ที่เปิดกระป๋องแบบยกฝา: ใบมีดทแยงมุมตัดใต้ฝาและยึดแผ่นฝาไว้

"ใบมีด d ถูกวางลงในร่องที่เกิดจากร่องบนขอบของคันโยก a ตรงส่วนโค้ง b โดยขอบด้านหนึ่งของใบมีดยื่นออกมาต่ำกว่าด้านล่างของคันโยกในลักษณะเอียงตามที่แสดง ทำให้ใบมีดไม่สามารถเด้งขึ้นได้ เนื่องจากอยู่ด้านล่างและเอียงเข้าด้านในใต้ขอบของแผ่นดิสก์ที่กำลังถูกตัดออก โดยการหมุนกระป๋องหรือที่เปิดกระป๋องอย่างใดอย่างหนึ่ง"

ตัดเหล็กแบนขนาด 25 × 3 มม. ยาว 180 มม. แล้วดัดส่วนปลาย 20 มม. ลงประมาณ 40° ด้วยปากกาจับ เจาะและต๊าปรูเกลียว M5 จำนวนสามรู ที่ระยะ 25, 30 และ 35 มม. จากฐานของจุดดัด

เลื่อยร่องกว้าง 1 มม. และลึก 12 มม. ตามแนวขวางที่ปลายที่งอ ทำมุม 25° กับแท่งเหล็ก ด้วยเลื่อยมือ

ตัดคัตเตอร์ขนาด 16 × 18 มม. จากแผ่นเหล็กหนา 1 มม. แล้วตะไบปลายสั้นทั้งสองด้านให้เป็นขอบตัดโค้งมน ติดตั้งลงในช่องด้วยอีพอกซีโดยให้ปลายด้านหนึ่งยื่นลงมา 5 มม. ใต้แท่ง เอียงเข้าด้านใน

ตะไบปลายสกรู M5 ให้เป็นปลายเรียวแหลมยาว แล้วขันเข้ารูที่เหมาะกับกระป๋อง

แผ่นแบบร่างของ US 69,996 ซึ่งอยู่ในสาธารณสมบัติ (สิทธิบัตรหมดอายุแล้ว)

วางกระป๋องที่ปิดผนึกแล้วบนเครื่องชั่งในครัว จากนั้นดันหมุดแหลมลงที่กลางฝาด้านบน กดตัวตัดให้ทะลุ แล้วหมุนคันโยกไปรอบ อ่านค่าแรงสูงสุดและจับเวลา ยกที่เปิดกระป๋องขึ้นและดูว่าแผ่นดิสก์ติดขึ้นมาด้วยหรือไม่

**William L. Hubbell** แห่งบรูคลิน นิวยอร์ก ลงนามในข้อกำหนดของเขาเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 1867 ส่วน US 69,996 ลงวันที่ 22 ตุลาคม 1867 เขาเขียนว่าอุปกรณ์เปิดรูแบบเดิมที่ใช้มีดรูปครึ่งวงกลม หรือเครื่องมือสำหรับเจาะและยกขอบ มีค่าใช้จ่ายสูง และบางชนิดมีโอกาสลื่นหลุดได้ ขอบของตัวตัดถูกทำให้มนออกด้านนอกเพื่อไม่ให้ดึงหมุดตะปูออกมา และปลายทั้งสองด้านถูกขึ้นรูปเหมือนกันเพื่อให้สามารถสลับด้านปลายต่อปลายได้ **ข้อจำกัดที่ตรงไปตรงมา** อีพ็อกซีในร่องที่เลื่อยไว้ทำหน้าที่แทนช่องร่องของเขา และตัวตัดไม่ได้ผ่านการชุบแข็ง ค่าแรงรับน้ำหนักและเวลาของคุณคือผลลัพธ์ที่ได้