแจปากตายจนแน่นพอดี จากนั้นให้ขันต่อไปและสังเกตจุดที่ร่างกายทั้งตัวต้องออกแรง เช่น เท้ายันไว้และไหล่เกร็งล็อก คราวนี้ให้คลายออกแล้วทำงานเดิมด้วยประแจกระแทก (impact wrench) เครื่องมือจะสั่นสะเทือนและน็อตขยับไป แต่ข้อมือของคุณแทบไม่รู้สึกอะไรเลย นี่คือข้อสังเกตที่ขั้นนี้อธิบาย จากนั้นทำสิ่งที่สำคัญที่สุด ขันด้วยประแจกระแทก หยุด แล้ววางประแจวัดแรงบิด (torque wrench) บนน็อตตัวเดิมเพื่อดูว่ามันขันได้แรงบิดจริงเท่าไร จดตัวเลขไว้ ทำซ้ำอีกสามครั้ง โดยใช้เวลากดไกเท่าเดิม กับน็อตและสกรูตัวเดิม คุณจะได้คำตอบที่แตกต่างกันสี่ค่า ประแจกระแทกเป็นเครื่องมือสำหรับ MOVING ตัวยึด ไม่ใช่สำหรับการตั้งค่าแรงขันที่แม่นยำ และความแตกต่างที่คุณเพิ่งวัดได้คือเหตุผลที่ทุกจุดต่อที่สำคัญยังต้องขันเก็บงานด้วยประแจวัดแรงบิด แม้ในโรงงานที่เต็มไปด้วยเครื่องมือกระแทกก็ตาม

สิทธิบัตรของ Amtsberg มีชื่อว่า 'Impact clutch' และกลไกนี้คือเหตุผลนั้น เพลาขาออกมี **anvil** ที่มีขากรรไกรเว้นระยะ รอบ ๆ มันบนตัวพยุงมี **hammer dogs** ซึ่งติดตั้งบนสลักที่วิ่ง PARALLEL ไปยังแกนของ anvil ดังนั้นแต่ละ dog สามารถแกว่งเข้าและออกได้ แทนที่จะเลื่อน สิทธิบัตรเรียกการจัดเรียงนี้ว่า การจัดเรียงแบบกรงกระรอก **driving cam** ดัน dog แต่ละตัวที่จุดซึ่งเยื้องจากจุดหมุนของมันเอง ค่าการเยื้องนี้คือหัวใจของการออกแบบ มันแยกเป็นสององค์ประกอบ หนึ่งขับ dog ให้กดกับขากรรไกรของ anvil และอีกหนึ่งทำให้ dog แกว่งออกจาก OUT ของการเข้าเกียร์ ตัวไหนชนะขึ้นอยู่กับว่า anvil ต้านทานมากเพียงใด ดังนั้นวงจรจึงทำงานด้วยตัวเอง เมื่อหมุนอิสระ dog จะยังคงเข้าเกียร์และ anvil หมุนไปพร้อมมอเตอร์ ทันทีที่ข้อต่อต้านทาน องค์ประกอบการปลดจะเอาชนะองค์ประกอบการขับ dog แกว่งออก ชุดค้อนเร่งความเร็วไปเกือบหนึ่งรอบ และพื้นผิวของ cam ที่เสริมกันจะนำ dog กลับเข้าเกียร์เพื่อการตีครั้งต่อไป ไม่มีอะไรกำหนดเวลาการตี แรงต้านของข้อต่อเองเป็นตัวกำหนดว่าเครื่องมือจะเริ่มตีเมื่อใด นั่นคือเหตุผลที่ประแจกระแทกหมุนน็อตหลวมได้อย่างเงียบ ๆ และเริ่มสั่นเมื่อน็อตแน่นเข้าที่

ลูกบ๊อกซ์โครเมียมถูกทำให้แข็งเพื่อความแข็งแรง และจึงเปราะ ลูกบ๊อกซ์อิมแพกต์ทำจากโลหะผสมที่เหนียวกว่าและอ่อนกว่า และผนังจะหนากว่าเห็นได้ชัด ซึ่งไม่ใช่การตลาด แต่เป็นการออกแบบเพื่อรับกับรูปแบบการพังที่ต่างออกไป ให้เปรียบเทียบลูกบ๊อกซ์อย่างละตัวด้วยเวอร์เนียร์คาลิปเปอร์ วัดความหนาของผนังที่ปลายด้านขับ แล้วจดค่าทั้งสองไว้ จากนั้นดูผิวสำเร็จ ระหว่างลูกบ๊อกซ์อิมแพกต์ผิวดำออกไซด์กับลูกบ๊อกซ์โครเมียมผิวเงา ลูกบ๊อกซ์มือที่รับแรงอย่างค่อยเป็นค่อยไปจะยืดตัวก่อนแตกหัก แต่ลูกบ๊อกซ์ที่ต้องรับการกระแทกหนึ่งร้อยครั้งต่อวินาทีจะได้รับแรงล้า และผนังที่แข็งและเปราะภายใต้การกระแทกซ้ำ ๆ จะแตกร้าวแล้วกระเด็นเป็นเศษชิ้นส่วน นั่นคือเหตุผลของกฎข้อนี้ และยังเป็นเหตุผลที่ลูกบ๊อกซ์อิมแพกต์มีสลักยึดและโอริงด้วย เพื่อให้ชิ้นส่วนอยู่ด้วยกันและอยู่บนทั่ง ให้สวมแว่นนิรภัยในขั้นตอนนี้และทุกขั้นตอนที่เครื่องมือกำลังทำงาน อันตรายไม่ได้อยู่ที่แรงบิด แต่อยู่ที่เศษชิ้นส่วนที่กระเด็นออกมา

**US 2,285,638** โดย Lester A. Amtsberg มอบหมายให้ Chicago Pneumatic Tool Company ยื่นคำขอเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 1939 ได้รับอนุมัติเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 1942 พร้อมแบบวาดสิบแปดแผ่นแสดงกลไกขณะเข้าขบ การกระแทก การปลดคลัตช์ และการเข้าขบอีกครั้ง สิทธิบัตรนี้หมดอายุไปนานแล้ว Chicago Pneumatic ผลิตเครื่องมือลมสำหรับอุตสาหกรรม และประแจกระแทกเป็นแนวคิดของเครื่องมือลมก่อนจะเป็นเครื่องมือไฟฟ้า เพราะอากาศอัดให้มอเตอร์ที่เบาและเร็ว ซึ่งเหมาะกับกลไกที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเร่งความเร็วของมวลชิ้นเล็ก ๆ รุ่นไฟฟ้าและรุ่นไร้สายตามมาภายหลัง และยังคงใช้คลัตช์แบบเดิมไว้ ประแจกระแทกของ Amtsberg ไม่ใช่ตัวแรก กลไก 'น้ำหนักแกว่ง' มีมาก่อนหน้านั้น สิ่งที่กรงกระรอกให้มาคือความสมมาตร ตัวดอกที่แกว่งบนสลักขนานจะคงแนวเดียวกับขากรรไกรของทั่ง ส่วนน้ำหนักที่แกว่งอาจเอียงทำมุมและกระแทกผิวขบของตัวเองได้ **ข้อจำกัดที่ตรงไปตรงมา** มันไม่สามารถบอกแรงบิดที่ไปถึงได้ ซึ่งขั้นตอนที่ 1 ใช้วัดค่า ดังนั้นจึงควรใช้ตอนขันให้หลวมหรือคลายจุดที่ติดแน่น ไม่ควรใช้ตอนตั้งค่าสุดท้าย มันมีเสียงดังจนทำลายการได้ยินได้อย่างรวดเร็ว มันทำให้ซ็อกเก็ตที่ไม่ได้ออกแบบมารับแรงนี้เสียหาย และในข้อต่อที่อ่อนหรือเปราะ แรงกระแทกเดียวกันที่ช่วยคลายน็อตที่ติดแน่นอาจทำให้เกลียวเสียหรือเพลาหักก่อนที่ผู้ปฏิบัติงานจะรู้สึกได้