พู่กันน้ำพุน้ำมันไส้ตะเกียง: กระป๋องที่ไส้ตะเกียงคือพู่กัน

"วัตถุประสงค์ของฉันคือการจัดหากระป๋องที่มีรูปแบบเรียบง่ายมาก ซึ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันความเป็นไปได้ที่เนื้อหาภายในจะหกรั่วไหล กระป๋องนี้ประกอบด้วยไส้ตะเกียงที่ทำจากวัสดุดูดซับ ซึ่งจะได้รับน้ำมันหรือของเหลวอื่นภายในกระป๋องอย่างต่อเนื่อง"

ถอดปลายทั้งสองข้างของกระป๋องดีบุกที่สามารถลอดผ่านปากโหลได้โดยเหลือระยะ 6 มม. ตัดให้สั้นกว่าความสูงภายในของโหลอยู่ 10 มม. แล้วตะไบขอบที่ตัดแล้ว

ตัดแหวนอลูมิเนียม: ด้านนอกให้พอดีกับปากโหล ด้านในให้พอดีกับรอบปลอกนิ้ว เจาะรูขนาด 3 มม. สำหรับสกรูยึดวัสดุอุด

ใช้อีพอกซีติดวงแหวนรอบส่วนบนของนิ้วล็อคและบริเวณปากขวด โดยให้นิ้วล็อคห่างจากพื้นผิว 10 มม. ตัดแหวนยางรองสำหรับสกรูอุด

ม้วนแถบผ้ากระสอบให้แน่นจนเต็มปลอกนิ้ว ยาวกว่าปลอกนิ้ว 15 มม. ดันลงไปและใช้นิ้วฉีกปลายด้านบนยาว 15 มม. ให้เป็นเส้นฟู

เทน้ำมันลินซีดผ่านรูเติมจนถึงครึ่งหนึ่งของความสูงโหล และรอจนปลายไส้ตะเกียงเปลี่ยนเป็นสีเข้ม ชั่งน้ำหนักแผ่นไม้อัด ทาน้ำมันให้ทั่วหนึ่งครั้ง แล้วชั่งอีกครั้ง พลิกโหลที่ปิดฝาแล้วนอนตะแคงบนผ้าขี้ริ้วหนึ่งนาที

**Preston H. Clingan** แห่งฟลอเรนซ์ รัฐโคโลราโด ผู้โอนสิทธิ์กึ่งหนึ่งให้แก่ John H. Todd แห่งคาญอน ซิตี้ ยื่นขอสิทธิบัตร US 787,278 เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม 1904 และลงวันที่ 11 เมษายน 1905 กระป๋องของเขามีลักษณะเป็นทรงกระบอก โดยปลายทั้งสองด้านถูกทำให้เรียวเข้าและมีเกลียว จึงสามารถใส่ฝาได้ทั้งสองด้าน ปลอกนิ้วถูกบัดกรีไว้กับขอบด้านในที่ปากกระป๋อง และไส้ตะเกียงที่นิยมใช้คือม้วนผ้าป่าน เขาระบุการใช้งานของมัน ได้แก่ การหล่อลื่นหรือขัดผิววัสดุ และการทำความสะอาดหน้าต่าง **ข้อจำกัดที่ตรงไปตรงมา** โหลแก้วที่มีปากเกลียวเพียงด้านเดียวสามารถใช้แทนกระป๋องของเขาได้ สมุดบันทึกนี้สมมติว่าไส้ตะเกียงดูดซึมของเหลวได้สมบูรณ์และมีขนาดรูพรุนเดียวกันทั้งหมด ค่าน้ำหนักที่คุณได้จึงเป็นผลลัพธ์จากสมมติฐานดังกล่าว