กระสวยถักเทติ้งพร้อมขอ: ปลายข้างหนึ่งเป็นขอสปริง และม้วนด้ายอยู่ในลำกระสวย

"ม้วนด้าย D ซึ่งบรรจุด้ายอยู่ ถูกยึดไว้บนแกน F ซึ่งติดตั้งอยู่ในฝาปิดปลาย และถูกป้องกันไม่ให้หมุนเร็วเกินไปโดยสปริง F′ ซึ่งเข้าไปอยู่ในช่องของฝาปิด C กดลงที่ปลายของม้วนด้าย และยึดไว้กับปลายของฝาปิด B" "วิธีปฏิบัติทั่วไปคือการเก็บตะขอโครเชต์หรือเข็มหมุดไว้เพื่อใช้แคะเอาห่วงด้ายออก ในลักษณะเดียวกับที่คุ้นเคยกันดีสำหรับผู้ที่ชำนาญในศิลปะนี้ แต่ด้วยการปรับปรุงของข้าพเจ้า อุปกรณ์ที่จำเป็นนั้นพร้อมใช้งานอยู่เสมอ และจะถูกซ่อนไว้เมื่อไม่ต้องการใช้งาน"

**กระบอก** ตัดท่ออะลูมิเนียมยาว 7 ซม. ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 12 มม. พิมพ์ฝาปลายแหลมสองอันสำหรับปิดปลายทั้งสองข้างของท่อ อันหนึ่งมีช่องผ่านปลายแหลมสำหรับตะขอ และอีกอันมีรูสำหรับร้อยด้าย **ม้วนด้ายและแกนหมุน** พิมพ์ม้วนด้ายที่หมุนอยู่ภายในกระบอกบนแกนลวดเหล็กซึ่งยึดไว้ที่ฝาทั้งสองข้าง และใส่สปริงอัดขนาดเล็กในช่องของฝาข้างหนึ่งให้ชิดกับปลายม้วนด้าย ทำหน้าที่เป็นเบรก F′ **ตะขอ** ตะไบตะขอขนาดเล็กที่ปลายลวดเหล็กท่อนสั้น ใช้เป็นตะขอถักเครื่องถัก ยึดไว้กับตัวเลื่อนในฝาปลายแหลม และใส่สปริงไว้ด้านหลังเพื่อให้ตะขอยื่นออกมา ดัดตัวล็อกจากแผ่นสปริงที่จะยึดตะขอไว้เมื่อดันกลับเข้าไป และปลดออกด้วยปุ่มเล็ก ๆ **ทดสอบ** พันด้ายฝ้ายบนม้วนด้าย แล้วถักวงแหวนด้วยการเย็บสองชั้นพร้อมพิโค โดยใช้ตะขอในการดึงและเชื่อม จากนั้นสวมปลอกให้ตะขอ และพกกระสวยไว้ในกระเป๋า

**Joel Sylvester Warner** แห่ง Ogdensburg, St. Lawrence County, New York ได้รับสิทธิบัตร US 50,970 ลงวันที่ 14 พฤศจิกายน 1865 กระบอกของเขา A มีฝาปลาย B และ C; ขอเกี่ยว G อยู่บนกรอบ H ซึ่งถูกดันออกด้วยสปริง I และยึดไว้ด้วยสลักสปริง K ซึ่งปลดออกได้โดยกดปุ่ม L สิทธิบัตรของเขาคือกระสวยถักทาติงตามที่อธิบายไว้ ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม **ข้อจำกัดที่ซื่อตรง** ท่อ Aluminium และฝาและแกนม้วนที่พิมพ์ขึ้นใช้แทนชิ้นส่วนที่ผลิตของเขา ความยาวด้ายในสมุดบันทึกเป็นการบรรจุในอุดมคติ ขนาดต่าง ๆ เป็นเพียงตัวอย่าง วงแหวนที่ถักของคุณคือผลลัพธ์