ติ้ว — ซี่ไม้ไผ่ 1×15-20 ซม. ทาสี เขียนหมายเลข ใส่กระบอกเซียมซี

"ติ้ว ทำจากไม้ไผ่เหลาเป็นซี่เล็กบาง ขนาดกว้าง 1 เซนติเมตร ยาว 15-20 เซนติเมตร ปลายด้านหนึ่งเจียนให้โค้งมนหรือเสี้ยมเป็นปลายแหลม" (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร ผู้เขียน จุฑามาศ ลิ้มรัตนพันธ์ ภาพ อรทัย สัตยสัณห์สกุล, CC BY 4.0)

ตัดไม้ไผ่ เหลาเป็นซี่เล็กบาง กว้าง 1 ซม. ยาว 15-20 ซม. ปลายด้านหนึ่งเจียนให้โค้งมนหรือเสี้ยมเป็นปลายแหลม

ทาสีซี่ไม้ เช่น ขาว แดง หรือเขียว แล้วเขียนตัวอักษรและหมายเลขด้วยสีดำที่ปลายไม้ ให้แต่ละซี่มีหมายเลขต่างกัน

บรรจุติ้วลงในกระบอกไม้ไผ่หรือกระบอกทองเหลือง เรียกว่ากระบอกเซียมซี

ภาพติ้วและกระบอกเซียมซีจริง ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองสงขลา (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร ผู้เขียน จุฑามาศ ลิ้มรัตนพันธ์ ภาพ อรทัย สัตยสัณห์สกุล, CC BY 4.0)

หยิบกระบอกเซียมซีขึ้นมา ตั้งจิตอธิษฐานและถามคำถามที่อยากรู้ เขย่ากระบอกจนไม้ติ้วตกลงสู่พื้นเพียงอันเดียว หมายเลขบนไม้ติ้วคือคำทำนายหรือตำรายาของผู้เสี่ยงทาย

ติ้วเซียมซีน่าจะมีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัยหรืออยุธยา ชาวจีนที่อพยพเข้ามานำเข้ามาพร้อมการสร้างศาลเจ้า ระยะแรกเขียนภาษาจีน ต่อมาเป็นภาษาไทย ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองสงขลา สร้าง พ.ศ. 2385 เดิมใช้ติ้วทำนายโชคชะตา เสี่ยงยาจากพระครูหมอ และในประเพณีทิ้งกระจาด ซึ่งปัจจุบันเลิกใช้แล้ว ระวังมีดขณะเหลาไม้ไผ่ แหล่งข้อมูล: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร ฐานข้อมูลเครื่องมือเครื่องใช้พื้นบ้าน "ติ้ว" ผู้เขียน จุฑามาศ ลิ้มรัตนพันธ์ ภาพ อรทัย สัตยสัณห์สกุล ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองสงขลา (สัญญาอนุญาต CC BY 4.0) **ข้อจำกัด** แหล่งข้อมูลไม่ให้จำนวนติ้ว ชนิดสี หรือขนาดกระบอก จึงไม่ระบุ