การทำงานร่วมกัน
ศิลปะ
ความงามและสุขภาพ
งานฝีมือ
วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์
ความบันเทิง
สิ่งแวดล้อม
อาหารและเครื่องดื่ม
วิศวกรรมย้อนรอย
วิทยาศาสตร์
กีฬา
เทคโนโลยี
อุปกรณ์สวมใส่
ต้นยางและยางธรรมชาติ — การกรีดน้ำยางแบบดั้งเดิมในป่าอเมซอน
English
MestreParafuso

สร้างโดย

MestreParafuso

23. เมษายน 2026BR
82
0
0
0
0

ต้นยางและยางธรรมชาติ — การกรีดน้ำยางแบบดั้งเดิมในป่าอเมซอน

คู่มือฉบับสมบูรณ์เกี่ยวกับเทคนิคดั้งเดิมของคนกรีดยาง (seringueiros) ในการเก็บยางธรรมชาติ (Hevea brasiliensis) ในป่าฝนอเมซอนของบราซิล ยุคเฟื่องฟูของยางพารา (ค.ศ. 1879-1912) เปลี่ยนเมืองมาเนาส์และเบเลงให้กลายเป็นมหานคร เป็นทุนสนับสนุนโรงละครอเมซอน และดึงดูดชาวตะวันออกเฉียงเหนือนับพันคนให้เข้ามา เทคนิคของ seringueiro ได้แก่ การเดินตามเส้นทางกรีดยางก่อนรุ่งสาง การกรีดเฉียงด้วยมีดกรีดยาง การเก็บน้ำยางในถ้วย และการรมควันน้ำยางเหนือไฟเพื่อผลิตเป็นก้อนยาง ถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของอเมซอน ต้นยางแต่ละต้นให้น้ำยาง 30-50 มล. ต่อการกรีดหนึ่งครั้ง และต้องพัก 2 วันระหว่างการกรีดแต่ละครั้ง คู่มือนี้ครอบคลุมทุกอย่างตั้งแต่การระบุต้นยางในป่าไปจนถึงการรมควันน้ำยาง
ระดับกลาง
4-8 ชั่วโมง (รอบการกรีดตอนรุ่งสาง + การรมควัน)

คำแนะนำ

1

ทำความรู้จักกับต้นยาง (Hevea brasiliensis)

ต้นยาง (Hevea brasiliensis) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Euphorbiaceae มีถิ่นกำเนิดในลุ่มน้ำอเมซอน สูงได้ถึง 25-30 เมตร ลำต้นตรงมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 30-60 ซม. และเรือนยอดกว้าง เปลือกเรียบและมีสีเทาอมเขียว มีรอยแผลใบปรากฏอยู่ ใบเป็นใบประกอบแบบนิ้วมือ (มีใบย่อย 3 ใบ) ขอบใบเรียบ เรียงสลับกัน ต้นยางให้ผลแบบแคปซูลที่มี 3 เมล็ด ซึ่งจะแตกออกเมื่อสุก และดีดเมล็ดออกไปไกลหลายเมตร ที่มาของชื่อวงศ์ (Euphorbiaceae มาจากภาษากรีก 'euphorbia') ยางพาราถูกผลิตในท่อน้ำยาง (laticifer vessels) ที่อยู่ในเปลือกชั้นใน (secondary phloem) น้ำยางสดเป็นอิมัลชันสีขาวคล้ายน้ำนม ประกอบด้วยอนุภาคยาง (cis-1,4-polyisoprene) 30-40% แขวนลอยอยู่ในน้ำ รวมทั้งโปรตีน น้ำตาล แร่ธาตุ และไขมัน

2

ทำความเข้าใจประวัติศาสตร์ของวงจรยางพารา

วงจรยางพารารอบแรก (1879-1912) เปลี่ยนแปลงอเมซอนของบราซิลอย่างมาก ความต้องการยางพาราทั่วโลกสำหรับยางจักรยานและยางรถยนต์ดึงดูดคนกรีดยางหลายพันคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวตะวันออกเฉียงเหนือที่หนีความแห้งแล้ง มาเนาส์กลายเป็นหนึ่งในเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในโลก โรงละครอเมซอนัส (1896) ถูกสร้างขึ้นด้วยวัสดุที่นำเข้าจากยุโรป บราซิลครองการผูกขาดยางพาราของโลกจนถึงปี 1876 เมื่อเฮนรี วิคแฮมลักลอบนำเมล็ดพันธุ์ Hevea จำนวน 70,000 เมล็ดไปยังสวนพฤกษศาสตร์หลวงคิว ในอังกฤษ ต้นกล้าถูกส่งไปยังซีลอน (ศรีลังกา) และมาลายา ซึ่งสวนยางที่จัดการอย่างเป็นระบบได้แซงหน้าการผลิตยางจากป่าอเมซอน ภายในปี 1913 ยางจากสวนในเอเชียได้ครองตลาดโลกแล้ว และวงจรยางอเมซอนก็ล่มสลาย ปัจจุบัน ไทยและอินโดนีเซียเป็นผู้ผลิตรายใหญ่ที่สุดของโลก ในบราซิล คนกรีดยาง เช่น ชิโก เมนเดส (1944-1988) ต่อสู้เพื่อการจัดตั้งเขตสงวนยางพารา (Extractive Reserves) เพื่ออนุรักษ์วิถีชีวิตดั้งเดิมและป่าไม้

3

การระบุต้นยางในป่า

ในป่าอเมซอนพื้นเมือง ต้นยางขึ้นกระจัดกระจาย โดยทั่วไปมีต้นที่ให้น้ำยางได้ 5-10 ต้นต่อเฮกตาร์ และไม่เคยขึ้นเป็นกลุ่มหนาแน่น ผู้กรีดยางต้องรู้จัก 'เส้นทางเซริงกา' ซึ่งเป็นเส้นทางวงกลมผ่านป่าที่เชื่อมต้นยาง 100-200 ต้น และเดินทุกวัน การระบุ Hevea brasiliensis ได้จาก ลำต้นตรง เปลือกเรียบสีเทาอมน้ำตาลที่มีช่องอากาศแนวนอน (รูพรุน) ใบประกอบแบบสามใบที่มีก้านใบยาว และรอยแผลจากการกรีดครั้งก่อนบนต้นที่เคยกรีดแล้ว ในสวนยาง (สวนยางที่เพาะปลูก) ต้นยางจะปลูกเป็นแถวห่างกัน 7x3 เมตร (ประมาณ 470 ต้นต่อเฮกตาร์) ต้นยางพร้อมกรีดเมื่อมีเส้นรอบวง 50 เซนติเมตรที่ความสูง 1 เมตรจากพื้นดิน ซึ่งโดยทั่วไปอยู่ที่อายุ 5-7 ปี ไม่ควรกรีดต้นที่อายุน้อยกว่า เพราะเปลือกจะบางเกินไป

เครื่องมือที่ต้องใช้:

มีดพร้ามีดพร้า
4

เตรียมมีดกรีดยางและอุปกรณ์

มีดกรีดยาง (มีดซังเกรีย) เป็นเครื่องมือที่จำเป็นสำหรับคนกรีดยาง เป็นอุปกรณ์เฉพาะทางที่มีใบมีดโค้งสั้น ออกแบบมาเพื่อกรีดเปลือกไม้ให้ลึกพอดีโดยไม่ไปถึงเนื้อเยื่อแคมเบียม (เนื้อเยื่อการเจริญเติบโต) ใบมีดต้องคมเสมอ เพราะมีดที่ทื่อจะฉีกเปลือกไม้ไม่สม่ำเสมอ ทำลายเนื้อเยื่อแคมเบียม และลดผลผลิตในอนาคต ควรลับมีดด้วยหินลับก่อนเริ่มงานทุกครั้ง มีดแบบอเมซอนดั้งเดิมมีตัวจำกัดความลึกตามธรรมชาติในรูปทรงของใบมีด ซึ่งป้องกันไม่ให้กรีดลึกเกิน 2 มม. เข้าไปในเปลือกไม้ นอกจากมีดแล้ว ควรเตรียม: ถ้วยรองน้ำยาง (ถ้วยดินเผา อะลูมิเนียม หรือพลาสติก มีความจุ 200-500 มล.) รางโลหะ (รางน้ำ) สำหรับนำทางการไหลของน้ำยาง ลวดสำหรับยึดถ้วย และโพรงกา (ตะเกียงน้ำมันก๊าดที่สวมบนศีรษะ) สำหรับให้แสงสว่างในตอนเช้าตรู่

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

ถ้วยเก็บน้ำยางถ้วยเก็บน้ำยาง20 ชิ้น

เครื่องมือที่ต้องใช้:

มีดกรีดยางมีดกรีดยาง
หินลับมีดหินลับมีด
ไฟฉายคาดหัวแบบน้ำมันก๊าดไฟฉายคาดหัวแบบน้ำมันก๊าด
รางโลหะรางโลหะ
ลวดผูกลวดผูก
5

เดินตามเส้นทางกรีดยางในช่วงเช้าตรู่

คนกรีดยางจะตื่นนอนราวตี 3-4 ของเช้า และออกเดินตามเส้นทางยางขณะที่ยังมืดอยู่ โดยใช้ตะเกียงโพรองกาส่องทาง การกรีดควรทำในช่วงเช้าตรู่ เพราะแรงดันเต่งของเซลล์ในต้นยางอยู่ในระดับสูงสุดในช่วงกลางคืนและชั่วโมงแรกของเช้า ขณะที่การคายน้ำทางใบอยู่ในระดับต่ำสุด ส่งผลให้น้ำยางไหลมากกว่าช่วงกลางวันถึง 30-50% ความชื้นสูงของช่วงเช้าตรู่ในป่าอเมซอน (90-100%) ยังช่วยชะลอการแข็งตัวตามธรรมชาติของน้ำยางที่แผลกรีด เส้นทางทั่วไปมีต้นยาง 100-200 ต้น และใช้เวลา 3-5 ชั่วโมงในการเดินให้ครบ คนกรีดยางจะกรีดต้นยางแต่ละต้น (กรีดแผลและติดถ้วยรองน้ำยาง) แล้วเดินไปยังต้นถัดไป เมื่อกรีดต้นสุดท้ายเสร็จแล้ว เขาจะย้อนกลับไปยังต้นแรกเพื่อเก็บน้ำยางที่สะสมอยู่ในถ้วย

เครื่องมือที่ต้องใช้:

ไฟฉายคาดหัวแบบน้ำมันก๊าดไฟฉายคาดหัวแบบน้ำมันก๊าด
มีดกรีดยางมีดกรีดยาง
6

ทำรอยกรีดบนเปลือกไม้

รอยกรีดมาตรฐานคือรอยกรีดครึ่งวงก้นหอย (half-spiral, S/2): รอยกรีดเฉียงที่พาดผ่านครึ่งหนึ่งของเส้นรอบวงลำต้น เอียงทำมุม 30 องศากับแนวราบ ลาดลงจากซ้ายไปขวา (สำหรับผู้กรีดที่ถนัดขวา) เริ่มรอยกรีดแรกที่ความสูง 1.50 เมตรจากพื้นดิน การเอียง 30 องศาเป็นสิ่งจำเป็นเพราะท่อน้ำยาง (laticifer vessels) ในเปลือกของต้นยางพารา (Hevea) เรียงตัวแบบเกลียวจากขวาไปซ้าย รอยกรีดที่ทำมุม 30 องศาจะตัดผ่านท่อจำนวนมากที่สุด กรีดเฉพาะเปลือกชั้นนอกจนถึงท่อน้ำยาง ที่ความลึก 1.5-2 มม. เยื่อเจริญ (cambium, เนื้อเยื่อที่มีชีวิตและใช้สร้างการเจริญเติบโต) อยู่ถัดลงไปเล็กน้อย NUNCA กรีดลงไปในเยื่อเจริญ เพราะจะทำให้ความสามารถในการงอกใหม่ของเปลือกเสียหายอย่างถาวร ในแต่ละครั้งที่กรีด ให้เฉือนเปลือกบางๆ (1-2 มม.) ตามแนวรอยกรีดก่อนหน้า เพื่อเปิดท่อใหม่ น้ำยางสีขาวจะเริ่มไหลทันที โดยไหลลงตามความเอียงของรอยกรีดไปยังรางและถ้วยรองรับ

เครื่องมือที่ต้องใช้:

มีดกรีดยางมีดกรีดยาง
7

ติดตั้งรางน้ำยางและถ้วยรองน้ำยาง

ที่ปลายด้านล่างของรอยกรีด (จุดต่ำสุดของเส้นทแยงมุม ด้านขวา) ให้ติดตั้งรางน้ำยางโลหะ (gutter) โดยตอกลงในเปลือกไม้ รางน้ำยางจะนำการไหลของน้ำยางลงสู่ถ้วย ยึดถ้วยรองน้ำยางให้อยู่ต่ำกว่ารางน้ำยางเล็กน้อย ติดกับลำต้นด้วยลวด ถ้วยต้องสะอาดและแห้ง เพราะน้ำยางที่ปนเปื้อนน้ำฝนหรือดินจะจับตัวเป็นก้อนก่อนเวลาและให้ยางที่มีคุณภาพต่ำกว่า ต้นยางที่โตเต็มที่โดยทั่วไปให้น้ำยาง 30-50 มิลลิลิตรต่อการกรีด 1 ครั้ง (เทียบเท่ากับยางแห้ง 10-15 กรัม) ต้นยางที่ให้ผลผลิตสูงเป็นพิเศษอาจให้น้ำยางได้ถึง 80-100 มิลลิลิตร การกรีดทำทุก 2-3 วัน (ระบบ d/2 หรือ d/3) ไม่กรีดทุกวัน เพราะต้นยางต้องใช้เวลาในการสร้างเปลือกไม้ขึ้นมาใหม่และเติมน้ำยางในท่อน้ำยาง (laticifer vessels) ให้เต็ม

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

ถ้วยเก็บน้ำยางถ้วยเก็บน้ำยาง1 ชิ้น

เครื่องมือที่ต้องใช้:

ที่รองถ้วยลวดที่รองถ้วยลวด
รางโลหะรางโลหะ
8

เก็บน้ำยางจากถ้วยรองน้ำยาง

น้ำยางจะไหลอย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 2-4 ชั่วโมงหลังจากกรีด จนกระทั่งการแข็งตัวตามธรรมชาติที่รอยกรีดหยุดการไหล คนกรีดยางจะเดินกลับตามเส้นทางกรีด 3-5 ชั่วโมงหลังจากการกรีดครั้งแรก เพื่อเก็บน้ำยางที่สะสมอยู่ในถ้วย เทน้ำยางจากแต่ละถ้วยลงในถังรวบรวมขนาดใหญ่กว่า น้ำยางสดมีสีขาวขุ่น เป็นของเหลว มีกลิ่นหวานเล็กน้อย นอกจากนี้ให้เก็บ 'เซอร์นัมบี เด ติเกลา' ซึ่งคือน้ำยางที่แข็งตัวอยู่ภายในถ้วย (แผ่นดิสก์สีขาว/เหลืองอ่อน) เซอร์นัมบีเป็นยางคุณภาพต่ำกว่า ขายแยกต่างหาก นอกจากนี้ให้เอา 'เซอร์นัมบี เด ฟิตา' ออก ซึ่งคือชั้นบางๆ ของน้ำยางที่แข็งตัวบนรอยกรีด จะถูกขูดออกในการกรีดครั้งถัดไป ทำความสะอาดถ้วยหลังจากเก็บทุกครั้ง ปริมาณรวมที่เก็บได้จากเส้นทางต้นยาง 150 ต้น โดยทั่วไปคือ 5-8 ลิตรของน้ำยางเหลวต่อวันกรีด

เครื่องมือที่ต้องใช้:

ถังเก็บน้ำยางถังเก็บน้ำยาง
9

กรองน้ำยาง

น้ำยางที่เก็บได้อาจมีสิ่งเจือปน: เศษเปลือกไม้ ใบไม้ แมลง และเศษซากป่า กรองน้ำยางผ่านตะแกรงสแตนเลสละเอียด (เมช 40-60) หรือผ้าฝ้ายที่สะอาด แล้วเทลงในภาชนะที่สะอาด น้ำยางที่กรองแล้วควรมีลักษณะเป็นเนื้อเดียวกัน สีขาวขุ่นคล้ายน้ำนม ไม่มีก้อนหรืออนุภาคที่มองเห็นได้ สิ่งเจือปนอินทรีย์ทำให้คุณภาพของยางขั้นสุดท้ายลดลง โดยทำให้เกิดจุดดำ กลิ่นไม่พึงประสงค์ และความเปราะในผลิตภัณฑ์ที่ผ่านการรมควัน ในประเพณีอเมซอน คนกรีดยางจะกรองน้ำยางด้วยผ้าฝ้ายที่ขึงไว้เหนือปากถัง เพื่อเก็บรักษาน้ำยางเหลวให้อยู่ได้นานขึ้นก่อนรมควัน สามารถเติมสารละลายแอมโมเนีย 2-3 มิลลิลิตรต่อลิตรได้ แอมโมเนียจะเพิ่มค่า pH และป้องกันการจับตัวเป็นก้อนตามธรรมชาติ อย่างไรก็ตาม ในเทคนิคดั้งเดิมที่รมควันทันที โดยทั่วไปไม่จำเป็นต้องใช้แอมโมเนีย

เครื่องมือที่ต้องใช้:

กระชอนสเตนเลสกระชอนสเตนเลส
ผ้าฝ้ายผ้าฝ้าย
10

เตรียมไฟสำหรับการรมควัน

การรมควัน (การรมควันแบบดั้งเดิม) เป็นวิธีการในอดีตที่คนกรีดยางใช้เพื่อทำให้น้ำยางจับตัวและเก็บรักษายาง สร้างกองไฟขนาดเล็กบนพื้นดินหรือในเตาดินเผา (โรงรมควัน) โดยใช้ผลไม้และเมล็ดพืชที่มีน้ำมันจากป่าซึ่งให้ควันสีขาวหนาแน่น แต่เดิมนิยมใช้ลูกมะพร้าวบาบาซู (Attalea speciosa) เมล็ดทูคูมา (Astrocaryum aculeatum) หรือเปลือกถั่วบราซิล (Bertholletia excelsa) เมล็ดพืชที่มีน้ำมันเหล่านี้ให้ควันที่อุดมด้วยกรดอะซิติก ฟอร์มาลดีไฮด์ และสารประกอบฟีนอลิก ซึ่งทำให้น้ำยางจับตัวและทำหน้าที่เป็นสารต้านเชื้อราและแบคทีเรีย ช่วยรักษายางไว้ หลีกเลี่ยงไม้ที่มีเรซิน (สน) เพราะจะทำให้ยางมีสีคล้ำและกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ ควันควรมีความหนาแน่นและเป็นสีขาว ควันที่เบาและร้อนแสดงว่าการเผาไหม้มากเกินไป โรงรมควันควรมีช่องเปิดด้านบนที่หันไปยังตำแหน่งที่คนกรีดยางวางไม้เสียบที่มีก้อนยางกำลังก่อตัวอยู่

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

ลูกปาล์มบาบัสซูลูกปาล์มบาบัสซู5 kilogram

เครื่องมือที่ต้องใช้:

โรงรมควันดินเหนียวโรงรมควันดินเหนียว
อุปกรณ์จุดไฟอุปกรณ์จุดไฟ
11

การรมควันน้ำยางเพื่อขึ้นรูปลูกยางพารา

การรมควันทำโดยการหมุนไม้ย่างเนื้อแข็ง (ไม้รมควัน)ในแนวนอนเหนือควันหนาแน่น และค่อยๆ เทน้ำยางลงบนไม้ไปทีละน้อย ไม้ย่างเป็นท่อนไม้เนื้อแข็งตรงยาว 1-1.5 ม. และมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 3-4 ซม. ก่อนเริ่มให้เปียกไม้ด้วยน้ำเพื่อให้การถอดออกในภายหลังง่ายขึ้น จุ่มทัพพี (น้ำเต้า) ลงในถังน้ำยาง แล้วเทน้ำยางบางๆ ลงบนไม้ไปพร้อมกับค่อยๆ หมุนไม้ในควัน ควันจะทำให้น้ำยางแต่ละชั้นจับตัวและแห้งในเวลา 1-2 นาที ทาชั้นถัดไปทับชั้นก่อนหน้าและหมุนต่อไป กระบวนการนี้ทำซ้ำหลายสิบครั้ง ทีละชั้น จนกว่าจะได้ลูกทรงกลมหรือทรงรีที่เรียกว่า 'ลูกยาง' หรือ 'เปลา' ลูกยางทั่วไปมีน้ำหนัก 40-60 กก. เมื่อสมบูรณ์ และต้องใช้เวลาการทำงานหลายวันโดยใช้น้ำยางจากการกรีดหลายครั้ง ยางรมควันมีสีเหลืองอำพันเข้มถึงน้ำตาล มีความยืดหยุ่น และมีกลิ่นควันเฉพาะตัว แต่ละชั้นต้องแห้งสนิทก่อนชั้นถัดไป ชั้นที่หนาเกินไปจะทำให้เกิดยางดิบอยู่ด้านใน

วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:

น้ำยางที่กรองแล้วน้ำยางที่กรองแล้ว5 ลิตร

เครื่องมือที่ต้องใช้:

ไม้พายรมควัน (pau de defumação)ไม้พายรมควัน (pau de defumação)
ทัพพีทัพพี
โรงรมควันดินเหนียวโรงรมควันดินเหนียว
12

เอาลูกยางออกจากแท่งไม้และตรวจสอบ

เมื่อก้อนยางถึงขนาดที่ต้องการ (โดยทั่วไป 20-60 กก.) ให้ตัดตามแนวแท่งไม้ด้วยมีดคม เพื่อนำก้อนยางออก ก้อนยางควรมีสีสม่ำเสมอ (สีเหลืองอำพันเข้มถึงน้ำตาล) มีความยืดหยุ่นเมื่อสัมผัส และไม่มีโพรงของน้ำยางดิบอยู่ภายใน ตัดแผ่นบางๆ เพื่อตรวจสอบ: เนื้อด้านในควรเป็นเนื้อเดียวกัน ไม่มีชั้นสีขาว (น้ำยางที่ยังไม่จับตัว) หรือฟองอากาศ ยางรมควันคุณภาพดี (ยางละเอียด) จะโปร่งแสงเมื่อตัดเป็นแผ่นบางแล้วส่องกับแสง ยางที่มีชั้นน้ำยางดิบหรือสิ่งปนเปื้อนจะถูกจัดเป็น 'sernambi' ซึ่งเป็นคุณภาพต่ำ การจัดชั้นตามประเพณีเรียงจาก 'fina' (ดีที่สุด) ไปถึง 'entrefina' และ 'sernambi' (แย่ที่สุด) ยางละเอียดที่รมควันอย่างดีสามารถเก็บรักษาได้เป็นเดือนโดยไม่เสื่อมสภาพ เนื่องจากคุณสมบัติต้านเชื้อราของควัน

เครื่องมือที่ต้องใช้:

มีดมีด
13

การดูแลสุขภาพของต้นยาง

การจัดการต้นยางอย่างยั่งยืนเป็นสิ่งจำเป็นต่อผลผลิตในระยะยาว ควรให้ต้นยางพักอย่างน้อย 2 วันระหว่างการกรีด (ระบบ d/3: กรีดทุก 3 วัน) การกรีดทุกวันจะทำให้ท่อน้ำยาง (laticifer vessels) อ่อนล้าและอาจทำให้ต้นตายภายในไม่กี่ปี หน้ากรีด (tapping panel) ซึ่งคือพื้นที่เปลือกที่ทำการกรีด ต้องมีการเปลี่ยนหน้ากรีดอย่างเป็นระบบ โดยเริ่มที่ความสูง 1.50 เมตร และลดลงมา 2-3 เซนติเมตรต่อเดือนของการกรีด เมื่อหน้ากรีดด้านหน้าลงมาอยู่ต่ำกว่า 30 เซนติเมตรจากพื้นดิน ให้เปิดหน้ากรีดใหม่ที่ด้านตรงข้ามของลำต้น เปลือกจะฟื้นตัวใน 7-10 ปี ทำให้สามารถกลับมากรีดหน้าเดิมได้ เฝ้าระวังสัญญาณของโรค: 'panel dryness' (เปลือกแห้ง โรคเปลือกสีน้ำตาล) บริเวณเปลือกที่ไม่มีน้ำยางไหลออกมาแสดงว่าต้นมีความเครียด ให้ลดความถี่ในการกรีดหรือให้ต้นพัก 6-12 เดือน หลีกเลี่ยงการกรีดในช่วงที่ใบร่วงตามธรรมชาติ (การเปลี่ยนใบ) ซึ่งเป็นช่วงที่ต้นยางอ่อนแอที่สุดต่อเชื้อรา Microcyclus ulei (โรคใบไหม้อเมริกาใต้) ต้นยางที่จัดการอย่างดีจะให้น้ำยางได้นาน 25-30 ปี

14

การจัดเก็บและขนส่งยางพารา

ลูกยางรมควันควรเก็บไว้ในที่แห้ง มีหลังคาคลุม และมีการระบายอากาศที่ดี ห่างจากแสงแดดโดยตรง ยางรมควันมีคุณสมบัติดูดความชื้น (hygroscopic) คือจะดูดซับความชื้นในสภาพแวดล้อมที่อับชื้น ซึ่งส่งเสริมให้เชื้อราเจริญเติบโตบนผิวได้ ตามประเพณีอเมซอน ลูกยางจะถูกขนส่งด้วยเรือแคนูไปตามแม่น้ำและลำธาร (igarapés) ไปยังโกดังของหัวหน้าคนกรีดยาง (barracões) ของเจ้าของไร่ยาง (seringalistas) หรือที่เรียกว่า patrões ที่นั่นจะมีการชั่งน้ำหนักและแลกเปลี่ยนกับเสบียงภายใต้ระบบ aviamento ซึ่งเป็นระบบหนี้สินที่ผูกมัดคนกรีดยาง (seringueiro) ไว้กับที่ดิน จากนั้นลูกยางจะถูกส่งล่องไปตามแม่น้ำลงสู่เบเลงหรือมาเนาส์เพื่อส่งออก ปัจจุบัน ยางธรรมชาติของอเมซอนได้รับการให้คุณค่าจากโครงการต่าง ๆ เช่น 'Selo de Borracha Nativa' ของเขตสงวนการสกัดชิโก เมนเดส (Chico Mendes Extractive Reserve) แม้ยางพื้นเมืองอเมซอนจะคิดเป็นเพียงส่วนเล็กน้อยของการผลิตทั่วโลก แต่มีคุณค่าทางวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อมที่ประเมินค่ามิได้ ลูกยางรมควันแต่ละลูกแสดงถึงการอนุรักษ์ป่าที่ยืนต้นอยู่และองค์ความรู้บรรพบุรุษของคนกรีดยาง (seringueiros)

เครื่องมือที่ต้องใช้:

เครื่องชั่งเครื่องชั่ง
พื้นที่เก็บของมีหลังคาพื้นที่เก็บของมีหลังคา

วัสดุ

3

เครื่องมือที่จำเป็น

17

CC0 สาธารณสมบัติ

พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต

สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้

การสนทนา

(0)

เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมการสนทนา

กำลังโหลดความคิดเห็น...